सौ. गौरी गाडेकर
मनमंजुषेतून
☆ “मायक्रो व्हेकेशन” ☆ सौ. गौरी गाडेकर ☆
गेल्या वर्षी आम्ही कोचीला गेलो होतो. म्हणजे मी मुंबईहून आणि माझी मुलगी दीप्ती आणि नात इरा सिंगापूरहून. तीन दिवस तिथे एकत्र राहिलो. हिंडलो, फिरलो, गप्पा मारल्या. चौथ्या दिवशी आपापल्या घरी परतलो.
‘Brunton Boatyard’ च्या बाल्कनीत उभं राहिलं, की समोर बॅकवॉटर दिसायचं. थोड्या अंतरावर पलीकडचा किनारा. किनाऱ्यावर झाडं. त्यापलीकडे रस्ता. त्यावरून जाणारी वाहनं. बॅकवॉटरमधून अधूनमधून जाणाऱ्या बोटी, ट्रॉलर…. तरीही एकंदरीत शांत वाटायचं. आमचा व्हेकेशन मूड द्विगुणित व्हायचा.
बाल्कनीत उभं राहून डावीकडे बघितलं, की फेरीबोटी दिसायच्या. थोडं वाकून बघितलं, की किनाऱ्याला लागलेली फेरी, त्यातून बाहेर पडणारी दुचाकी – चारचाकी वाहनं, लगबगीने बाहेर पडणारी माणसं…… आणि ती रिकामी होताहोता आत शिरणारी अलीकडची वाहनं, ऑफिस -व्यवसायासाठी घाईघाईत पलीकडे निघालेली माणसं…… चार-पाच, मिनिटांतच फेरी भरायची आणि पुन्हा पलीकडे जायला निघायची.
तर गंमत म्हणजे बाल्कनीतून समोर पाहिलं, तर व्हेकेशन मूड आणि डावीकडे बघितलं, तर रोजची धावपळ.
बघता बघता तीन दिवस संपले. आम्ही आपापल्या घरी परतलो. त्या सिंगापूरला आणि मी मुंबईला.
नेहमीचा दिनक्रम सुरू झाला.
आम्ही बरीच वर्षं या घरात राहत आहोत. पूर्वी समोरच्या इमारती नव्हत्या. सगळी झाडंच होती. मध्ये दोन टुमदार बंगले. त्यापलीकडे राम मंदिर. एकंदरीत सगळं शांत वाटायचं. तीन-चार वर्षांपूर्वी समोर दोन इमारती बांधल्या. त्यात लोक राहायला आले. मध्ये अंतर असल्यामुळे तसे तिकडचे आवाज इथपर्यंत येत नाहीत. सकाळच्या वेळी तर शांतच असतं तिथे.
मीही सकाळच्या धावपळीत असते. खिडकीत उभं राहण्याची चैन त्यावेळी परवडतच नाही.
पण एकदा कशी कोणास ठाऊक, खिडकीत उभी राहिले. आमच्या खाली असलेली हिरवीगार झाडं. नंतर अजिबात रहदारी नसणारा रस्ता. त्यापुढे त्या दोन इमारती. त्यांच्याही अलीकडे, पलीकडे झाडं. बघूनच एवढं शांत वाटलं!
तेवढ्यात डावीकडे मान वळली. तिथे तसे रहदारीचे रस्ते. T आकारात मिळालेले. T ची वरची आडवी रेघ असणारा रस्ता स्टेशनपासून थेट मेन रोडपर्यंत जाणारा. त्यामुळे त्या दोन्ही रस्त्यांवरून बाईक्स, रिक्षा, मोटारी, लॉऱ्या…. हीss सगळी वर्दळ. शिवाय स्टेशनकडे धावणारी आणि स्टेशनमधून बाहेर पडणारी माणसं. परिसरात भरून राहिलेली धावपळ!
आणि अचानक कोचीची आठवण झाली. मन पुन्हा एकदा त्या व्हेकेशनमध्ये शिरलं. तीन दिवसांची व्हेकेशन. तीन पिढ्यांची व्हेकेशन. आता मी मुंबईत आणि त्या दोघी सिंगापूरला. पण मी खिडकीत उभी राहिले आणि आम्ही तिघीही कोचीला एकत्र असल्यासारखं वाटलं.
तेव्हापासून कितीही घाईगडबडीत असले, तरी दिवसातून एक-दोनदा तरी खिडकीतून समोर आणि डावीकडे बघते. कोचीला पोहोचते. आणि मनातला सुट्टीचा, दिलासा देणारा कप्पा उघडतो.
© सौ. गौरी गाडेकर
संपर्क – 1/602, कैरव, जी. ई. लिंक्स, राम मंदिर रोड, गोरेगाव (पश्चिम), मुंबई 400104.
फोन नं. 9820206306
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
