सौ. गौरी गाडेकर
वाचताना वेचलेले
☆ एकाच या जन्मी जणू… – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – सौ. गौरी गाडेकर ☆
☆
*एकाच या जन्मी जणु फिरुनी नवी जन्मेन मी*… “
आयुष्य म्हटलं कि कष्ट आले, त्रास आला,
मनस्ताप आला, भोग आले आणि जीव जाईपर्यंत काम आलं… मग ते घरचं असो नाहीतर दारचं…
*बायकांना तर म्हातारपणा पर्यंत कष्ट करावे लागतात… *
75 वर्षाच्या म्हातारीने पण *भाजी तरी चिरुन द्यावी* अशी घरातल्यांची अपेक्षा असते…
हि सत्य परिस्थिती आहे…
*आपण जोपर्यंत आहोत तोपर्यंत* हे रहाणारच…
त्यामुळे *हि जी चार भांडीकुंडी आपण आज निटनिटकी करतो*… ती मरेपर्यंत करावी लागणार…
ज्या किराणाचा हिशोब आपण आज करतो तोच *आपल्या सत्तरीतही* करावा लागणार…
” *मी म्हातारी झाल्यावर, माझी मुलं खुप शिकल्यावर त्याच्या कडे खुप पैसे येतील मग माझे कष्ट कमी होतील” *हि *खोटी स्वप्न आहेत*…
मुलं, मुली कितीही श्रीमंत झाले तरी..
” *आई बाकी सगळ्या कामाला बाई लाव पण जेवण तु बनव*.. “
असं म्हटलं कि *झालं*…
*पुन्हा सगळं चक्र चालु*..
आणि त्या चक्रव्युहात आपण सगळ्या
अभिमन्यी… ,
पण.. पण.. जर हे असंच रहाणार असेल..
*जर परिस्थिती बदलु शकत नसेल तर मग काय रडत बसायचं का*??
तर नाही…
*परिस्थिती बदलणार नसेल तर आपण बदलायला हवं. *…
मी हे स्वीकारलंय… *खुप अंतरंगातून* आणि आनंदाने…
*माझा रोजचा दिवस म्हणजे नवी सुरुवात असते*… खुप उर्जा आणि उर्मी नी भरलेली…
*सकाळी सात वाजता जरी कुणी मला भेटलं* तरी मी तेवढ्याच उर्जेनी बोलु शकते *आणि रात्री दहा वाजता* ही…
आदल्या दिवशी *कितीही कष्ट झालेले असु देत*… दुसरा दिवस हा *नवाच* असतो…
*काहीच नाही लागत* हो…
हे सगळं करायला…
*रोज नवा जन्म मिळाल्या सारखं उठा*…
छान आपल्या *छोट्याश्या टेरेस वर डोकावुन थंड हवा* घ्या.. आपणच प्रेमाने लावलेल्या झाडावरून हात फिरवा…
*आपल्या लेकीला झोपेतच जवळ घ्या*..
इतकं भारी वाटतं ना…
अहाहा…
सकाळी उठल की ब्रश करायच्या आधीच रेडिओ लागतो माझा…
*अभंग एकत एकत मस्त डोळे बंद करून* ब्रश केला… ग्लास भरुन पाणी पिलं आणि मस्त… आल्याचा चहा पित… *खिडकी बाहेरच्या निर्जन रस्त्याकडे बघितलं ना*
*कि भारी वाटतंं*…
*रोज मस्त तयार व्हा*…
आलटुन पालटुन स्वतःवर *वेगवेगळे प्रयोग करत* रहा…
कधी हे कानातले.. कधी ते गळ्यातले…
कधी ड्रेस… *कधी साडी*…
कधी केस मोकळे… *कधी बांधलेले*…
*कधी हि* टिकली तर कधी ती…
*सगळं ट्राय करत रहा… नवं नवं नवं नवं*…
रोज नवं…
*रोज आपण स्वतःला नविन दिसलो पाहिजे*…
स्वतःला बदललं कि… आजुबाजुला *आपोआपच सकारात्मक उर्जा पसरत जाईल*… तुमच्याही नकळत…
आणि *तुम्हीच तुम्हाला हव्या हव्याश्या* वाटु लागाल…
मी *तर याच्याही पार पुढची पायरी* गाठलेली आहे…
*माझ्या बद्दल नकारात्मक कुणी बोलायला लागलं कि माझे कान आपोआप बंद होतात*… काय माहित काय झालंय त्या कानांना…
*आता मी कितीही गर्दीत असले तरी मी माझी एकटी* असते…
मनातल्या मनात मस्त टुणटुण उड्या मारत असते…
*जे जसं आहे… ते तसं स्विकारते आणि पुढे चालत रहाते*…
कुणी आलाच समोर कि.. ” *आलास का बाबा*.. बरं झालं.. म्हणायचं… *पुढे चालायचं*…
अजगरा सारखी… *सगळी परिस्थिती* गिळंकृत करायची…
*माहीत आहे मला*…
*सोपं नाहीये*…
*पण मी तर स्विकारले आहे*…
*आणि एकदम खुश आहे*…
आणि म्हणुनच रोज म्हणते…
” *एकाच या जन्मी जणु*…
*फिरुनी नवी जन्मेन मी*…
*हरवेन मी हरपेन मी*..
*तरीही मला लाभेन मी*… “
☆
कवी:अज्ञात
प्रस्तुती: सौ. गौरी गाडेकr
संपर्क – 1/602, कैरव, जी. ई. लिंक्स, राम मंदिर रोड, गोरेगाव (पश्चिम), मुंबई 400104.
फोन नं. 9820206306
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
