सौ. स्मिता सुहास पंडित
इंद्रधनुष्य
☆ छेडियल्या तारा… लेखक: डॉ. नीलकंठ देशपांडे ☆ प्रस्तुती – सौ. स्मिता सुहास पंडित ☆
पंडित रवि शंकर – एक हृद्य आठवण
बेडरूम मधून अचानक अनंत याचा हर्षोद्गार ऐकू आला
‘ ओ हो, पंडित रवि शंकर, chance of a life time ‘….
आणि आश्चर्याने अनंताची आई आणि त्याची लाडकी लहान बहीण स्मिता बेडरूम कडे धावले
मुंबईतील एक कनिष्ठ मध्यम वर्गीय सोसायटीतील छोटा फ्लॅट, सकाळची वेळ.
अनंत १६ वर्षाचा अत्यंत हुशार, सतार प्रेमी मुलगा – व त्या प्रेमापोटी दोन वर्षापासून सतार वाजवायला ही शिकू लागला होता
स्मिता त्याची १४ वर्षाची बहीण
दुर्दैव हे की अनंत, कर्क रोगाच्या शेवटच्या अवस्थेत होता, बेडरूममध्ये अस्थिपंजर अवस्थेत खिळून होता
त्याच्या आईने व स्मिताने बघितले की त्याच्या हातात वर्तमानपत्र होते, दृष्टी पंडित रवि शंकर यांच्या षण्मुखानंद हॉल मध्ये होणाऱ्या कार्यक्रमाच्या जाहिरातीवर होती, चेहऱ्यावर बरेच दिवसांनी हसू उमटलेले होते.
आई आणि स्मिताच्या डोळ्यात अश्रू आले कारण तो अजून किती दिवसांचा सोबती आहे हे माहित नव्हते आणि त्यात त्याने उद्गारलेले वाक्य हृदय चिरून गेले – chance of a life time
कारण अनंता करता हा chance खरेच life time साठी होता
अनंत उत्साहाने रवि शंकर, सतार या बद्दल भरभरून बोलत होता पण त्याला, आईला, स्मिताला माहीत होते की तो त्या कार्यक्रमाला जाऊ शकणार नाही त्यामुळे खोलीत खिन्नता ही पसरली होती.
काही क्षण असे गेले, स्मिताने काहीतरी निश्चय केला – अखेर वेड्या बहिणीची वेडी माया, व म्हणाली की ती त्या कार्यक्रमाला जाईल व अनंताच्या स्वाक्षरी संग्रह वहीत त्यांची स्वाक्षरी घेऊन येईल.
हे ऐकून अनंत खूप आनंदला व बऱ्याच काळानंतर तो दिवस उल्हसित अवस्थेत गेला
ठरल्याप्रमाणे स्मिता कार्यक्रमाला त्या प्रचंड गर्दीत कशीबशी जाऊ शकली.
अत्यंत सुंदर सतार वादन झाले , कार्यक्रम संपल्यावर मोठ्या जिद्दीने ती स्टेज वर पोहोचली पण पंडितजी भोवती मोठा गराडा पडलेला, त्यात या छोट्या मुलीला कोण विचारणार व ती मलुल चेहऱ्याने उभी राहिली. काय कोण जाणे पण संवेदनशील पंडितजींचे तिच्या कडे लक्ष गेले, त्यांनी तिला जवळ बोलावले – तो पर्यंत स्मिताला रडू कोसळले. पंडितजींनी तिच्या डोक्यावर हात ठेवला व तिने त्यांना सर्व हकीकत सांगितली. ते ही ते ऐकून हेलावले, त्यांनी मोठ्या प्रेमाने अनंत करता संदेश लिहिला, स्वाक्षरी केली व स्मिता आनंदाने परत जायला निघाली.
तितक्यात पंडितजी आपल्या जवळच्या शिष्याच्या कानांत काहीतरी बोलले आणि तो शिष्य स्मिताच्या मागे आला व तिच्या घरचा पत्ता घेतला.
स्मिता घरी आली, मैफलीचे रसभरीत वर्णन सांगितले, संदेश आणि स्वाक्षरी दिली.
अनंत किती तरी दिवसांनी समाधानाने गाढ झोपी गेला.
दोन दिवस गेले आणि रात्री ८ च्या सुमारास घराखाली मोठी गलबल ऐकू आली म्हणून स्मिता आणि तिची आई बाल्कनीत आले, तर खाली गाडीतून उतरून पंडितजी पत्ता विचारत होते, बरोबर उस्ताद अल्लारखा साहेब ही होते.
दोघींनी खाली धाव घेतली, पंडितजींना सादर नमस्कार करून अश्रूभरल्या डोळ्यांनी वर आपल्या छोट्या घरात घेऊन आले
अनंताचा आपल्या डोळ्यावर विश्वास बसेना – पंडितजी म्हणाले – तो येऊ शकत नाही तर मी तर येऊ शकतो ना
आणि त्या घरात एक अद्भुत मैफिल जमली, घर उजळून गेले, अश्रूंनी न्हाऊन गेले
भैरवी झाली, अनंताच्या डोक्यावर हात ठेऊन, आशीर्वाद देऊन पंडितजी सरळ विमानतळावर गेले – अमेरिकेला परतण्यासाठी, एक अमूल्य, चिरंतन आठवण ठेऊन, खरा कलाकार किती संवेदनशील असतो, देवदूत असतो हे दाखवून.
‘ मृदुल करांनी, मृदुल हृदयाने छेडीत तारा ‘
लेखक: डॉ. नीलकंठ दत्तात्रय देशपांडे
प्रस्तुती : सौ. स्मिता सुहास पंडित
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
