अंजली दिलीप गोखले
वाचताना वेचलेले
☆ आई अजूनही वाट पहाते… – कवी : अज्ञात ☆ अंजली दिलीप गोखले ☆
आई अजूनही वाट पाहते…
पण आम्ही मोठे झालो.
घर बदललेलं नाही.
त्या भिंती अजूनही तशाच आहेत.
दार अजूनही तसंच किरकिरत उघडतं.
फक्त एक गोष्ट बदलली आहे…
घरातले आवाज कमी झालेत.
आई अजूनही तिथेच आहे.
पण आम्ही… मोठे झालो.
लहानपण :
लहानपणी घर म्हणजे गोंधळ असायचा.
सकाळी आईचा आवाज –
“उठा आता! शाळेला उशीर होईल. ”
आम्ही चादरीत लपून बसायचो.
आई येऊन पांघरूण ओढायची –
“चल… अजून झोपायचं नाही. ”
किचनमध्ये पोह्यांचा वास.
डब्यांसाठी घाई.
बाबा पेपर वाचत.
त्या सगळ्या गोंधळात
आई कायम धावत असायची.
पण तेव्हा आम्हाला वाटायचं…
आईला थकवा येतच नाही.
वेळ:
हळूहळू वर्षं गेली.
शाळा संपली.
कॉलेज सुरू झालं.
घरातले विषय बदलले.
“Exam कधी आहे? ”
“Job मिळाला का? ”
आई अजूनही तसंच विचारायची –
“जेवलास का? ”
तो प्रश्न कधी बदललाच नाही.
घर सोडण्याचा दिवस :
एक दिवस बॅग भरली.
नोकरीसाठी शहर बदलायचं होतं.
आई शांतपणे कपडे घडी करत होती.
ती म्हणाली –
“सगळं घेतलंस ना? ”
मी म्हणालो –
“हो. ”
पण खरं सांगायचं तर
मी घरच तिथे ठेवून जात होतो.
दारातून बाहेर पडताना
आई म्हणाली –
“कधी कधी फोन कर. ”
त्या चार शब्दांत
खूप काही होतं.
नवीन आयुष्य:
नवीन शहर.
नवीन नोकरी.
नवीन लोक.
आयुष्य वेगाने चालायला लागलं.
Meeting.
Deadline.
Traffic.
फोन करायचं ठरवायचो…
पण वेळ नसायचा.
कधी कधी रात्री आईचा missed call दिसायचा.
मी message करायचो –
“Busy होतो. ”
आई reply द्यायची –
“ठीक आहे, बाळा. ”
आईचं घर:
आई अजूनही त्या घरात आहे.
सकाळी उठते.
चहा करते.
कधी कधी चार कप ठेवते.
मग हसते –
“अरे… आता दोनच लोक. ”
किचन शांत.
भांड्यांचा आवाज कमी.
पण आठवणींचा आवाज जास्त.
गॅलरी:
संध्याकाळी आई गॅलरीत उभी राहते.
रस्त्यावरची मुलं खेळत असतात.
कुणीतरी “आई! ” म्हणत धावत येतं.
आई थोडं हसते…
आणि आत जाते.
कारण तिला आठवतं —
एकेकाळी त्या आवाजात आमचं नाव असायचं.
जुने फोटो:
एक दिवस आईने जुना अल्बम काढला.
फोटो –
शाळेचा.
पिकनिकचा.
दिवाळीचा.
एका फोटोमध्ये
आम्ही सगळे हसत होतो.
आई फोटोला हात लावते.
आणि हळूच म्हणते –
“किती पटकन मोठे झाले. ”
सण:
दिवाळी आली.
पूर्वी घरात धिंगाणा असायचा.
फटाके.
फराळ.
गोंधळ.
आता आई दोनच दिवे लावते.
एक देवासाठी.
एक दारासाठी.
ती म्हणते –
“कदाचित यंदा येतील. ”
फोन:
रात्री फोन वाजतो.
आई पटकन उचलते.
“हॅलो? ”
मी म्हणतो –
“आई, कशी आहेस? ”
ती लगेच म्हणते –
“छान… तू जेवलास का? ”
मी म्हणतो –
“हो. ”
ती अजून काही बोलायचा प्रयत्न करते.
पण मग म्हणते –
“ठीक आहे… काम कर. ”
फोन ठेवला की
घर पुन्हा शांत होतं.
सत्य:
मोठं होणं वाईट नाही.
स्वप्नं पूर्ण करणंही चुकीचं नाही.
पण एक गोष्ट आपण विसरतो…
आपण मोठे होत असताना
आई अजूनही तिथेच थांबलेली असते.
ती अजूनही वाट पाहते.
एका फोनची.
एका भेटीची.
एका “आई” म्हणण्याची.
एक दिवस:
एक दिवस अचानक मी घरी गेलो.
दरवाजा उघडला.
आई मला पाहून थबकली.
“अरे अचानक? ”
मी म्हणालो –
“तुला भेटायला आलो. ”
त्या दिवशी किचन पुन्हा जिवंत झालं.
आईने चार पदार्थ केले.
घरात पुन्हा आवाज आला.
शेवट:
त्या रात्री आई म्हणाली –
“तू आलास की घर पुन्हा घर वाटतं. ”
ते वाक्य ऐकून
माझं मन भरून आलं.
कारण मला कळलं…
घर कधी रिकामं नसतं.
घरातली वाट पाहणारी आई
त्याला जिवंत ठेवत असते.
जर तुम्ही ही कविता वाचत असाल…
तर एक काम करा.
आज आईला फोन करा.
फक्त एवढं म्हणा —
“आई, कशी आहेस? ”
कारण…
आपण मोठे झालो असलो
तरी आई अजूनही वाट पाहते.
लेखक: अज्ञात
प्रस्तुती : अंजली दिलीप गोखले
मोबाईल नंबर 8482939011
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
