सौ. उज्ज्वला केळकर
जीवनरंग
☆ भयभीत… भाग-१ – मूळ गुजराती लेखिका : सुश्री गिरिमा घारेखान – हिन्दी अनुवाद : श्री राजेंद्र निगम ☆ मराठी भावानुवाद – सौ. उज्ज्वला केळकर ☆
डोअर बेलचा आवाज आला आणि संतोष गाढ झोपेतून उठला.
दर शनिवारपणे कालही त्याला घरी यायला उशीर झाला होता. उद्या रविवार. आरामात झोपेन, असा विचार करून, तो निवांतपणे झोपला होता. पण एवढ्यात कुणी तरी याला उठवलं होतं.
सुश्री गिरिमा घारेखान
संतोषने घड्याळ पाहीलं. साडे सात वाजले होते. खूप काही लवकर उठावं लागलं नव्हतं. आत्ता कोण आलं असेल? आणि रंजना का दार उघडत नाहीये?
‘उघडेल रंजना दार’, असा विचार करत तो काही वेळ तसाच पडून राहिला. डोअर बेलचा आवाज चालूच राहिला आणि रंजना येण्याची काही चिन्हे दिसेनात. मग त्याने विचार केला, कदाचित बाथरूममध्ये असेल. त्यामुळे संतोषला उठावच लागलं. खिन्न स्वरात त्याने विचारलं, ‘कोण आहे?’ त्याने दरवाजा उघडला, तर समोर रंजनाच होती.
श्री राजेंद्र निगम
‘तू आत्ता यावेळी कुठे जाऊन आलीस? आणि किल्ली घेऊन का गेली नाहीस? तुला माहीत आहे ना, मी रविवारी उशिरा उठतो. ’ तो रंजनाला फटकारत म्हणाला.
आशा परिस्थितीत नेहमी टोमणे मारणारी रंजना… पण यावेळी त्याच्या संतापाचा काहीही परिणाम झाला नाही. तिच्या चेहर्यावर एक वेगळ्याच प्रकारची उत्तेजना होती.
‘झोप… झोप… काय करतोस? आता मी जे बोलतेय, ते ऐकलस, की तुझी सगळी झोप छूमंतर होऊन जाईल…
‘असं काय झालय?’
रंजनाचा या वेळचा मूड संतोषला काही वेगळ्याच प्रकाराचा वाटला.
घरात ती दोघेच फक्त होती, पण ती इतक्या हळू आवाजात पुटपुटत होती, की जशी काही ती त्याच्या कानातच सांगते आहे.
‘अरे, आपल्या सोसायटीच्या कचरापेटीच्या जवळ कुणी तरी लहान मुलाला दुपट्यात गुंडाळून ठेवलय. किती सुंदर बाळ आहे. तुझ्यासारखेच मोठे मोठे डोळे, गोरा रंग आणि बाळसेदार शरीर. आपला रजत जेव्हा छोटा होता ना, तेव्हा जसा दिसायचा ना, तसाच दिसतोय अगदी. ‘
संतोष डोळे विस्फारून ऐकत होता.
असा मुलगा कोण सोडून गेलं असेल?…. ती?……
त्याच्या पोटात गुरगुरू लागलं. डोक्यात महिन्यांचा हिशेब होऊ लागला. कानात त्याची सेक्रेटरी पूर्वी चावडाचे शब्द गुणगुणू लागले, ‘संतोषसर, आपण मला धोका दिलात. पत्नीला घटस्फोट देऊन आपण माझ्याशी लग्न कराल, असं मला आश्वासनाचं गाजर दाखवून, आपण मला वापरत राहिलात आणि आता म्हणताय, हे शक्य नाही. ऑफिस सुटल्यावर जादा कामाच्या निमित्ताने आपण मला थांबवून घेत होतात. त्यावेळी आपल्या इज्जतीला डाग लागत नव्हता. आता समाज आणि इज्जतीच्या गोष्टी करताय.
आपल्या टेबलाच्या ड्रॉवरमधून कोरा चेक काढून संतोषने तिच्यापुढे ठेवला.
‘घे! लाख… दोन लाख… किती पसे पाहिजेत तुला? तू स्वत: तेवढी रक्कम यात भर.
पूर्वीने त्याच्या जवळचा चेक ओढून घेतला आणि त्याचे तुकडे तुकडे करून हवेत उधळून टाकले.
‘मला जर पैसेच हवे असते, तर वेळोवेळी मी तुझ्याकडून मोठमोठ्या रकमा उकळल्या असत्या. पण ही पूर्वी चावड़ा काही बाजारबसवी बाई नाही. तू मला ओळखलं नाहीस. मी हे मूल पाडून टाकणार नाही. त्याला जन्माला घालून तुझ्या डोक्यावर आणून बसवीन. बघू, त्याला कसा ठेवून घेत नाहीस ते!’
तिचं हे रूप पाहून संतोष काहीसा घाबरला. तरीही रुबाब दाखवत त्याने शेवटचा प्रयत्न केला, ‘जा. जा. काय करशील? मूल काय कपाळावर बापाचं नाव लिहून घेऊन जन्माला येणार आहे?’
