श्री नंदकुमार पंडित वडेर
प्रतिमेच्या पलिकडले
☆ # अरे कुणी वाट देता का वाट # ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆
एक भुकलेलं लेकरू आईच्या मांडीवर बसून रडून रडून बेजार झालयं… दोन तासाहून एका ठिकाणीच अडकून पडलयं, त्याचं वाहन या सुस्तावलेल्या अजगराच्या गर्दीच्या विळख्यात… टाहो फोडतयं रे मला काहीतरी खायला हवं.. पण आधीच बहिरे असणारे ते बाहेरचे कान वाहनांच्या बंद काचेच्या आडून शितल वायूच्या झुळकेत असंवेदनशील होऊन बसलेत. त्यांना कुठे ऐकू जाणार आहे हा टाहो… मुंगी शिरायला जिथं वाव उरलाच नाही तिथे ही भलीमोठी वाहनांनी इंच इंच जागा व्यापून एकमेकांशी खेटून बसल्यावर धड पुढे जाता येईना ना मागे फिरता येईना… स्थानबद्धतेची शिक्षा काय असते याची प्रचितीच यावी जणू… विकासाच्या प्रगती कडे नेणारा हा सुखसमृद्धीच्या महामार्गाला या चक्काजामच्या अघोषित आंदोलनाने खिळ घातल्या सारखे वाटते… सगळ्यांचे वेळेचं नियोजनच कोलमडून पडणार नाही का अश्यानं… चालतोची अजुनी वाट परि मुक्कामी पोहचेना असा निराशेचा, चिडचिडेपणाचा नि संतापाने लाल होणारा चेहरा ‘ ये साला रोज का ही मरना है.. भगवान जाने इससे कब राहत मिलेगी.. ‘असे क्रुद्ध दिनवाण्या चेहऱ्यांचं तिथं भरलेलं संमेलन… इंधनाच्या जळणाचा काळ्या धुराने आसमंत गेला की रे काळवंडून… शुद्ध हवेने आपले तोंड की रे घेतले लपवून… गगनभेदी हाॅर्नच्या आवाजाने ध्वनी प्रदूषणाचा बुरखाच फाडून टाकला… नादामधे नाद घुमत राहिला… पण ऐकूच येईना कुणाचे कुणाला… आणि तसं ऐकणारंही होतं कोण? माझं अडलयं खेटर सरकून बाजूला व्हायला त्याला गरज असेल तर काढ म्हणावं वाट या चक्रव्यूहातून… रूग्णवाहिका कोकलून कोकलून झाली बेजार.. अरे माझ्यात पहुडलेल्या रुग्ण मोजतोय आपल्या शेवटच्या घटका चार… थोडं थोडं घेतलं सरकून आपापलं वाहन, तर जाईन बापडी पावन खिंडीतून शर्थ करून बाजी पणाला लावून… अखेर मिळाला जर त्याला वेळीच औषधोपचार.. तर आणखीन जगण्यासाठी करेल बापडा आयुष्याची उसनवार… पण कधी नी कसे जमावे… सुस्तावलेल्या आणि अस्ताव्यस्त उभ्या असलेल्या वाहनानां शिस्त कोण लावणार.. ज्याला त्याला आपली पडलेय आपआपल्या मुक्कामाला पोहचण्याची घाई झालेय… एकीकडून निघालेला रस्ता संपता संपत नाही. तद्वतच त्यावरून सुसाट पळणाऱ्या या वाहनांच्या संख्येला अंत हा शब्द लागूच होत नाही… अर्ध्याहून अधिक आयुष्यातले तास या वाहतूकीच्या तुंबलेल्या गर्दीतच खर्ची पडतात… नि बचाकुचा समय में इतनी एनर्जी देहात कुठे शिल्लक असते कामाचं आऊटपुट द्यायला… रोजचं चाललयं असं तर या जटील समस्येवर रामबाण उपाय शोधायला काही मंदमती यंत्रणेतील विशेष भत्त्यावर नजर ठेवणारी तल्लख डोकी विचारांची चक्र दिवसरात्र चालवत असतात… पण पण त्यावर स्थानिक नागरिक आणि त्यांचे हितचिंतक यांना स्वताच्या मलिद्यावर गदा आलेली चालणार नसते… प्रस्तावाच्या ढिगाचे डोंगर होतात पण योजना कागदावरून प्रत्यक्षात उतरतच नसते… इच्छा शक्तीचा अभाव मात्र जोर धरून फोफावतो… निघतो एखादा तोडगा उड्डाण पूलाचा या समस्येवर काढलेला म्हणजे सत्राणे उड्डाणे हुंकार वदती खाई खालचाच निम्मा रस्ता अन नव्या अडचणी सामोऱ्या ठाकती अशी गत होतेय… रोग परवडला पण त्या भळभळणाऱ्या जखमेवरची मलमपट्टी म्हणजे मीठ चोळण्याचा प्रकार झाला यात नवल ते कसले… ठेकेदारांनी मात्र आपले खिसे तुडुंब भरते झाले… आणि यात माझी तुमची याची त्याची सगळ्यांचीच गोची होते… नवनवीन वाहन निर्मिती थांबवली जात नाही, जुनी मुदत संपलेली वाहने रस्ता वरून हटत नाहीत… कामचलाऊ पब्लिक ट्रान्सपोर्ट सुविधांचा रोजच उडतोय बोजवारा. , खाजगी वाहनांचा राबता खुलेआम फिरता, रस्त्यांच्या दुर्दशेकडे डोळेझाक करायचे… टक्काच्या गणितापुढे पडलेल्या खड्डयांनीं टक्के टोणपे खाणाऱ्यांचे कुत्रे हाल आपण नाही तर कुणी खायाचे… शिस्तीमुळे राष्ट्र मोठे होते… मेरा देश महान रंग उडून गेलेल्या नि तडे गेलेल्या भिंतीवरील पोकळ घोषणा वाचून का कुठे शिस्त लागते… तुका म्हणे तेथे पाहीजे जातीचे ते येरे गबाळ्याचे काम नोहे… तोवर ही बिकट वाट वहिवाटीची तुमच्या आमच्या नशीबी अशीच राहणार असते..
© श्री नंदकुमार इंदिरा पंडित वडेर
विश्रामबाग, सांगली
मोबाईल-99209 78470 ईमेल –nandkumarpwader@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
