श्रीमती उज्ज्वला केळकर
वाचताना वेचलेले
☆ “समाज…” लेखक – अज्ञात ☆ प्रस्तुति – सौ. उज्ज्वला केळकर ☆
☆
तुम्ही जगताय का फक्त दिसताय, याची चाचणी समाज करत नाही.
त्याला फक्त ‘बातमी’ हवी असते – ती तुमच्या यशाची असो की अपयशाची.
आजचा समाज हा एक ‘प्रेक्षक समाज’ बनला आहे.
तो तुमचं दुःख नाही समजून घेत — तो त्यावर comment करतो.
तुमचं अपयश नाही पचवत — तो त्यावर memes बनवतो.
आणि तुमचं यश हे त्याच्या ego ला टोचतं,
म्हणून म्हणतो – कशाचा भाग्यवान आहे…!
माणसं हरवतात… पण समाज बदलत नाही.
तुम्ही जिंकता – समाज सेल्फी मागतो.
तुम्ही हरता – समाज मूकपणे वळून जातो.
आई वडिलांचं निधन झालं तर “काय झालं? ” विचारतो,
पण त्यांच्यावरील जबाबदारी घेणारं कोणी नसतं.
कर्जात बुडाल्यावर “व्यवस्थापनच चुकलं” म्हणतो,
पण तुमचा जीव जाण्याच्या प्रसंगीसुद्धा एक फोन उचलत नाही.
तुमचं जगणं – तुमचं एकट्याचं असतं,
समाज फक्त सोयीस्कर वेळेस दिसतो.
समाज ‘सोबत’ नाही तर ‘पाठलाग’ करत असतो.
कधी काळी समाज म्हणजे एकत्र नांदणाऱ्या माणसांची समजूत होती.
आज तो सतत तुम्हाला मोजणारा, तोलणारा आणि उघडा पाडणारा झुंड बनला आहे.
तुमचा कपड्यांवरून दर्जा ठरवणारा.
इंस्टाग्रामवर फोटो नसेल तर “याची तर लाइफ नाही” म्हणणारा.
तुमचं दुःख पाहून सुद्धा “पब्लिसिटी स्टंट” म्हणणारा.
समाजाला तुमचं ‘खरं’ दिसत नाही,
त्याला ‘शो’ दिसतो, आणि त्यालाच तो
वास्तव मानतो.
ज्यांना आधार हवा असतो, त्यांचं आयुष्य “शो” नसतं.
* कोणताही मुलगा २५ व्या वर्षी आर्थिकदृष्ट्या मजबूत नसतो.
* कोणतीही मुलगी सतत हसत नसते — ती फक्त हसताना फोटो टाकते.
* कुणालाही depression, anxiety असू शकते — ते फक्त तुम्हाला सांगत नाहीत.
* कुणी रात्री उशिरा ऑनलाइन असतो, याचा अर्थ hook-up शोधतो असं नसतं.
कधी कधी त्यांना झोपच येत नाही
समाज हे समजून घेत नाही…
कारण समजून घ्यायला वेळ लागतो.
आणि आजचा समाज ‘स्क्रोल करणाऱ्या बोटांपेक्षा खोल विचार करणाऱ्या मेंदूच्या’ कमतरतेनं जगतो.
तुमचं दुःख, तुम्हीच समजून घ्या.
तुम्ही रडता – समाज ‘ड्रामा’ म्हणतो.
तुम्ही शांत राहता – समाज ‘अहंकारी’ म्हणतो.
तुम्ही खुलं बोलता – समाज ‘थोडा जास्त बोलतो’ म्हणतो.
तुम्ही आत्महत्येचा विचार करता – समाज ‘कमकुवत’ म्हणतो.
म्हणूनच, माणूस एकटा पडतो.
कारण “नातं” फक्त गरज असेपर्यंत असतं… प्रेम म्हणून फार कमी वेळा असतं.
स्वतःचा ‘समाज’ स्वतः बना
समाजाच्या बोटांवर नाचू नका,
स्वतःच्या पायांवर चालायला शिका.
कारण जर तुम्हीच स्वतःला जपलं नाही,
तर समाजाला तुमचं काय?
नात्यांना वेळ द्या.
स्वतःवर विश्वास ठेवा.
आणि एक नक्की ठरवा —
माझं दुःख, माझं आयुष्य, आणि त्याचं नियंत्रण — फक्त माझ्याच हातात आहे!
लेखक: अज्ञात
प्रस्तुती: सौ. उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈
