डॉ. ज्योती गोडबोले
जीवनरंग 
☆ तथास्तु… — भाग – २ ☆ डॉ. ज्योती गोडबोले ☆
(“अरे विनय, कमालच करतोस तू. मी काय लहान बाळ आहे का एवढी काळजी करायला? उलट मला मस्त स्वातंत्र्य मिळतंय त्याचा उपभोग घेऊ दे की. जा खुशाल. रोज आपण फोनवर असूच की. अरे आठच दिवस तर जातो आहेस ना? मी नाही जात आता सांगलीला. तू आलास की मग दोघेही जाऊया.
जा तू. चल बॅग भरते तुझी मी. ” दुसऱ्या दिवशीच विनय विमानाने दिल्लीला गेला.) – इथून पुढे —-
सुजित जपानला अगदी मजेत होता. रोज आईला फोन यायचे आणि गप्पा मारायचे माय लेक.
विनयला जाऊन पाच दिवस झाले आणि सकाळपासून वैशालीच्या पोटात थोडं थोडं दुखत होतं. असेल किरकोळ म्हणून तिने इनो घेतलं, पेन किलर घेतली.
संध्याकाळी मात्र वैशालीला कळा सहन होईनात. असह्य झाल्यावर तिने कविताला फोन केला.
“कविता, कुठे आहेस? ”काकू घरीच आहे मी. आज माझा ऑफ आहे. ”
“बाळा, जरा वर येतेस का? मला पोटात फार वेदना होत आहेत ग”
कविता एका क्षणात वर आली. तिने वैशालीला तपासले. ”काकू घाबरू नका. याआधी कधी असं दुखलं होतं का? नाही ग. हे पहिल्यांदाच होतंय. ”
कविताने तिची कार काढली. हळुवार बोलत बोलत तिला लिफ्ट मधून खाली आणलं.
“ काकू, मला हा युरेटरीक स्टोन चा अटॅक वाटतोय. मी तुम्हाला आमच्या हॉस्पिटल मध्ये नेते. मी आहे ना जवळ? घाबरू नका अजिबात. ”
वैशालीच्या सगळ्या तपासण्या, स्कॅन एमआरआय झालं. सगळीकडे कविताने फॉर्मवर सह्या केल्या. वैशालीला ऍडमिट करून घेतलं. कविताला वाटलं तसा वैशालीला युरेटरिक स्टोनच होता.
वैशालीला सलाईन मधून औषधे सुरू केली. उद्याच तिची तो खडा काढायची लिथोट्रिपसी सर्जरी करणार होते.
वैशालीने कण्हत विचारलं,
“ कविता, विनयला बोलावून घ्यायचं आहे का? ”कविता म्हणाली तशी जरूर नाहीये पण मी काकांना कालच फोनवर सगळं सांगितलंय काकू. त्यांचं काम झालंय तिथलं. उद्या ते येतीलच. ”
वैशालीच्या डोळयांत पाणी आलं. न बोलता तिने कविताचा हात कृतज्ञतेने दाबला. विनयची दिल्लीची फ्लाईट तीन तास उशिरा आली. विनय यायच्या आत वैशालीची सर्जरी झाली होती. कविताने फॉर्मस् वर सह्या केल्या, हॉस्पिटलचे ऍडव्हान्स पैसे भरून टाकले. विनय धावत धावत हॉस्पिटलमध्ये पोचला तेव्हा वैशालीला स्पेशल रूममध्ये हलवले देखील होते.
ऑपरेशन करणारे डॉ मित्रा म्हणाले, “सगळं छान पार पडलं आहे मिस्टर रानडे. या आमच्या गोड कविताचे आभार माना. माझी हुशार स्टुडंट आहे बरं ही. किती शांतपणे तिने सगळं मॅनेज केलं बघा. अगदी छान आहे तुमची पेशंट आता. तुम्ही पेशंटला भेटू शकता. ”
विनय वैशालीजवळ बसला. अर्धवट गुंगीत असलेली वैशाली म्हणाली, “ कविता, बाळा किती आभार मानू ग तुझे मी. ”
वैशालीला छान बरं वाटायला लागलं. रोज कविता सकाळी रात्री चक्कर मारून जायची.
“ काकू, उद्या तुम्हाला घरी सोडणार आहेत. आता मस्त वाटतंय ना? ”
वैशालीच्या डोळ्यातून धार लागली. “ कविता, अग सख्खी मुलगी करणार नाही इतकं तू केलंस माझ्यासाठी. तुझे आभार कसे मानू समजत नाहीये ग ”
“ ते राहू दे हो काकू. उद्या घरी या आता मस्त. ”
– – वैशाली घरी आली.
नंतरचा आठवडा कविताला तिच्याकडे जायला अजिबात वेळच झाला नाही. त्या नंतरच्या आठवड्यात ती लिफ्टची वाट बघत खाली उभी होती. लिफ्ट खाली येताच तिला मागे सारून मोठी बॅग घेऊन एक तरुण लिफ्ट मध्ये घुसला. ” अहो मिस्टर, आधी मी जाणार आहे. एवढी प्रचंड बॅग घेऊन खुशाल मला ढकलून घुसताय हो? ”
हे ऐकायच्या आत तो तरुण लिफ्ट मध्ये घुसून वर गेलाही. अवाक होऊन रागाने बघत कविता धुमसत परत लिफ्टची वाट बघत उभी राहिली. लिफ्ट खाली आली आणि कविता घरी गेली.
