मराठी साहित्य – प्रतिमेच्या पलिकडले ☆ # दिसते मजला सुखचित्र नवे… # ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆

श्री नंदकुमार पंडित वडेर

 प्रतिमेच्या पलिकडले 

☆ # दिसते मजला सुखचित्र नवे… # ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆

… आता अशी हिरवाई फक्त चित्रातून पाहावी लागावी असे कपाळकरंटे आम्ही आहोत… आम्हीच कशाला आमच्या मागून येणाऱ्या कैक पिढ्या या निसर्गाच्या देखाव्याला मुकणार आहेत… वनश्रीने नटलेली वसुंधरा नवपरिणीत पुरंध्री सारखी हिरवा मखमली शालू नेसून बसलीय असेच वाटते… तिचं ते पावित्र्याचे तेज इतके आहे कि तिथून वाहणारा वारा सुद्धा अगदी काही क्षण तिच्या सान्निध्यात मंद मंद वाहतो… तिचा वस्त्राला आपल्या मुळे थरथर होऊ नये याची काळजी घेतोय… तिथल्या वातारणातला पसरलेला तो गंध आपल्या अंगाप्रत्यंगात सामावून घेत धुंदीत होउन जातो… आपण इथच थबकूया असं वाटत राहत त्याला… तिथून पायच निघत नाही त्याचा… पण इलाज नसतो.. वाहणं हा गुणधर्म त्याला विसरता येत नाही… प्रकाशाला धुक्याची शाल पांघरून पहुडावं वाटतं… झाडं लता वेली गवताची पाती, छोटी कोवळी तृणांकुराची पसरलेली हिरवी जाजमं जलाशयाच्या काठाला बसून हळूच गुदगुल्या करत बसतात… जलाशयातील आपल्याच प्रतिबिंबावर फिदा होतात… लहान मोठे पक्षी, प्राणी या वनश्रीच्या आधाराने आपलं जीवन सुखानं व्यतीत करत राहतात… इथं जीवो जीवस्य जीवनम चा मूलमंत्र विसरून जाऊन जगा आणि जगू द्या चा नारा जपला… आकाशीचा सूर्य आणि चंद्र तेही पडले प्रेमात वसुंधरेच्या… आपलीच प्रतिमा शांत जळी पाहताना भुलून गेले… कोणे एकेकाळी हा नजारा असा दिसत असे… स्वार्थसाधू माणसाची दृष्टी तिच्यावर पडली नव्हती… पण जेव्हा त्याला दुर्बुद्धी झाली तेव्हा पासून ओरबाडणे सुरू झाले… हिरवे जंगल लुप्त झाले आणि तिथं सिमेंटचे जंगल उभे केले…

प्रकाश, वारा, पाणी, अडले तटले… निसर्गाला संपवले आणि हळूहळू आपली वाटचाल अधोगतीकडे केली… मग हा निसर्गाचा चमत्कार मुकला म्हणून रुदन करु लागला… त्याच्या आठवणीतला कल्पनेचा कुंचल्याने चित्र काढून स्वतःची भलावण करत बसू लागला… आणि आम्ही फक्त अचंबित होऊन म्हणू लागू कि ये कौन चित्र कार है.. चित्र कार है..

©  श्री नंदकुमार इंदिरा पंडित वडेर

विश्रामबाग, सांगली

मोबाईल-99209 78470 ईमेल –nandkumarpwader@gmail.com

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