पूर्वी तिरस्कारपूर्वक हसली. मग एकेका शब्दावर जोर देत म्हणाली, ‘डीएनए अशी काही टेस्ट असते, माहीत आहे नं? त्या टेस्टमध्ये तू बाप शाबीत होशील. मग कपाळावर नाव लिहिण्याची गरज उरणार नाही. ’
त्याच्या पोटात गडबडल्यासारखं झालं. त्याने आपली बाजू सावरायचा प्रयत्न केला. ज्या कुशलतेने पूर्वी तो तिला पटवायचा, तसाच हावभाव करत तो तिच्याजवळ गेला मधात घोळवलेल्या आवाजाने म्हणाला, ‘ अजूनही उशीर झालेला नाही. कशाला आपलं दोघांचंही जीवन बरबाद करतेस? मी तुझ्यासाठी चांगल्यातला चांगला डॉक्टर शोधतो. करून टाक अॅबॉर्शन!’ मग संतोष तिच्या खांद्यावर हात ठेवू लागला. पण तिचं डोकं आधीपासूनच फिरलेलं होतं.
‘खबरदार, मला हात लावलास तर! तुझ्या घराबाहेर ठेवून जाईन. मग सांभाळा आपला पिंड. ’
संतापाने लाली-लाल झालेली पूर्वी तिथून निघून गेली.
मग काय ते मूल पूर्वीने ठेवले असेल?
संतोष भयभीत झाला. कुठे आणि कसे फसलो आपण? त्याला वाटू लागलं. पण लगेचच त्याच्या मनात दुसरा विचार आला, ‘आशा तर्हेने ठेवल्यावर आपण त्याला सभाळू असं कसं वाटलं तिला? मूर्ख कुठली! ‘
‘कसला विचार करताय?’ रंजनाच्या बोलण्याने त्याची तंद्री तुटली.
‘अं… नाही… नाही… काही नाही… मी विचार करतोय, त्या मुलाचं काय होणार? पोलिसांना फोन केला?’
‘अरे, त्याच्या आईने सगळा विचार करूनच त्याला इथे ठेवले असेल ना ! असं झालं की आपला वॉचमन…. ’
संतोषला वाटलं, त्याच्या पोटात काल घेतलेली व्हिस्की अजूनही फिरते आहे. त्याला घराबाहेर पोलीस उभे असलले दिसले. घर सोडून जाणारी रंजना दिसली. तिरस्काराने बघत जाणारा रजत दिसला. त्याला वाटलं आपण रंजनासमोर फार काळ उभं राहू शकणार नाही. ‘मी आंघोळ करून येतो’ असं म्हणत तो अशा घाईने बाथरूममध्ये घुसला, जसा काही सगळ्या गोष्टी आंघोळ करताना पाण्याबरोबर वाहवून टाकील. रंजनाला वाटलं, सगळं सांगून झाल्याशिवाय तिला स्वस्थता लाभणार नाही. बाथरूमच्या बाहेर उभं राहून तिने बाकीच्या गोष्टी सांगितल्या. उधाणलेल्या मनाला थंड करण्यासाठी संतोष शरीरावर थंड पाणी घालत राहिला.
***
विराजचं वर्तमानपत्र वाचून झालं, पण अजूनही वैदेहीचा ‘नाश्ता तयार आहे. ये लवकर, ‘ असा आवाज ऐकू आला नाही, म्हणून तो उठला आणि स्वैपाकघरात गेला. वैदेही तिथे नव्हती. बाथरूममध्येही नव्हती. रविवारी सकाळी सकाळी ही कुठे गेली असेल? आठवडाभराच्या भाज्या आणायला तर संध्याकाळी जाते. मग?
विराज बेचैन होऊन विचार करू लागला. त्याला भूक लागली होती आणि स्वैपाकघरात फक्त भिजवलेले पोहे दिसत होते. वैदेहीचा मोबाईलही ओट्यावर दिसत होता. ‘कुणाचा फोन आला असेल, म्हणून ती सगळं टाकून तशीच पळत गेली. ’ विराजला काहीच कळलं नाही.
बाल्कनीमध्ये जाऊन खाली बघण्याचा विराज विचार करत होता, एवढ्यात वैदेही आली. विराजची भुकेची व्याकुळता त्याच्या शब्दातून प्रगट होत होती. ‘अशा तर्हेने न सांगता कुठे गेली होतीस? दरवाजाही उघडा होता. ’
‘तू आंघोळीला गेला होतास आणि बातमीच अशी होती, की ती ऐकताच मी धावतच सुटले. ’ वैदेहीच्या बोलण्यात एक प्रकारची उत्तेजना होती.
‘पण बातमी काय होती? आणि बायकांच्या असल्या गावगप्पात तुला कधीपासून रस वाटू लागला की तू अगदी धावत-पळत गेलीस?’
विराजला अजूनही आश्चर्य वाटत होतं.
‘गावगप्पा नाहीत विराज ही हकीकत आहे. आपल्या सोसायटीच्या कचरापेटीजवळ एक लहान बाळ पडलय. ’ वैदेहीने बटाट्याचे छोटे छोटे काप करत म्हंटलं. ‘‘ओह गॉड ! किती सुंदर आहे. तुझ्यासारखाच गोरा. गोलमटोल. हात-पाय हलवतोय. वाटलं, त्याला उचलून घ्यावं!’
‘मग असं मूल कोण सोडून गेलं असेल?’ विराजलाही आता बातमीत रुची निर्माण होऊ लागली होती.
– क्रमशः भाग पहिला
☆☆☆☆☆
मूळ गुजराती कथा – फफडाट
मूळ लेखिका : गिरिमा घारेखान, मो. 8980205909.
हिंदी अनुवाद : भयभीत अनुवादक राजेन्द्र निगम, मो. 9374978556
मराठी भावानुवाद : सौ. उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
