सुश्री प्रभा हर्षे
वाचताना वेचलेले
☆ “बाईचा मेंदू…” – कवयित्री : शिल्पा परुळेकर पै ☆ प्रस्तुती – प्रभा हर्षे ☆
☆
बाईच्या मेंदूच्या कोपऱ्यात
एक अजब कपाट असतं…
ज्यात अगदी लख्ख साठवलेलं असतं—
कोणाकडे गेलेली वाटी,
कोणाकडे राहिलेला चमचा,
चहाचे कप,
साडी, अगदी एखादी जुनी ताटली
आणि कुणीतरी मागून नेलेली ती चटई…
जिचा फाटलेला कोपरा तिला आजही टोचतो….!
हिशोब तर जिभेवरच असतात—
कोणी उसने घेतलेले पैसे,
दुधाचे, वाणसामानाचे बिल,
भाजीवाल्याला द्यायचा राहिलेला तो एक रुपया,
किंवा त्याच्याकडून घ्यायची उरलेली चिल्लर.
काळजावरचे ओरखडे ही तितकेच असतात लक्षात—
कुठल्यातरी समारंभात,
कुणीतरी केलेला अपमान,
कुणी मारलेले विषारी टोमणे,
आणि सासू-नणंदांच्या
शब्दांतून पाझरलेला
तो जुना द्वेष…
ती कधीच विसरत नाही—
मुलाच्या पहिल्या पावलाचा ठसा,
त्याच्या शाळेच्या डब्यातली रिकामी जागा,
आणि संसाराच्या घाईत मागे राहिलेली तिच्या माहेरच्या
अंगणातली ती चिमूटभर माया.
तिला आठवत असतं—
कपाटात घडी घालून ठेवलेलं तिचं ‘स्वप्न‘,
जे वेळेअभावी तिने कधी उलगडलंच नाही…
तिला सगळं, अगदी सगळं आठवत असतं.
पण… तिच्या लक्षात नसते
स्वतःची ‘झीज‘
कपाळावरच्या केसांत हळूहळू
उमलणारी पांढरी किनार,
धूसर होत जाणारी नजर,
आणि कमरेत साचत गेलेलं
ते जुनाट दुखणं.
ती विसरते वेळेवर घ्यायची
बीपीची गोळी
ती विसरते…भुकेची वेळ, निवांत झोप, आवडीची भाजी..आवडीच गाणं .
तिला आठवतही नाही,
शेवटचं कधी निरखून पाहिलंय स्वत:ला,
ती विसरते…
आरशात पाहताना स्वतःच्या डोळ्यांत डोकावायला,
आणि कोमेजलेल्या चेहऱ्यावर
प्रेमाचा हात फिरवायला.
चुकून कधीतरी आठवलंच सर्व तरीही,
पुन्हा त्यांना विस्मृतीच्या बोचक्यात बांधते आणि
आणि ढकलून देते माळ्यावर…
☆
कवयित्री : शिल्पा परुळेकर पै
प्रस्तुती : प्रभा हर्षे
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
