सौ. गीता वासुदेव नलावडे
मनमंजुषेतून
☆ निरागस… लेख क्र. २० ☆ सौ. गीता वासुदेव नलावडे ☆
निरागस…
संध्याकाळी शाळा सुटल्यावर, रस्त्यावर, पहिल्या सिग्नलजवळ गाड्या थांबल्या. आमच्यासमोरच एक स्कूल बस उभी होती. सर्व प्राथमिक विभागाची मुले दिसत होती. गाडीत प्रचंड दंगामस्ती चालली होती. साहजिकच माझं लक्ष गेलं. मी कौतुकाने त्यांची दंगामस्ती पाहत होते.
खिडकीजवळ बसलेली एक छोटीशी मुलगी मात्र शांत बसली होती. मी तिच्याकडे बघून हसले, तशी ती पण हसली. माझ्याकडे बघून ती हळूच हात हलवू लागली. मीही हात हलवून तिला प्रतिसाद दिला.
तिला काय वाटलं, कोणास ठाऊक, तिनं एकदम विचारलं, “आण्टी, कहाँ जा रही हो? “
मी म्हटलं, “अपने घर”.
लगेच पुढचा प्रश्न आलाच, “कहाँ हैं आपका घर? “
“अगले सिग्नल के बाजूमे, ” मी उत्तरले.
ती गप्पा मारायच्या मूडमध्ये होती. “आपका नाम क्या हैं? ” तिनं असं विचारताच “गीता” या दोन अक्षरी उत्तराने ती एवढी खुश झालेली दिसली की मला त्याचे आश्चर्य वाटले.
“मेरे माँ का नामभी गीता हैं” या तिच्या उत्तराने त्या आश्चर्याचे कारण कळले.
मी तिला तिचं नाव विचारायच्या आतच सिग्नल चालू झाला. तिची बस पुढे निघाली. दिसेनासे होईपर्यंत तिचा इवला हात खिडकीबाहेर हलताना दिसत होता.
किती छान असतात ना ही छोटी मुलं! तिथे ओळखीची आवश्यकता नसते. एक छोटेसे हास्यही त्यांना दोस्तीसाठी, आपलेसे करण्यासाठी पुरेसे असते.
चार वाक्यांचं आमचं संभाषण, पण त्यात किती आनंद आणि आपलेपणा भरलेला होता, आम्ही दोघी खूप जुन्या मैत्रिणी आहोत असंच वाटलं मला. दिवसभराचा थकवा या छोट्याश्या संभाषणाने कुठच्या कुठे पळून गेला.
एखाद्या मनमोहक सुगंधाची बरसात व्हावी तसं वाटलं मला – एकदम प्रसन्न.
आणि मनावर कोरला गेला तिचा तो हसरा चेहरा – निरागस!
क्रमशः दर गुरुवारी…
© सौ गीता वासुदेव नलावडे
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
