मराठी साहित्य – मनमंजुषेतून ☆ मी तरी अशी कशी ???? ☆ सौ. मंजुषा सुनीत मुळे ☆

सौ. मंजुषा सुनीत मुळे

 मनमंजुषेतून 

☆ मी तरी अशी कशी ???? ☆ सौ. मंजुषा सुनीत मुळे ☆

एकादशी दुप्पट खाशी … तरीही म्हणे मी उपाशी ???

एकादशी म्हणून जराशीच लवकर उठले … पटापट आवरून पुजेला बसले

हार – फुलांनी विठूला सजवले … पण ..

पण लक्ष सगळं चुलीशी ..

पोट ओरडतंय ना ..  मी कधीपासून उपाशी …..

पटापट केली भगर नि दाण्याची आमटी

खमंग आणि खिचडी जराशी .. अन पित्त नको म्हणून गोडशी लापशी ..

अंमळ जास्तच झालं म्हणत .. सुपारीही खाल्ली की चुकून जराशी ..

तरी का वाटतंय मला . मी आहे उपाशी …..

आज भजनाचा स्पेशल क्लास .. आहे ना हो एकादशी ..

मग वामकुक्षी सोडून उठले पटदिशी ..

मेकअप आवरला अगदी झटदिशी ..

साडी नेसले ठेवणीतली झकासशी …

पण निघतांनाही वाटत होतं .. आहे मी उपाशी …

संध्याकाळी ‘फक्त’ थालीपिठं खमंगशी ..

चापून खाल्ली लोणकढ्या तुपाशी ..

मागचं आवरून टाकलं अगदीच  पटदिशी ..

टी. व्ही. पहायला अन आडवारले जराशी …

तरी अजून का वाटतंय असल्यासारखं उपाशी ????

नकळत डोळा लागला अन मनाला जाग आली जराशी …

पोटात अडकलेले विचार .. हळूच निसटून गेले मनात .. अन दचकलेच जराशी …

मनाचा देव्हारा तर रिकामाच होता .. विठुरायाचा मागमूसही नव्हता ..

त्यालाच नेमकी विसरले कशी … खंत दाटून आली मनाच्या तळाशी ….

…. अन अचानक कुणीतरी बोललं कानाशी …

उठून बसले मी पटदिशी …

“ उपास उपास म्हणत दुप्पट की खाल्लंस …

आणि माझ्याकडे नेमकं दुर्लक्ष केलंस ..

असू देत आता यावेळी .. माफ करून टाकतो तुला ..

खाण्याच्या नादात पुन्हा मला विसरलीस तर मात्र …

जन्मात मी कधीच भेटणार नाही तुला … “

माझ्याखेरीज मनात इतर भरताड करतेस कशाला ..

तिथे असू दे जागा फक्त माझ्या नामाला ..

मन भरून सतत मला आठव .. विसरून जा स्वतःला ..

मग मात्र नक्की म्हणशील … मन स्वानंदाने गच्च भरलंय …

नंतर खुशाल म्हण ना की … एकादशी दुप्पट खाशी …

आणि आता मीही नाही मुळीच उपाशी …..

☆

सौ. मंजुषा सुनीत मुळे