श्री नंदकुमार पंडित वडेर
मनमंजुषेतून
☆ “बाबू समझो इशारे…” ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆
बाबू समझो इशारे… हारन पुकारे.. पमपम..
जात्यावर बसलं की आपोआप दळायला जमतं; ते काही बाईच्या जातीला शिकावावं लागत नाही… तसं संसार कसा करावा हे सुद्धा कुठल्याही गृहिणीला सांगावं लागत नाही.. मुळातच स्त्रीची बुद्धिमत्ता अफाट असल्याने सर्व कला तिला अवगत असतातच.. मग तू तर पुरूष मुलगा आहेस तुला न जमायला काय झालं? … असे आमचे बाबा नेहमी मला मी लहान होतो त्यावेळी म्हणायचे.. सायकल चालवायला त्यांनी शिकवले.. म्हणजे उचलून एकदा सिटवर बसवले आणि म्हणाले, ‘आता स्वताचा तोल सांभाळत दोन्ही पायांनी पायडल मारत जाणे… वेग गती यावर स्वताला आवरता येईल असे ठेवलेस नि फार तर काय जास्त भीती वाटली तर करकचून ब्रेक मार… सायकल उभी… कुठलं काय तो सांभाळता सांभाळता पन्नास वेळा पडून झाले… कधी तोल सावरायचा तर तोवर पायडल न मारले गेल्याने सायकल आडवी.. दोन्ही सांभळले तर रस्ता मोकळा असल्याने जरा वेगात सायकल नेली तोच मांजर आडवे… झालं भीतीने अर्धे अवसान गळाले आणि करकचून ब्रेक आवळला तर मी खाली पडलो ते सायकल गळ्यात घेऊन.. अगणित खरचटण्याच्यां रांगोळी नक्षी दोन्ही हाता पायावर ज्या उमटल्या त्या आज ही सायकल चालविलेली साक्ष देताहेत… बाकी घरात दुचाकी आणि चार चाकी अद्याप अवतरलेल्या नव्हत्या… त्यामुळे चालविण्याच्या फंदात कोण कशाला पडतोय… यथावकाश बॅंकेत नोकरी लागली तो काळ ऐंशीच्या दशकांचा होता.. अन आमच्या बॅंकेची जाहीरात फार मोठी गंमतीशीर अशी होती… शिक्षण कर्ज, घर कर्ज, दुचाकी कर्ज देताना.. आता दुचाकीच्या मागच्या सीटवर लवकरच आपलं हक्काचं माणूस येणारं बरं…. मग आपल्या सगळ्या स्वप्नांच्या परिपूर्तीचा राजमार्ग आमच्या येथून जातो.. स्टाफ लोन मधून बजाज चेतक बुक केली ती वर्षभराने मिळाली… एका शामळू मित्राकडून स्कुटरचे बेसिक शिकून घेतले नि बसलो एकदमच तुटपुंज्या ज्ञानावर दुचाकी चालवायला… राणा भीमदेवी च्या थाटात बजाज च्या चेतक रूपी घोड्यावर…. नशीब कुठेही कसलाही अपघात त्या काळात झाला नाही,.. होणार कसा म्हणा.. अहो रस्तायावरून साधा सायकल वालाच काय पण साधी चालत जाणारी माणसं देखील मला ओव्हरटेक करून पुढे जायची. तरी मी बापडा एक दोन फर्लांग स्कुटर पुढे नेली की थरथरणारे पाय लगेचच खाली टेकवयाचो… स्कुटर वर पाय कमी ठेवून ते जास्त खाली सोडलेले असायचे… वळवताना तर त्रेधातिरपिट व्हायची.. हात दाखवयला गेलो कि स्कुटर आपली मान वळवयाची आणि तिला सरळ ठेवून निघावं म्हटलं तर ती बंद पडायची.. पंधरा विस मिनिटांच्या घराच्या अंतराला दोन अडीच तासाचा खोळंबा व्हायचा… घरी बायको मुलं वैतागून म्हणायची तुमच्या स्कुटर पेक्षा आम्ही रिक्षा बसने जाणं पसंत करतो.. पण काही झालं तरी मी उमेद सोडली नाही… आणि हळूहळू भीती चेपली स्कुटर वर हात चांगला साफ झाला मग घरात बायको मुलांची स्कुटर वरून जाण्यासाठी लठ्ठालठ्ठी सुरू होऊ लागली.. मुलं मोठ्ठी झाली तशी दुचाकी गैरसोयीची ठरली.. मग मोर्चा चारचाकी कडे वळला… कुठल्या कंपनीच़ कुठलं माॅडेल, किती किंमतीच़, बॅंक लोनचा हप्ता किती… वगैरे यावर घरात रोज रात्रीच्या जेवणानंतर शिखर परिषद भरली जायची… आणि हो ते वाहन कोण चालवणार यावर नुसता वादंग माजायचा… अर्थात माझ्या नावाने गाडी तर