सुश्री शीला पतकी
☆ क्षण सृजनाचा ☆ “माझ्या पाऊसराजा…” ☆ सुश्री शीला पतकी ☆
☆
माझ्या पाऊस राजा र किती सांडशी सांडशी
*
तुझे येण्यान दारी र पोरं बाळ रे नाचती
म्हणे माय पाऊस आला येतील जोंधळे शेताला
राजा खाईल कडबा गाई म्हशीला र चारा
सारी नक्षत्र सांडली नाही थांबण्याचं नाव
तुझ्या पाण्याने रे नेला माझा संसार वाहून
उभ पीक झालं आडवं मोडलं घराचं कवाड
लेकर बाळ बखोटीला जीवधावे आसऱ्याला
अन्न पोटाला ते नाही अन कपडा भिजलेला
काय बाप्पारे जाहल आम्हा बखोटीला धरलं
लेकरा बाळा दूध नाही म्हाताऱ्यांना हीव भरलं
साऱ्या जगाचा पोशिंदा मागे भाकर भाकर
चार जूने रे कपडे द्यावा हात्रुन पांघरून
काय वेळ तू आणली पोरं सैरभैर झाली
तुझ्या थोड्याशा पाण्यात धुत होतेमी चिरगुट
त्यासी जोडून शिवून होई चिंध्याच वाकळ
त्या वाकळाची उब देई थंडीला आधार
माझी चूल अन बोळकी तुझ्या पुरात वाहिली
माझ्या माहेराची मस गेली पुरात वाहून
चार बकऱ्या ही वाहिल्या आता काही नाही राहिल्या
ते मुक जनावर मेल चिखलात रुतून
उभ्या जन्मात कधी र नाही आलास धावून
पाणी शोधायला जायचं कोसन कोसन
नाही बरं केलं देवा आम्हा गाठलं गाफील
आता कसा पूजावारे तुझा देव्हारा भक्तिन
माय अंबे ये धावून नाही कोणी तुझ्या वाचून
आता आवरा पावसा वाट घराची तू धर
माय बापांनो व्हा पुढे द्या थोडासा रे हात
हा बळीराजा रे देईल तुम्हा जिंदगीभर साथ
शीला पतकी सोलापूर 8805850279
ही कविता म्हणजे काव्य नव्हे यमकाची जोडाजोडी नाही आशय घन ही नाही… फक्त परिस्थिती आणि भावना .. ही लिहिताना काही ओळींवर मला हुंदका आवरत नव्हता.. डोळ्यात पाणी येत होतं.. अक्षर दिसत नव्हती ..काल रात्री एक फोन आला बाई आपली एक विद्यार्थिनी तिचे कुटुंब तिचे गाव वाले पुरात अडकलेत . .जुने कपडे पांघरून अंथरुण काही मदत गोळा करून द्याल का… आणि रात्री कितीतरी वेळ झोपच आली नाही वाटलं ही आपली कित्येक माणस धास्ती न जागीच आहेत अंगावर वाळलेला कपडाही नाही रात्री वाढलेल्या पावसाच्या आवाजाने बेचैन व्हायला होत होतं ही कविता फक्त भावना आहेत त्या समजून घ्या आणि वाटलं तर मदत करा….!
*
शब्दांकन : सुश्री शीला पतकी
माजी मुख्याध्यापिका सेवासदन प्रशाला सोलापूर
मो 8805850279
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
