प्रफुल्ला शेणॉय
वाचताना वेचलेले
☆ पूर्वीचा काळ… – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – प्रफुल्ला शेणॉय ☆
☆
पूर्वीचा काळ बाबा,
खरंच होता चांगला,
साधे घरं, साधी माणसं,
कुठे होता बंगला?
*
घरं जरी साधेच पण,
माणसं होती मायाळू,
साधी राहणी चटणी भाकरी
देवभोळी अन श्रद्धाळू.
*
सख्खे काय चुलत काय,
सगळेच आपले वाटायचे,
सुख असो दुःख असो,
आपुलकीने भेटायचे.
*
पाहुणा दारात दिसला की,
खूपच आनंद व्हायचा हो,
हसून खेळून गप्पा मारून,
शीण निघून जायचा हो.
*
श्रीमंती जरी नसली तरी,
एकटं कधी वाटलं नाही,
खिसे फाटके असले तरीही,
कोणतंच काम रुकलं नाही.
*
उसनं पासनं करायचे पण,
पोटभर खाऊ घालायचे,
पैसे आडके नव्हते तरीही,
मन मोकळं बोलायचे.
*
कणकेच्या उपम्या सोबत,
गुळाचा शिरा हटायचा,
पत्रावळ जरी असली तरी,
पाट , तांब्या मिळायचा.
*
लपाछपी पळापळी,
बिन पैशाचे खेळ हो,
कुणीच कुठे बिझी नव्हते,
होता वेळच वेळ हो.
*
चिरेबंदी वाडेसुद्धा,
खळखळून हसायचे,
निवांत गप्पा मारीत माणसं,
ओसरीवर बसायचे.
*
सुख शांती समाधान “ते”
आता कुठे दिसते का ?
पॉश पॉश घरामध्ये,
“तशी” मैफिल सजते का ?
*
नाते गोते घट्ट होते,
किंमत होती माणसाला,
प्रेमामुळे चव होती,
अंगणातल्या फणसाला.
*
तुम्हीच सांगा नात्यामध्ये,
राहिला आहे का राम ?
भावाकडे बहिणीचा हो,
असतो का मुक्काम ?
*
सख्खे भाऊ सख्ख्या बहिणी,
कुणीच कुणाला बोलत नाही,
मृदंगाच्या तालावरती,
गाव आता का डोलत नाही.
*
प्रेम, माया, आपुलकी हे,
शब्द आम्हा गावतील का?
बैठकीतल्या सतरंजीवर,
पुन्हा पाहुणे मावतील का?
*
तुटक तुसडे वागण्यामुळे,
मजा आता कमी झाली,
श्रीकृष्णाच्या महालामधुनी,
सुदामाची सुट्टी झाली.
*
हॉल किचन बेडमध्ये,
प्रदर्शन असतं वस्तूंचं,
का बरं विसर्जन झालं,
चांगुलपणाच्या अस्थीचं?
☆
कवी : अज्ञात
प्रस्तुती : प्रफुल्ला शेणॉय
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