पुन्हा तोच मुलगा दुसऱ्या दिवशी तिला खाली भेटला.
“ सॉरी हं. मी त्यादिवशी तुमच्या आधीच घुसलो लिफ्टमध्ये. माफ करा हं. पण माझी मनस्थिति नीट नव्हती. माझ्या आईचं स्टोनचं ऑपरेशन झालं आणि मी नव्हतो इथं. कशीतरी रजा घेऊन आलोय तिला भेटायला. लगेच मला चार दिवसांनी जपानला जावं लागणार आहे. सॉरी हं. ”असं म्हणत तो गडबडीने निघून गेला.
… ‘ अरेच्या. तर मग वैशाली काकूंचा सुजित तो हाच की. ’ मनाशी हसत कविता म्हणाली.
आज कविताला सुट्टी होती म्हणून कविता वैशालीकडे गेली.
“ ये ग ये कविता. ”
वैशाली म्हणाली. ” काकू बऱ्या आहात ना? अगदी उत्तम आहे ग मी. तुझी कृपा. ”
“ काहीतरी काय काकू? डॉक्टरचं कर्तव्यच नाही का ते? ”
सुजित हातात कॉफी घेऊन आला.
“ या? या तुझ्या डॉक्टर आहेत? ”
कविता हसत म्हणाली “ हो. मग डॉक्टर कशा दिसतात तुझ्या मते? “
सुजित तिच्या सुंदर स्मार्ट हसऱ्या चेहऱ्याकडे बघतच राहिला.
“ती कॉफी माझ्यासाठीच आणली आहे ना? दे ती. गार होईल. ” कविता हसत म्हणाली. नकळत सुजितने कॉफीचा मग तिच्या हातात ठेवला. वैशाली हे सगळं गमतीने बघत होती. कविता वैशालीचा निरोप घेऊन बाय करून निघून गेली.
“ आई, या पोरीने सगळं हँडल केलं? एकटीने? मी, बाबा कोणीही नसताना? पार स्वतः पैसे भरण्यापर्यंत? कमालच आहे हिची. ” सुजितने वैशालीला विचारलं.
“ हो सुजित. अतिशय हुशार तर ती आहेच पण अत्यंत खरी माणूस पण आहे. किती पटापट निर्णय स्वतः घेऊन तिने तुमची वाट सुद्धा न बघता माझं ऑपरेशन करूनसुद्धा घेतलं. नाही तर काय झालं असतं? मोठा होता तो स्टोन. धोका होता माझ्या युरेटरला. अतिशय धीट आहे ही मुलगी. नक्कीच तिचं भविष्य उज्ज्वल आहेच. ” वैशाली भारावून म्हणाली.
त्या संध्याकाळी सुजित कविताच्या फ्लॅटवर गेला.
कविता म्हणाली ” ये ना. कशा आहेत काकू आणि कसा आहेस तू? ”
सुजित म्हणाला ” मी अजिबात ठीक नाहीये. मला नीट तपासा डॉक्टर. सारखं छातीत धडधडत आहे. नीट झोप लागली नाही गेले दोन दिवस. ”
कविताने हसत हसत त्याच्या डोक्यावर टपली मारली.
“ चूप बस. समजतंय मला तुला काय होतंय ते. ”
“ हो ना? मग कविता, माझ्याशी लग्न करशील का? तरच मी बरा होईन”हसत सुजित तिला म्हणाला.
कविताने त्याचा हात हातात घेतला आणि म्हणाली ” पण चालेल का अशी डोईजड बिझी डॉक्टर तुला?
मी माझं करिअर सोडणार नाही. मी घरी बसणार नाही. वाटेल तेव्हा वाटेल त्या वेळी मला कॉल आला की जावं लागेल. मी नुसती घरी बसणारी मुलगी नाही. मी हाऊस वाईफ मटेरियल तर नाहीच. ”
“बाई सगळं मान्य. कविता, मला अशीच मुलगी हवी होती. हो म्हण मला. ”
कविता हसत म्हणाली ” एक सांगू? ज्या दिवशी मला चक्क ढकलून तू लिफ्ट मध्ये घुसलास ना, तेव्हाच मी तुझ्या प्रेमात पडले. मला नव्हतं माहीत की तू वैशाली काकूंचा लाडका मुलगा आहेस ते. ”
सुजित चार महिन्यांनी जपानहून परत आल्यावर कविता आणि सुजितने त्यांचं गुपित सगळ्याना सांगितलं.
वैशाली म्हणाली ”, सुजित, कविता आपल्या घरी केव्हाच आलीय. म्हटलं होतं ना मी तुला, अचानक हा फ्लॅट मिळाला तशी अचानकच तुझी बायको समोर येऊन उभी राहील? ” वैशालीने कविताला जवळ घेतलं.
“ तुझ्याहून दुसरं कोणी या घरात येऊच शकत नाही ग कविता. ” म्हणत तिने सुजित आणि कविताला जवळ घेतलं. ‘ तथास्तु ‘ म्हणत विनयनेही दोघांना जवळ घेतलं. आणि ते चार हसरे चेहरे मोबाईल मध्ये कैद केले.. “
– समाप्त –
© डॉ. ज्योती गोडबोले
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
