श्री मिलिंद जांबोटकर
📖 वाचताना वेचलेले 📖
☆ शेवटचा बाक अजूनही राखीव आहे… – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती : श्री मिलिंद जांबोटकर ☆
…
लेखक:अज्ञात
प्रस्तुती: मिलिंद जांबोटकर
साधारण सत्तरच्या आसपासचे सहा जुने शाळकरी मित्र. कित्येक दशकांनी ते पुन्हा एकदा भेटले.
रेस्टॉरंटमध्ये बसल्यावर वेटरने नम्रपणे विचारलं,
“साहेब, तुम्हाला शांत कोपऱ्यात टेबल हवंय का? ”
त्यांच्यापैकी एकजण हसला.
“नाही… शेवटचा बाक आहे का? ”
सगळेच खळखळून हसले.
पुढचे तीन तास…
तीन कंपन्यांचा मालक असलेला माणूस पुन्हा तोच गृहपाठ न करणारा मुलगा झाला.
प्रसिद्ध सर्जनला आठवण करून देण्यात आली की, शाळेत एकदा डबा चोरल्याचा आरोप त्याच्यावर झाला होता.
निवृत्त कर्नलची चेष्टा करत एकजण म्हणाला,
“गणिताच्या सरांनी एखादा प्रश्न सोडवायला फळ्याकडे बोलावलं की हा कसा रडायचा, आठवतंय? ”
सगळ्यांनी पुन्हा हशा केला.
वर्गात नेहमी पहिला येणारा मित्र अचानक म्हणाला,
“तुम्हाला सांगू? अजूनही कधी कधी स्वप्न पडतं की मी बोर्डाच्या परीक्षेला उशिरा पोहोचलोय! ”
दुसरा लगेच म्हणाला,
“आणि मी अजूनही झोपेतून उठतो तेव्हा पहिला विचार असतो, ‘आपला गृहपाठ पूर्ण झाला होता का? ’ ”
हसता हसता त्यांच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
विनोद नवे होते म्हणून नाही…
तर आठवणी कधीच जुन्या झाल्या नव्हत्या म्हणून.
निघताना त्यांच्यापैकी एकजण थोडा वेळ शांत उभा राहिला. त्याने आजूबाजूला पाहिलं आणि म्हणाला,
“आज मला सगळ्यात जास्त काय आवडलं माहीत आहे? ”
बाकीच्यांनी मान हलवली.
तो हसला.
“या तीन सुंदर तासांसाठी…
आपल्याकडे किती पैसा आहे, आपण कोणत्या गाडीतून आलो, कोणते आजार सोबत घेऊन फिरतोय किंवा डोक्यावर किती केस उरलेत… याची कुणालाच पर्वा नव्हती.
आपण फक्त सहा मुलं होतो…
आणि आपल्या हरवलेल्या बालपणातून आणखी एक दुपार चोरून आणली होती. ”
साठीनंतर…
तुम्हाला आणखी वाढदिवसांची गरज नाही.
तुम्हाला अशा आणखी काही दुपारी हव्यात.
ज्या दुपारी वय विसरता येतं.
पैसा, पद, आजार, जबाबदाऱ्या सगळं थोडावेळ बाजूला ठेवता येतं.
आणि पुन्हा एकदा…
शाळेच्या शेवटच्या बाकावर बसता येतं.
कारण सुरकुत्या चेहऱ्यावर येतात…
मैत्रीवर कधीच नाहीत.
☆
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती: श्री मिलिंद जांबोटकर
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
