श्री नंदकुमार पंडित वडेर
प्रतिमेच्या पलिकडले
☆ “कसा त्यजू मी त्या पदाला…” ☆ श्री नंदकुमार पंडित वडेर ☆
दादा त्या येळेला तुमास्नी लै म्हंजी लै राग आलता हुता ना…. म्या सोता बघितला ना त्या येळेला तुमास्नी… हे कसलं लालभडक मिरचीच्या बुक्कीवानी त्वांड झालेलं तुमचं… टकुरात राख घालूनशान हे घरात निसता रागाचा आगडोंब उसळेलेला…
‘तू आदुगर बाहीर गपगुमान बाहीर पडं.. मला तुझं थोबाड बघायचं न्हाई… अन असं, समजू नगंस की आपून न्हाई तर ह्यो दादा घराबाहीर कसा काय पडनार… पायात काय बी घातल्याबिगर अनवाणीच… चालणार.. रस्त्यावरनं… पाय पोळलं म्हंजी.. एखादा चुकार मोळा पायाला टुपला तर… त्ये टोकदार खडं, दगुड तळपायात रूतला तर आली का बैदा ना पुढं जायची ना माघारी फिरायची आबदा… ‘
दादा मला ठावं हायं तुमास्नी माझाच राग आला व्हुता… आन राग आला नसला तरी यायलाच पाहिजे हुता… त्यो तुमालाच कोण बी ह्यो जोडा पायात घालंल त्येला बी तसाच राग येनारच व्हता… अवं काय म्हंजी त्यो पाव इंचाचा इतुकासा खिळा वर आलेल्या आनि त्येंन पायाला कडकडकीत टोचावं.. लाल लाल रगताचा एक टपोरा थेंब बाहीर येईस्तोवर जोड्यात पाय टाकणाऱ्यानं एकदमच अय्यो गं.. मेलो मेलो करत किचाळयाला लागलाच… अन मग पाय काढून जोड्यात कुठं बरं हा लपलाय हे डोळं फाडूनशान शोध घेतला तरी बी बहाद्दर नदरंला हाताला गावना म्हंजी.. लै मस्तीला आलाय म्हनायचा जोडा… असला जोडा असल्यापेक्षा फेकून दिलेला बरा… नाहीतरी लै जुनाच झालेला व्हता आणि खालनं तळवा तर साफ कागदावानी गुळगुळीत झालेल्या असल्यानं मधीच भसकं पडलेली व्हती… तसं तुम्ही या जोड्याला जाम कटाळला बी हुता… आनि एक दिस दिला की फेकून घराच्या बाहीर त्या मातीच्या ढिगावर.. म्या आपलं इवलसं त्वांड करून त्या ढिगाऱ्यावर बेवारसा सारखा पडून राहिलो… दुसरं माझ्याहाती तरी हुतं काय म्हना… आता ततनं कुनी उचलून उकिरड्यावर बी टाकना.. त्येंना तरी काय पडलीया म्हना नसत्या उचापती करायची.. एकच जुना अन त्योबी फाटका पडंना कि तकडं… असं कानाडोळा करून बेवारश्यागत झटकून टाकलं कि समंध्यानी… मगं भुईचा फुफाटा, उनाचा ताव, पावसाची झड अन थंडीची तड बाराहीमहिनं आता काय आपल्या नशिबाला चुकाया न्हाई हे एकदाचं पक्क झालं… आधीच अंगाच्या कातड्याची दैना दैना झालेली आन त्यात या ऋतु चक्राच्या भडिमारानं रयाचं गेली… हळूहळू भुईवरचं हिरव्या गवतानं, शेवाळानं जोड्यावरनं पांघरूण घालायला सुरुवात झाली… पाठीवरनं मायेचा हळूवार.. उबदार हात फिरविल्या सारखा वाटतं हुतं… अन कुठलं तरी एका झाडाचं बी रूतलं नि रुजलं बी जोड्याच्या आत… बघु बघू करता एक दिवस ते पिवळं धमक सोनचाफ्याच्या फुलावानी दोनचार फुलं ततं फुलून आली… थोडा सुंगध दरवळला जिकडे तिकडं.. माझा कायापालटच केला त्या फुलानं… जसा शिरपेचात मानाचा तुरा खोवला जातो अगदी तसचं झालं बघा मला… मग आजुबाजूची भुईवरची छोटी मोठी तृणपाती माझ्या समोर लवून मुजरा करताहेत असंच वाटलं… कुठं उकिरड्यावर बेवारस होउन कुजत पडलो असतो.. तो आता या पिवळ्या धमक फुलांच्या संगतीन जिंदगीचच सोनं झालयं असं जाणवू लागलंय… दादा तुम्ही मला वळिखला नव्हं… आवं त्योच मी तुम्ही ज्याला घराबाहीर फेकून दिलात… आता कसं बरं आठवयाचं तुमास्नी… तुमच्या पायात आता नवा इंम्पोरटेड जोडा हाय नव्हं… मग या देशी बेण्याला कोन इचारतो… ते जाऊ दे.. आता तुम्हाला नवा जोडा चावत, टुपत नाही नव्हं… हे ब्येस झालं बघा… दादा अजून एक इचारीन म्हणत होतो… रागवनार नसशीला तर बोलू काय.. व्हय त्या दिवशी मला तुम्ही घराबाहीर फेकून दिलासा तर त्यानंतर माझ्या दुसऱ्या जोडीदाराला कुठं फेकून दिलात… म्या त्याच्या आठवनीनं लै बैजार झालू बघा… त्याला बी माझ्या दिशेकडं टाकनासं करायचा हुता… अशी कधी कोनाची जोडी तोडून फोडून टाकत आसतयं व्हयं…
जोडीनं पडलो असतो तर कुणा गरजवंताला अनवाणी पायाला कामाला तरी आलू असतो… आमच्या राहिलेल्या जल्माचं ते्व्हढचं सार्थक नसतं का झालं असतं.. परं तुम्ही लै पैकं वालं पडलं ना… तुम्हाला कुठं कळायला गोरगरीबा़ची व्यथा… न्हाई का?
© श्री नंदकुमार इंदिरा पंडित वडेर
विश्रामबाग, सांगली
मोबाईल-99209 78470 ईमेल –nandkumarpwader@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
