सुश्री प्रभा सोनवणे
कवितेच्या प्रदेशात # ३१४
☆ वटवृक्ष… ☆ सुश्री प्रभा सोनवणे ☆
☆
वडील गेल्यानंतर…
थोड्याच दिवसात गावातला,
खूप पुरातन वटवृक्ष कोसळला…
पावसाळ्यात!
त्या वटवृक्षावरची असंख्य पाखरं ,
कुठं गेली असतील?
त्यांनी कुठे बांधली असतील
नवी घरटी ?
त्या मुसळधार पावसात!
झाड कोसळलं की,
पक्षी होतात बेघर…आणि माणसं,
हरवतात त्यांचा पावसा पाण्यातला,
निवारा आणि उन्हातली सावली !
लहानपणी आजी सांगायची गोष्ट,
साळीतली साळूबाई,
निंबाखालचा निंबोजी,
अंब्या खालचा अंबोजी….
पूर्ण गोष्ट आठवत नाही,
पण साळीच्या शेतात,
निंबाच्या झाडाखाली,
अंब्याच्या झाडाखाली…..
मुलं सापडायची की जन्मायची?
हे कळत नव्हतं तेव्हा…बालबुद्धीला,
आयुष्याच्या संध्याकाळी
जाणवतंय—
जुनी झाडं पडली ,
तरी उगवतात नवी झाडं,
आपसूकच!
झाडं बापच असतात आपले!
म्हणूनच बापावरही सांगू नयेत अधिकार!
दोघांना सोसावेच लागतात,
बहर….फुलाफळांचे…आणि पानगळीचे शापही !
आयुष्यात एक तरी झाड लावावं!
बापाची आठवण म्हणून…..
आणि
पुढच्या अनंत पिढ्यांसाठी बनून रहावं…..
बापझाड!
आधार वड !!
☆
© प्रभा सोनवणे
संपर्क – “सोनवणे हाऊस”, ३४८ सोमवार
पेठ, पंधरा ऑगस्ट चौक, विश्वेश्वर बँकेसमोर, पुणे 411011
मोबाईल-९२७०७२९५०३, email- sonawane.prabha@gmail.com
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
प्राण डोळ्यात साठले... 
