श्री मंगेश मधुकर
जीवनरंग
☆ “आनंदी…” ☆ श्री मंगेश मधुकर ☆
नमस्कार!! “मी आनंदी”
कोणी सेलिब्रिटी नाही.
तुमच्यासारखीच सामान्य माणूस.
आजचा दिवस एकदम खास,
माझा वाढदिवस,
सकाळी छान आवरलं.
रात्री आठवणीनं आणलेला केक स्वतःला भरवताना विचारचक्र सुरु झालं.
“आनंदीबाई, आतापवतो तब्येतीनं छान साथ दिलीय. डायबेटीस, बीपी हे पाहुणे अजून तरी लांबच आहेत. आज त्रेचाळीस पूर्ण, लवकरच पन्नास मग साठ
बाप रे, इतकं आयुष्य नको.
हातीपायी धड आहे तेव्हाच कारभार उरकलेला बरा. त्यातही झोपेतच झालं तर सोन्याहून पिवळं. आतापर्यंत कोणाला त्रास दिला नाही. पुढेही नको. पुन्हा एकदा हॅपी बड्डे टु मी. ”आरशात पाहत स्वतःला भरभरून शुभेच्छा दिल्या.
—
खूप वर्षापूर्वी आई-वडील गेले.
तेव्हापासून एकटीच.
भाऊ-बहीण नाही.
जबाबदारी नको म्हणून नातेवाईकांनी अंतर राखलं.
ओळखी खूप आहेत परंतु मित्र-मैत्रिणी नाहीत.
लग्नाचा योग नव्हता.
एकदोन अनुभवानंतर त्या वाटेला परत गेले नाही.
असो.. जाऊ दे.
निदान आजतरी हे रडगाणं नको.
माझं जग फार छोटं.
राहती खोली आणि छोटी टपरी,
दोन्ही आई-वडिलांकडून मिळालेलं.
टपरी म्हणजे माझा जीव की प्राण…
कमाईचे एकमेव साधन.
सकाळी नऊ ते रात्री नऊ तिथचं.
२० वर्षे एकच रुटीन.
एकटेपणाची इतकी सवय झाली की आता सोबतीची भीती वाटते.
तशी मी एककल्ली, फटकळ, तापट स्वभावाची.
कोणाचाही मुलाहिजा न राखता बोलणारी,
खडूस, भांडखोर, फाटक्या तोंडाची म्हणून कुप्रसिद्ध..
म्हणूनच सगळे चार हात अंतर राखून.
खरं सांगायचं तर मी अशी नाहीये पण एकट्या बाईला जगात टिकायचं असेल तर
काहीतरी मुखवटा घालावाच लागतो.
मी तेच केलं.
—
रोजच्याप्रमाणे दुकानात बसले होते.
वाढदिवसामुळे मन प्रसन्न अन छान मूड होता.
समोर दहा-बारा वर्षाची मुलं क्रिकेट खेळत होती.
दुकानाजवळच एकजण फिल्डिंग करत होता.
सहज मनात आलं. त्याला बोलावलं अन चॉकलेट दिलं.
अनपेक्षितपणे मिळालेल्या गिफ्टमुळे खुष झालेला पोरगा मनापासून हसला.
त्याचा खुललेला चेहरा पाहून मलाही मस्त वाटलं.
*आपल्यामुळं आनंदी झालेला चेहरा पाहणं यापेक्षा जगात सुंदर काहीही नाही. *
काही वेळानं लक्ष गेलं तेव्हा खेळ थांबलेला अन सगळे दुकानाकडे पाहत होते.
काय झालं असेल याची कल्पना आली.
सर्वांना बोलवून चॉकलेट दिलं. मुलं एकदम खुष.
‘बड्डे!!’एका पिटुकल्यानं विचारलं.
“हो, म्हणूनच चॉकलेट दिलं”
प्रत्येकानं शेकहँड करत ‘हॅप्पी बड्डे’ केलं.
फार फार भारी वाटलं. मुलं खेळायला गेली.
काही वेळानं घोळका परत आला.
“काय झालं. आता काही मिळणार नाही. ”मी विनाकारण डाफरले.
मुलं एकमेकांकडे टकमका बघायला लागली.
एकानं कुठून तरी तोडून आणलेलं पिवळं फुल पुढं केलं.
“माझ्यासाठी!!”मी हरखून विचारलं.
तेव्हा माना डोलावत सगळे म्हणाले “बड्डे गिफ्ट”
त्यावेळेस जे वाटलं ते सांगता येणार नाही.
खूप भरून आलं. मान फिरवून ओढणीनं डोळे पुसले.
प्रत्येकाला बिस्किट पुडा दिला. सगळे डबल खुष.
पुन्हा एकदा शेकहँड करत “हॅपी बड्डे”केलं अन खेळायला गेले.
मी मात्र बराच वेळ त्या फुलाकडे पाहत होते.
वाढदिवसाला मिळालेलं माझं पहिलंवहिलं गिफ्ट.
मुलांचं खूप कौतुक वाटलं. त्यांच्यामुळे माझा वाढदिवस स्पेशल झाला.
खूप सारं समाधान अन आनंद मिळाला.
मी आज फक्त नावापुरती नाही तर खरोखर *“आनंदी”* होते
© श्री मंगेश मधुकर
मो. 98228 50034
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
