श्री अनिल वामोरकर
📖 वाचताना वेचलेले 📖
☆ “पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे…” – लेखक – अज्ञात ☆ प्रस्तुती – श्री अनिल वामोरकर
आई, बायको, बहीण आणि मुलगी या प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे आहेत.
महाराष्ट्रात साडेतीन शक्तिपीठांना जेवढे महत्त्व आहे, तेवढेच महत्त्व प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यात आई, बायको, बहीण आणि मुलगी या चार नात्यांना आहे. कारण ही नाती केवळ रक्ताची किंवा संसाराची नसतात, तर ती माणसाच्या आयुष्याला अर्थ देणारी, त्याला माणूस म्हणून घडवणारी आणि त्याच्या जगण्याला बळ देणारी असतात.
आई म्हणजे मायेचे पूर्ण शक्तिपीठ. स्वतःच्या इच्छा बाजूला ठेवून मुलाच्या सुखासाठी जगणारी, त्याच्या अपयशातही त्याच्यावर विश्वास ठेवणारी आणि जगाने नाकारले तरी त्याला जवळ घेणारी आई ही आयुष्यातील सर्वांत मोठी ताकद असते. तिच्या पदरात डोके ठेवले की जगाशी लढण्याचे बळ मिळते. तिचे आशीर्वाद म्हणजे आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर मिळणारी अदृश्य ढाल असते.
बायको म्हणजे संसाराला शक्ती देणारे पीठ. आईने जन्म दिल्यानंतर आयुष्याच्या प्रवासात खांद्याला खांदा लावून चालणारी ती सहचारिणी असते. पुरुषाच्या यशामागे त्याचे कष्ट दिसतात, पण त्या कष्टांच्या काळात त्याला समजून घेणारी, त्याच्या अपयशात त्याचा हात न सोडणारी आणि सुख-दुःखात सोबत उभी राहणारी पत्नी अनेकदा पडद्यामागे राहते. संसार केवळ पैसा कमावून चालत नाही, तो एकमेकांना समजून घेण्याने आणि विश्वासाने टिकतो.
बहीण म्हणजे नात्यातील निरपेक्ष जिव्हाळा. बालपणाच्या आठवणींपासून ते आयुष्याच्या गंभीर प्रसंगांपर्यंत भावाच्या सुख-दुःखाशी जोडलेले असणारे हे नाते असते. भाऊ कितीही मोठा झाला, कितीही श्रीमंत झाला, तरी बहिणीसाठी तो अनेकदा तोच लहानपणीचा भाऊ असतो. तिच्या प्रेमात हक्क असतो, रागात काळजी असते आणि आशीर्वादात भावाच्या सुखाची इच्छा असते.
आणि मुलगी म्हणजे पुरुषाच्या आयुष्यात उमलणारी निरागस शक्ती. तिच्या एका हास्याने दिवसाचा थकवा दूर होतो. तिच्या छोट्याशा हाताचा स्पर्श पुरुषाला स्वतःच्या जबाबदारीची जाणीव करून देतो. मुलगी जन्माला आली की केवळ घरात एक नवे नाते येत नाही, तर वडिलांच्या हृदयात प्रेमाचं एक नवं विश्व जन्म घेतं. तिच्या डोळ्यांत स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना त्याला जगण्याचा अर्थ नव्याने समजतो.
म्हणूनच आई, पत्नी, बहीण आणि मुलगी या चार नात्यांना प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे म्हणावेसे वाटते. अर्थात, ही तुलना नात्यांचे मोजमाप करण्यासाठी नाही, तर त्यांच्या आयुष्यातील महत्त्व अधोरेखित करण्यासाठी आहे.
पण एक गोष्ट लक्षात ठेवली पाहिजे. या नात्यांना देवी मानून केवळ सणासुदीला पूजण्यापेक्षा त्यांच्या जिवंत अस्तित्वाचा आदर करणे अधिक महत्त्वाचे आहे. आईच्या औषधांची काळजी घेणे, पत्नीच्या भावनांना समजून घेणे, बहिणीच्या स्वप्नांना पाठिंबा देणे आणि मुलीला निर्भयपणे जगण्याचे स्वातंत्र्य देणे, हीच खरी उपासना आहे.
नवरात्रीत शक्तीची पूजा करताना घरातील स्त्रीचा आवाज दाबला जात असेल, तिच्या इच्छांकडे दुर्लक्ष होत असेल किंवा तिच्या स्वप्नांना महत्त्व दिले जात नसेल, तर त्या पूजेचा अर्थच अपूर्ण राहतो.
देवीच्या मंदिरात नतमस्तक होणे ही श्रद्धा आहे; पण घरातील स्त्रीच्या स्वाभिमानाचे रक्षण करणे ही त्या श्रद्धेची खरी परीक्षा आहे.
कारण शेवटी पुरुष मोठा होतो तो केवळ स्वतःच्या कर्तृत्वाने नाही, तर त्याच्या आयुष्यातील या नात्यांनी दिलेल्या प्रेमाने, संस्कारांनी आणि सामर्थ्याने.
घरातील स्त्रीचा सन्मान म्हणजेच शक्तीचा सन्मान आणि तिच्या स्वप्नांना दिलेले बळ म्हणजेच खऱ्या अर्थाने शक्तीची उपासना!
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती – श्री अनिल वामोरकर
अमरावती
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – उज्ज्वला केळकर/ सुहास रघुनाथ पंडित / मंजुषा मुळे/ गौरी गाडेकर≈