पहिला अग्रक्रम माझा असेल म्हणून मी जाहीर केले… आणि घरात सगळ्यांनी त्याला अनुमोदन दिले… आता खरी पंचायत माझी होती मला चारचाकी कुठे येत होती.. लायसन सुद्धा काढलेलं नव्हतं.. कर्जासाठी म्हणून नावाला कामचलाऊ लर्निंग लायसन काढून घेतले….. मी दोन्ही मुलं आणि बायको असा ताफा तिथं गाडी आणायला गेलो… बाबा तुम्हीच चालवा असं दोन्ही मुलं मला म्हणाली आणि माझं बिंग फुटलं… त्यावर बायकोनं सांगितलं ती चावी मला द्या मी चालवते गाडी.. मी आणि मुलं आवाकच झालो… आणि गंमत म्हणजे तिने चक्क गाडी सफाईदारपणे ड्रायव्हिंग करत घरी नेली… तिने हे शिक्षण कधी नि कसे घेतले हे शेवटपर्यंत गुलदस्त्यातच ठेवले… आता आईच गाडी चालवतेय त्या अर्थाने दोन्ही मुलांना देखील येत असणार हे ओघाने आलेच… मग घरी आलटून पालटून गाडीची सुत्रं त्या तिघांच्या भोवतीचं फिरत राहिली… आणि माझा मात्र गाडीचा नामधारी मालक म्हणून मागच्या सीटवर कायमची रवानगी केली… ती आज ही तशीच आहे.. अर्थात माझं गाडी न चालविणण्यानं अडत तर काही नव्हतं म्हणा… पण पण आजही कुठेतरी मन खट्टू होतचं असतं… घरात गाडी असूनही आपण स्वतः का ड्रायव्हिंग शिकलो नाही.. मला चारचाकीचं ड्रायव्हिंग येत नाही याचं बायकोला आयतचं कोलीत मिळालं कि, ति जिथं तिथं आमच्या ह्यांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही या चालीवर ह्यांना साधं कार ड्रायव्हिंग सुद्धा येत नाही हे अती झालं नाही का असं ध्रुपद जोडून सांगत सुटली… आणि मी निदान एकाबाबतीत तरी तिच्यापुढे ढ राहीलो आहे याचा वरचष्मा माझ्यावर कायमच ठेवला… आता जे बायकोला जमलं ते मला का नाही जमणारं असं थोडंच होतं… पण खरी गोष्ट ही होती कि गाडी त्या तिघांना त्यांच्या साठीच हवी होती आणि मी फक्त त्यांचा सहप्रवासीच होतो… आणि आता या वयात खरं सांगू तर तेच बरं वाटतयं मला… हल्लीचं भयंकर ट्रॅफिक बघता तर माझा जीव दडपून जातो.. आणि मी मागे हटतो… खिशातलं ते कालबाह्य ठरलेलं चुरगाळेलं लर्निंग लायसन अजूनही मला चांगलच ढोसतयं काय कधी चालवयला शिकायची चारचाकी… साठी उलटून गेली म्हणून काही मागे हटण्याचा डरपोक पणा कशाला करतोस… अजूनही वेळ गेलेली नाही… माणूस हा जन्मभर विध्यार्थीच असतो हो कि नाही… असं खट्याळ नि मिस्किल हसत मला विचारतं राहतं.. ते शिकायचं मात्र तसचं राहून गेलं आणि आजही ते चुरगाळेलं लर्निंग लायसन मात्र मी चारचाकी कधीतरी शिकेन याची वाट पहात पाकीटात पडून आहे… पण पण आता बेशिस्त, बेसुमार, वेगाला बंधन नसलेल्या वाहतूकीच्या गर्दीला पाहूनच माझं मन नि तन गळपटून गेलयं.. स्व:ता चालवायची काय पण आता मागच्या सीटवर बसायलाही जीव फार कचरतो हो.. बेंबीच्या देढापासून बोंबलणाऱ्या त्या वाहनांच्या हाॅर्नला कुणीच धुप घालत नाही आणि जो तो वाहतुकीचे नियम धाब्यावर बसवून सूसाट जात असतो… घाईच असते प्रत्येकाला.. त्यात कधी कोण कसं चाटून तर जाईल नाहीतर चिरडून तरी टाकील. कुणाची कुणालाच इथं फिकीरच नसते त्या तसल्या गर्दीत… मग मला उगाचच वाटतं आपणच गाडी च्या टपावर बसावं आणि जोरजोराने गाणं म्हणत जावं…
बाबू समझो इशारे हारन पुकारे पम पम.. यहां चलती को गाडी कहते है प्यारे… पम पम..
© श्री नंदकुमार इंदिरा पंडित वडेर
विश्रामबाग, सांगली
मोबाईल-99209 78470 ईमेल –nandkumarpwader@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
