जीवनरंग
☆ “व्ही आय पी…” ☆ श्री कौस्तुभ केळकर नगरवाला ☆
मी आणि व्ही. आय. पी…. कुछ भी… सालं आपल्याला फक्त, व्ही. आय. पी. अंडरवेअर आणि बनियान माहिती. व्ही. आय. पी. ट्रीटमेंट आपल्याला कोण देणार ?
औकात में रहो यार…
हं… फिर भी. एक जगह है ! जिथं आपल्याला व्ही. आय. पी. ट्रीटमेंट मिळते. तुम्ही कधी त्या बाजूला गेलात तर, तिथं जरूर जा. माझं नाव सांगा. फिर देखो, क्या फर्क पडता है !
काहीही फरक पडणार नाही. पहिल्यापासूनच तुम्हाला इतकी छान सर्विस मिळणार. आणखीन स्पेशल काय देणार ?
हं… माझं नाव सांगितलं तर गुलशनदा खुष होईल. हातभर लांब ग्लासातून, स्पेशल लस्सी पाजेल. त्याच्यातर्फे. वर ” कौस्तुभपाजी के दोस्त, वो मेरे दोस्त ” म्हणत तुम्हाला डोक्यावर घेईल. नको नको म्हणलं, तरी पोरांना खाऊ देईल. बिलात डिस्काऊंट देईल. धाब्यामागच्या घरी घेवून जाईल. भाभी, त्याची आई, त्याचा लेक यांच्याशी ओळख करून देईल. फिकर नाॅट. सरदारजी फॅमिली असली, तरी सगळे छान मराठी बोलतात. तुम्ही बिनधास्त मराठीत बोला.
गाडी चालवून दमला असाल, तर निवांत पडा. गुलशनदा सगळी सोय करेल. फ्रेश होवून, चहा पिवून मग पुढे जा. तिथून बाहेर पडताना, त्याच्या दिलखुलास अगत्यानं तुम्ही गुदमरून जाल. पर एक बात याद रखो.
गुलशनदाचं सगळं मनापासून असतं. वरवरचं नाही. जाताना तो तुम्हाला सांगणारच.
” ये पचास किलोमीटर की रेंज में, कोई भी प्राॅब्लेम आया तो मुझे काॅल करो पाजी, बंदा हाजीर हो जायेगा. ” असं म्हणत, तुमच्या हातात स्वतःचं कार्ड देईल. तुम्हाला खरंच आनंद होईल. कदाचित तुम्हीही त्याला तुमचं कार्ड द्याल…
“पुण्यात आलात तर, आमच्याकडे नक्की या.. ” असं सांगालही. अन् तो खरंच आला तर ?….
काळजी नको. गुलशनदाने दुनिया देखी है.. तो नाही येणार तुमच्याकडे. पुणे सातारा रोड. सुरूरपाशी हायवे सोडला आणि, तुम्ही वाईच्या दिशेने वळलात की, लगेचच गुलशनदा धाबा लागेल. गल्ल्यावर गुलशनदाचा अगडबंब देह अर्धाच दिसेल.
मला तिथलं काय आवडतं सांगू ? तिथली स्वच्छता. पार्किंगला भरपूर जागा. मुलांना खेळण्यासाठी राईडस्.
छान चव. आणि भरघोस अगत्य… आपण कुठंतरी मुंजीला गेलोय. मुंज लागते. बुफे सुरू होतो. आपण खुर्च्या पकडून जेवायला लागतो. जेवण रूचकर असतंच. पण बटूच्या आईबाबांनी आग्रह करकरून,
पानात जिलब्यांची परात ऊभी केली की… जेवणाची गोडी आणखीनच वाढते… गुलशनदाचं तस्सच आहे.
तुम्ही जेवायला सुरवात केली की, तो स्वतः त्याच्या बिळातून बाहेर येणार. तुम्हाला काय हवं, काय नको ते बघणार.. आग्रह करकरून वाढणार. लहान पोरांशी त्याची पटकन गट्टी होते. त्यांना हळूच दटावणार…
” पानात टाकलं की बाप्पा रागवतो.. ” अगदी अस्सल मराठीत. पोरगं प्रचंड गुलशनकाकाला बघून, आधीच घाबरलेलं असतं. काय बिशाद, पानात काही टाकेल ? तुमची जेवणं होईपर्यंत तो पोरांशी क्रिकेट खेळायला लागेल. बॅट बाॅल आणि प्लेयर्स.. तो सगळं पुरवतो. तुम्ही जेवा निवांत.
एकदा… एकदा चुकून पनीर टिक्का जरा खारट झालेला. मी गुलशनदाला फक्त सांगितलं तसं…
” हो जाता है कभी कभी.. दादा तुम्ही थांबा, पाच मिनटात मी तुम्हाला नवीन सब्जी आणून देतो…
स्वतः बनवलेली. ” तो झरकन भटारखान्यात शिरतो. पाच मिनिटात पनीर टिक्का घेवून हजर..
हा हा हा…. लाजवाब. काय चव होती.. अल्टीमेट.
माझी एक सवय आहे. आजीनं लावलेली. जेवण झाल्यावर, नेहमी करणाऱ्याचं कौतुक करावं. मी जाताना भटारखान्यात शिरायचो. तिथं कृपालसिंग असायचा. त्याला हाताचा मोर करून दाखवायचो.
” खाना बढिया ” तो खुश व्हायचा. गुलशनदालाही “मजा आ गया” असं सांगायचो.
आमच्या वेव्हलेंग्थस् सहज जुळल्या. दरवेळी महाबळेश्वरला जाताना आणि येताना… “गुलशनदा धाबा जिंदाबाद. ” तिथली सगळी माणसं ओळखीची. “कैसे हो ?” असं विचारलं की, भूक वाढायची. मजा यायची.
सहा महिन्यापूर्वीची गोष्ट. घरातून आॅफिसला चाललेलो. अभिषेक हाॅटेलजवळचा सिग्नल. हिरव्याची वाट बघत थांबलेलो. पलीकडनं एक अॅम्ब्युलन्स घोंघावत चाललेली. बहुधा दीनानाथच्या दिशेने. गाडीत बसलेला गुलशनदा ओझरता दिसला. टेन्शनवाला गुलशनदा… मी पहिल्यांदाच पाहिला. मी विचार करूच शकलो नाही. गाडी आपोआप दीनानाथच्या दिशेने वळली. मी पोचेपर्यंत स्ट्रेचर आलेलं. त्याची आई. तो स्टेचरबरोबर पळत निघालेला. मागोमाग त्याची बायको. त्याचा छोटा मुलगा. ईमर्जन्सीचा दरवाजा, क्षणभर उघडला. त्याच्या आईला पोटात घेवून बंद.
मी हळूच गुलशनदाच्या खांद्यावर हात ठेवला. त्यानं मागं वळून बघितलं. कडकडून मिठी मारली. माझा खांदा ओलाचिंब. पाच मिनटं, मी आपला त्याला थोपटत होतो. पुढच्या गोष्टी पटापट झाल्या. मी फार्मा लाईनमधला. एका कंपनीचा जी. एम. मार्केंटींग. ओळखी होत्या. माहिती होती. अटॅक येवून गेलेला.
अॅन्जीओप्लास्टी करावी लागणार होती.
“मी पैसे घेवून येवू का घरनं ?”
गुलशनदानं एक बंडल पुढं केलं.
“कितीही लागू देत… मेरी माँको चंगा कर दो “
मी हिला बोलवून घेतली.
नको नको म्हणत होती ती मंडळी… ही वहिनींना आणि छोट्याला घेवून घरी. पुढचे आठ दिवस. आमच्या वाऱ्या चालू. गुलशनदा नाहीतर वहिनी. कुणीतरी एक आलटून पालटून, हाॅस्पीटलमध्ये थांबायचं. माझं घर दीनानाथपासून अगदी जवळ. गुलशनदाचा मुलगा घरी रमला. माझ्या लेकीशी छान जमायचं त्याचं. मस्त खेळायचे. नवव्या दिवशी डिस्चार्ज. सुदैवानं बायपास करावी लागली नाही.
भरल्या डोळ्यांनी गुलशनदा घरी गेला. आमचं मैत्रीचं नातं आणखीन घट्ट करून. मी मात्र श्रीमंत झालेलो.
मी… माझं घर… कुणाच्या तरी उपयोगी पडलं.. खरी श्रीमंती हीच. बाप्पांना थँक्स म्हणलं. नशीबवान आहे मी. माझ्यासारखीच वेडी बायको दिलीस मला. आल्यागेल्यांचं मनापासून करणारी.
.. सगळ्यात सुंदर बायको कोणती ? पाहुणे दारात बघून, जिच्या कपाळावर आठी उमटत नाही ती. खरंच मला, जगातली सगळ्यात सुंदर बायको मिळालेली.
मागच्याच आठवड्यात हिची किटी पार्टी होती. आऊटींग थीमवाली… महाबळेश्वरला. सोसायटीतल्या पंधरा वीस बायका. तीस पस्तीस पोरं. आख्खी व्हाॅल्वो केलेली.
जाता येता गुलशनदा धाबा. तिथली व्ही. आय. पी. ट्रीटमेंट. हिची गँग शाॅक्ड. सगळ्यांना, इसके पीछे का राज जानना था..
बायको गालातल्या गालात हसली. और बोली.. त्यासाठी “वेड्याची बायको” व्हावं लागतं.
बाजूला बसलेल्या माझ्या लेकीला, एकदम काहीतरी आठव्या.
तिनं भोंडल्यातलं गाणं सुरू केलं.
” वेड्याची बायको करीत होती लाडू.. “
गुलशनदा धाबा हसून हसून थरथरला म्हणे.
हीनं फोनवर सगळं सांगितलं.
मला एकदम व्ही. व्ही. आय. पी. झाल्यासारखं वाटलं.
(कथा काल्पनिक आहे)
© कौस्तुभ केळकर नगरवाला
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
