श्री मंगेश मधुकर
इंद्रधनुष्य
☆ “कसं रिऍक्ट व्हावं हेच समजत नाही…” ☆ श्री मंगेश मधुकर ☆
झालं असं की,
दुपारची वेळ, हॉस्पिटलमध्ये फार गर्दी नव्हती तेव्हा वेदनेनं विव्हळणाऱ्या आजीला घेऊन म्हातारबा आले. आजींची अवस्था पाहून नर्सनं ताबडतोब डॉक्टरांना बोलावलं.
“डॉक्टर, म्हातारी लई तळमळतीये. ”म्हातारबांनी हात जोडले. आजींना तपासल्यावर डॉक्टर म्हणाले “बरेच दिवस दुखणं अंगावर काढलेलं दिसतंय. सर्दी ताप, खोकला आणि अशक्तपणा आहे. खूप दिवसांच्या उपाशी दिसतायेत. हॉस्पिटलमध्ये ठेवावं लागेल. काही तपासण्या कराव्या लागतील. तुम्ही यांचे कोण?
“कुणी बी नाई. रस्त्यावर तडफडत व्हती माज्याच्यानं बघवलं नाय म्हणून इत घेऊन आलो.”
“आजींचे नाव काय? कोणी नातेवाईक??”
“लई येळा ईचारलं पण म्हातारी काय बी बोल्ली नाय. बहुतेक मुकी हाय.”
“पोलिसांना कळवावं लागेल”
“कशाला? त्यापरिस असं करा. माजी सावत्र बहीण समजा”
“ठीकये. तुम्ही जबाबदारी घेत असाल तर हरकत नाही. फॉर्मवर सह्या कराव्या लागतील. ”
“हा करू की. काही पैशे बी भरू. आधारकार्ड बिर्ड पायजे असलं तर ते बी घ्या पर हीला बरी करा. ” – –
– – अनोळखी व्यक्तीसाठी धडपडणाऱ्या म्हातारबांचे सगळ्यांना खूप कौतुक वाटलं. “अजूनही माणुसकी शिल्लक आहे. ”असं प्रत्येकाला वाटतं होतं.
आजीना ऍडमिट करून गेलेले म्हातारबा नंतर चार दिवस फिरकलेच नाहीत. फोन केल्यावर पाय मुरगळल्यानं येऊ शकत नाही असं सांगितलं. त्यानंतर काही ना काही कारणं देत म्हातारबा टाळत होते. पंधरा दिवस होऊन गेले तरी म्हातारबा आले नाहीत आणि मोबाइलही बंद. आजीची तब्येतीत सुधारत होती परंतु बोलता आणि लिहिता-वाचता येत नसल्यानं काहीच माहिती मिळत नव्हती. सगळंच अधांतरी आणि त्यात भरीसभर म्हणजे बिल वाढत होतं.
शेवटी नाईलाजानं पोलिसांना बोलवावं लागलं. म्हातारबांना ओळखता का? विचारल्यावर आजींनी होकारार्थी मान डोलावली. हातवारे करत आजी काही सांगायचा प्रयत्न करत होत्या पण कोणाला समजत नव्हतं. त्याचवेळी दुसऱ्या पेशंटला भेटायला आलेल्या जोडप्याकडं आजींनी बोट दाखवल्यानं गोंधळ अजून वाढला. पोलिसांनी चौकशी केली पण ते जोडपं आणि आजींचा काहीही संबंध नव्हता तरीही आजी सारखं सारखं बाईंच्या कपाळावरच्या टिकलीकडे आणि मंगळसूत्राकडं बोट दाखवत होत्या. तेव्हा एका सीनियर नर्स अंदाजानं ‘नवरा-बायको’ म्हणाल्या तेव्हा आजींनी जोरजोरात मान डोलावली. एक बोट स्वतःकडं आणि दूसरा हात उंचावत इशारा केला तेव्हा गुपित उलगडलं आणि पोलिसांची चक्र हलली. दुसऱ्या दिवशी म्हातारबा हॉस्पिटलमध्ये हजर झाले.
“साहेब, डॉक्टर, माप करा. लई मोटी चुक झाली. मी खोटं बोल्लो. ही माजी पयली बायको. आमचा काडीमोडहून तीस वर्ष झाले. त्यानंतर आमच्यात कायबी संबंध राहिला नाही. म्या दुसरं लग्न केलं. दोन पोरं हायेती पर ही एकटीच राहिली. काई दिसांपूर्वी अचानक दिसली. लय वाईट अवस्थेत व्हती. इच्या गावाकडं ईचारलं तवा कळलं की आता हीचं कुनीबी नाय. लोकांनी फसवून घरदार लुटलं. भीक मागून जगतेय. मिळालं तर खाते नाईतर उपाशी. “
“मग स्वतःच्या घरी जायचं ना” पोलीसांनी खडसावलं.
“लई ईच्चा हाय पन घरी नेता येत नाई कारण मीच पोरांच्या जिवावर जगतोय. म्हणून ही लबाडी केली. बरी झाल्यावर कुठल्या तरी म्हाताऱ्यांच्या आश्रमात ठेवेन. माज्या घरी सांगू नगा नाईतर मीपण रस्त्यावर येईल. बँकेत दोन यप डी हायेत त्यातून दवाखान्याचे पैशे फेडेन. आता वरच्याजवळ एवढंच मागणं हाय की.. हिचं जगणं सुखाचं झालं नाही. निदान मरण तरी… ” बोलता बोलता म्हातारबा ढसाढसा रडायला लागले.
त्यावेळी आजी मात्र एकदम निर्विकार आणि पोलिस, डॉक्टर, हॉस्पिटल स्टाफ सगळे सुन्न.
– – काही वेळा कसं रिऍक्ट व्हावं हेच समजत नाही.
© श्री मंगेश मधुकर
मो. 98228 50034
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
