मराठी साहित्य – कवितेचा उत्सव ☆ बाईपण… ☆ सौ.वनिता संभाजी जांगळे ☆

☆ बाईपण… ☆ सौ. वनिता संभाजी जांगळे ☆

☆

अंतरीतला अंधार विझवायला,

ती रोज पेटवते.

आशांचे असंख्य दीप,

नैराश्याच्या काठावरती.

उद्ध्वस्त झालेला किनारा सावरायला.

हारलेल्या क्षणांचे हिशेब,

ती लावत बसते.

एकांताच्या कोपर्यात आणि

जुळवते एक एक करून,

धागा नशिबाचा.

पुन्हा एकदा बाई नावाची,

गोफण गुंफायला.

ती प्रारब्ध म्हणून स्विकारत आहे

हे बाईपण निभावणं,

आई, आत्या, बहिण, सासू वगैरे वगैरे

यांच्या चालीरूढींची वारस म्हणून.

ती कधी ढासळते! , कोलमडते!

कधी हारते! कधी जिंकते!

पण सावरून नेते स्वतःला,

समाज-रूढींच्या प्रत्येक कसोटीतुन.

जन्म-जन्मांतरीचे,

स्त्री नावाचे अस्तित्व

टिकवायला.

☆

© सौ.वनिता संभाजी जांगळे (घागरे)

जांभुळवाडी-पेठ, ता. – वाळवा, जिल्हा – सांगली