कावेरी सुतार
मनमंजुषेतून
☆ ॥ बापाचं कातडं ॥ ☆ कावेरी सुतार ☆
स्वतःची फाटकी चप्पल तो, वर्षानुवर्षे शिवतो, पण मुलांच्या पायात काटा टोचू नये, म्हणून तो झिजतो.
बाप म्हणजे एक वडाचं झाड, जो ऊन स्वतःवर सोसतो, आणि आपल्या पिल्लांना मात्र, सावलीत सुखात हसवतो.
निसटला जरी काळ, तरी तो कधीच थकत नाही, बाप नावाचा हा पर्वत, कुणासमोर कधी झुकत नाही…
पोराची फी भरण्यासाठी, तो लोकांपुढे हात पसरतो, पण पोरासमोर येताना मात्र, तो राजा होऊन वावरतो.
त्याच्या ताठ मानेमागे, किती अपमान लपलेले असतात, हे फक्त त्याच्या देवाला अन्, त्याच्या काळजाला ठाऊक असतात.
मुलगी सासरी जाताना, तो कोपऱ्यात जाऊन रडतो, पण जगासमोर मात्र, तो पुन्हा खंबीर होऊन उभा राहतो.
त्याला हवं असतं फक्त, आपल्या माणसांचं भरलेलं घर, त्यासाठी तो रक्ताचं पाणी करतो, आयुष्यभर छतावर.
बाप म्हणजे फक्त शिस्त नाही, त्यात प्रेमाचा झरा असतो …
ऊर फाटेपर्यंत राबणारा, तो घराचा खरा हिरा असतो…
मुलांना वाटतं.. बापाला आपल्या स्वप्नांची काय किंमत?
….. पण बापानेच दिलेली असते, त्या स्वप्नांना खरी हिम्मत.
…… तो गेल्यावर कळतं की, छप्पर कसं असतं डोक्यावरचं …
……… आणि बाप असल्याशिवाय नसतं महत्त्व, त्या सोन्याच्या घराचं !
© कावेरी सुतार
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
