सौ. अंजोर चाफेकर
☆ “पसायदान…” ☆ सौ. अंजोर चाफेकर ☆
मी जेव्हा जेव्हा माझ्या मिस्टरांना घेऊन अंबानी हाॅस्पिटलला जाते तेव्हा माझे मन नैराश्यानी ग्रासून जाते.
जातानाच मन उदास असते. माझ्याच नशीबी या वा-रा
का?
पण तिथे पोचल्यावर जेव्हा आजूबाजूचे पेशन्टस् बघते
तेव्हा वाटतं माझा नवरा या कॅन्सरवर मात करून
नाॅर्मल आयूष्य जगतोय तरी.
किती तरुण मुले, किती लहान मुले, अजून त्यांनी जगही पाहिले नाही.त्यांच्या आई वडिलांच्या डोळ्यात तरळणारे दुःख मन पिळवटून टाकते.
कितीतरी वयस्क, त्यांची हतबलता, त्यांना सावरणारी अर्धांगिनी, ती ही कापणा-रा हातानी, मनातली भीती
न दाखवणारी.
त्यांच्याबरोबर आलेला त्यांचा मुलगा, तोही पन्नाशीजवळ
आलेला, ऑफीसला रजा टाकून. मधे मधे तो ऑफीसचे फोन अटेन्ड करतोय. तो ही या युगातला श्रावणच.
कुणाच्या हाताला सलाईनच्या नळ्या,कुणी यूरीनची बॅग
सांभाळत,कुणी व्हीलचेअर वर
प्रत्येकाचे दुःख वेगळे पण डोळ्यात तेच केविलवाणे भाव.
अशावेळी मलाही पसायदान आठवते.
देवा तू सर्वांना सुखी का नाही ठेवत.?
या शारीरिक वेदना कशासाठी?
आणि गरीबांनी काय करायचे ?
त्यांना तर या महागड्या ट्रीटमेन्टस् कशा परवडणार?
या खेळात तुला कसली गंमत वाटते.?
© सौ.अंजोर चाफेकर, मुंबई.
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
