सौ. प्रांजली लाळे
जीवनरंग
☆ गजरा… ☆ सौ. प्रांजली लाळे ☆
“अजूनही तो सुगंध सुखावतो रे.. माझ्या मनी जपून ठेवलेला तो दरवळ रोमांच फुलवतो.. त्याचं ते परसदारी असणंही किती सुखावह होतं.. दरवळ त्याचा मनी अजूनही डोकावतो. “
राधा बाहेरच्या उंच गगनचुंबी इमारती न्हाहाळत आरामखुर्चीत बसली होती. गॅलरीतुन हा व्ह्युव तिला अधिक मागे न्यायचा. सिमेंटच्या जंगलात सगळं आहे. पण तो ओलावा हरवलाय.. हम्म्.. मनाशीच खंतावत ती बडबडली.. श्यामराव खाली फेरफटका मारायला जायचे.. हिला मात्र जमायचं नाही खाली उतरायला. गुडघे साथ नव्हते देत हल्ली.. पण संध्याकाळी चहा, स्वयंपाक तिलाच करावा लागे. सुनबाई थकून यायची. तिलाही सहकार्य अपेक्षित होतं.. दोघी मिळून छान काही तरी बनवायच्या.. आठव्या मजल्यावरचं घर.. थंड हवा.. छान होतं सर्व.. पण मनात कुठंतरी सलत होतं हल्ली..
सकाळी सहालाच जाग यायची राधाला.. तिला उठलं की आधी चहा लागे.. श्यामरावही तिच्या पाठोपाठ उठून चहा घ्यायला तयार असत.. पावसाळा सुरू होता. मस्त अदरकवाली चाय बनाओ.. श्यामराव चेष्टेने म्हणाले.. पण राधा भूतकाळात रमलेली.. तिला आठवत होते तिचे जुने घर.. सडा संमार्जन करुन झाले की आन्हिके उरकायची. श्यामराव टेपरेकॉर्डर लावून लता दिदींचं सुरेल आवाजातलं ‘मोगरा फुलला’ लावायचे. नुकतीच उन्हाळ्यातली सुट्टी संपत आलेली असायची.. मुलं तरीही सुट्टीचा आनंद घेत पहुडलेली असायची. दोन खोल्यांमध्ये का होईना आनंदी होतो आपण!! बाहेर परसदारी मोगरा, जाई जुई, सायली, गुलाब वाटवे फुलवले होते राधेने.. अर्थात श्यामरावही मदत करायचे तिला बागकामात.. उन्हाळ्यात इतर फुले नव्हते येत.. पण मोगरा पुर्ण बागेत राज्य करी.. फुलं तोडून हार करण्याचे काम श्यामराव इमानेइतबारे करत.. एखादा गजरा गपचूप राधेच्या भरगच्च केसात माळत.. हे आठवून आजही राधेला हसू आलं. आजकालच्या वरकरणी प्रेमाच्या जमान्यात, सेल्फी, रिल्सच्या काळात हे प्रेम कुठंतरी काकणभर जास्तच छान होतं. म्हणून ते आजही टिकून आहे.. पण तो मोगरा… हम्म्..
घर सोडून आलो तेव्हा मोगरा परका झाला असेल हे डोक्यात कसे नाही आले आपल्या. पुत्र प्रेमापोटी आपण ते घर, तिथल्या आठवणी सोडून का आलोय?आज त्या घराची प्रकर्षाने आठवण येत होती. डोळ्यात अश्रू तरळले.. रात्री झोपतानाही त्या बागेची आठवण सतत येत राहिली..
सकाळी उठली पण उठताना कण कण जाणवली. श्यामरावांना आवाज दिला. त्यांनी पाहिले तर राधा तापाने फणफणलेली.. मुलांना आवाज दिला.. पटकन पॅरासिटेमल दिली तिला मुलाने.. श्यामरावांना जाणवंल की काही तरी खुपतय हिला.. थोडे बरं वाटलं की बोलुया.. राधा मुलाला वाईट वाटेल म्हणून बोलत नव्हती.. सून मात्र जाणून होती सासूचा स्वभाव. रविवारी सकाळी राधाला सूनबाई म्हंटल्या चला आज जरा जॉगिंगला जाऊया. राधाने आढेवेढे घेत नाही म्हंटले.. पण ती ऐकतेय होय. राधाचा हात धरून लिफ्टने खाली पार्कमध्ये पोहचल्या सुद्धा.. तिच्यासारख्या बऱ्याच जणी तिथे बसलेल्या होत्या. प्रचंड चिवचिवत होत्या. मोकळा श्वास घेत होत्या.. मन मोकळं हसत खिदळत होत्या. हीही त्यांच्यात सामिल झाली.. मन मोकळं हसली. सुनबाई तिथून सटकली. राधाला हायसं वाटत होतं.. खालच्या फ्लोअरवरच्या थत्ते काकूंशी बोलता बोलता मनातलं बोलूनही टाकले तिनं केव्हाचं..
आता असंच रोजचं रुटीन होऊन बसले तिचे. जगण्याला नवीन अर्थ मिळाला तिला..
त्या दिवशी संध्याकाळी सुनबाई ऑफिसमधून आल्या. डोळे झाकले राधाचे.. डोळे उघडले तर समोर राधाचा मुलगा दोन तीन फुलझाडांच्या कुंड्या घेऊन उभा होता.. एका रोपट्याला मोगऱ्याची दोन तीन फुलं आलेली होती.. तो दरवळ घ्राणेंद्रिय आणि मनसुद्धा तृप्त करुन गेला..
…. आता राधेला छान विरंगुळा झाला आहे. तिची आणि श्यामरावांची सकाळ हल्ली मोगऱ्याकडे पहातच उगवते.. दोघेही सकाळचा चहा तिथेच खुर्च्या टाकून घेतात. देवाला वहायला फुलं हल्ली विकत आणावी लागत नाहीत. दुसऱ्या कोणत्या परफ्यूमची गरजच पडत नाही..
© सुश्री प्रांजली लाळे
मो न. ९७६२६२९७३१
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
