श्री कौस्तुभ केळकर नगरवाला
जीवनरंग
☆ “या गोजिरवाण्या घरात…” ☆ श्री कौस्तुभ केळकर नगरवाला ☆
महेश अन् लीना. वय वर्ष 65 अन् 61. दोघंही रिटायर्ड. खरं तर, आजी आजोबा व्हायला हवेत एव्हाना. बहुधा झालेही असतील. कुणास ठावूक?
तुम्हाला माहीत नाहीये बहुतेक. रोहन त्यांचा एकुलता एक. नूमवी, एस. पी. आणि सोओईपी. आता तिकडे असतो. सातासमुद्रापार.
इंजिनीअरिंगचं शेवटचं वर्ष. घरात आनंदी आनंद. कॅम्पसमधनं सिलेक्ट झालेला. एका मोठ्या MNC कंपनीत. बर्याचदा त्याच्या मित्रमैत्रिणींचा घोळका यायचा घरी. त्यात तीही असायची म्हणे. तेव्हा, असं काही असेल…? वाटलंच नव्हतं.
काॅलेज संपलं. एक वर्ष दिल्लीत जाॅब. तिथं सुद्धा ती होतीच त्याच्याबरोबर.
एक दिवस अचानक. दोघं इथं. पुण्यात. आपल्या घरी. “मला हिच्याशी लग्न करायचंय… ” दारातूनच रोहननं बाॅम्ब टाकला.
नीट निरखून बघितली दोघांनी तिला. काळी सावळीच. हुश्शार.. असेल कदाचित. अखंड बडबड. आल्या आल्या स्वतःची जुजबी ओळख. घरभर हुंदडून आली. मोकळी ढाकळी. अल्लडच वाटत होती अजून. थोडीशी टाॅमीश. मराठी सुद्धा धड येत नव्हतं तिला. दुसऱ्या राज्यातली.
गॅलरीत गेली. खाली बिल्डींगमधली पोरं क्रिकेट खेळत होती. सहावी सातवीतली असतील. “यार रोहन, बहोत दिन हुऐ क्रिकट खेले हुऐ. तुम लगे रहो.. मै आती हूँ एक सेंच्युरी मार के.. ” जाता जाता तिनं, रोहनच्या पाठीत दणकन् धपाटा घातला. गुऽऽल. धाडधाड जिना ऊतरून खाली.
महेश -लीनानं, रोहनकडे आख्खा क्वेश्चनपेपर दिला. रोहननं नुसतेच खांदे उडवले. अर्ध्या तासानं ती घामाघूम होवून परत. “रोहन, मजा आया. ”
हात पाय धुवून हाॅलमधे. फतकल मारून लीनाशेजारी बसली. “आंटी, आप वो फेवरीट मराठी डिश खिलाओ ना! पोहा… बहोत बहोत भूख लगी है. “
लीना जीवावर आल्यासारखी उठली.
तिचा मोर्चा महेशकडे. “पाॅप्स, निकालो आप का व्हायोलीन. बजावो कुछ गजल वजल. रोहन ने मुझे बोला है. आप बहोत अच्छा बजा लेते हो. “
महेशनं कपाटातून व्हायोलीन काढलं. पण आज सूर लागलाच नाही. काहीतरी बिनसलेलं. नाही जमायचं.
हे प्रकरण घराला जड जाईल. ती अजूनही गॅलरीत. गल्ली क्रिकेटमधे हरवलेली. आतल्या खोलीत तिघांच्या वाटाघाटी. रोहन काकुळतीला आलेला. फिस्कटल्या… तासाभराच्या फ्लाईटनं दोघं दिल्ली.
नंतर…? काही नाही. दोघांनी रजिस्टर्ड मॅरेज केलं. आता तिकडे असतात म्हणे. फ्लोरीडाला. तिच्या घरीही पसंत नव्हतं म्हणे. दोन घरं तोडली. लग्नानं दोन घरं जोडली जातात म्हणे? काहीही..
महेश आणि लीनानं तो विषय संपवलाय कधीच.
ललित. रोहनचा फा फे. त्याच्याकडनंच कळते, तिकडची हालहवाल.
महेश आणि लीना. दोघंच दोघं पुण्यात. ललित मात्र आठ पंधरा दिवसातून, चक्कर मारतोच मारतो. त्याची बायकोही साधीच. पियू… त्याची लेक. नातवंडी प्रेमाचा आठवडी बाजार. महेश आणि लीना. तिच्यावरच उधळतात आपला.. आजोळी प्रेमाचा न संपलेला स्टाॅक.
ललित खूप मागे लागलेला. म्हणून ही दोघं इथं आलेली. आसूद बागेत. दाबक्यांच्या घरी. होम स्टे.
‘गारंबीचा बापू’ महेशचा फेवरीट. रोज सकाळी लक्ष्मी केशवाचं दर्शन. सुपारीच्या बागा. पळतं नागमोडी पाणी. तोच साकव. विठोबा शोधणारी महेशची नजर. संध्याकाळी मुरूडच्या देवीचं दर्शन. अन् मावळतीला समुद्र दर्शन. दोन दिवस मजेत गेले. राहूयात, अजून चार दिवस इथेच. लीनाही खूष.
आजची प्रसन्न सकाळ. समोरच्या खोलीत हालचाल. एक पंजाबी कपल. महेश आणि लीनाच्याच वयाचे. गुडमाॅर्नींगचे सोपस्कार झाले. बोलका स्वभाव. पंजाबी माणसं, जरा जास्तच मोकळीढाकळी. सहज मैत्र जुळलं.
ती दोघंही आली. डोंगर चढून चौघं मंदिरात. लक्ष्मी केशव प्रसन्न. अखंड गप्पा. ती दोघं पहिल्यांदाच कोकणात आलेली. इथला नजारा पाहून, वेड लागलेलं. जेवायला खाली परत. बिरड्याची उसळ. उकडीचे मोदक. साजूक तुपाच्या बरसत्या धारा. दाबक्यांचा पाहुणचार जबराटच. चौघं जण खूष.
सरदारजी जालंधरचे होते म्हणे. रिटायर्ड पुलिस अफसर. पोलीस लाईफमधले किस्से, रंगवून सांगायचे. मजा यायची ऐकायला. पंजाबी काकूही तेवढ्याच बोलक्या. त्या दोघांशी बोलताना महेश लीनाची फेफे. जीवघेणं पुणेरी हिंदी. भाषेवाचून फारसं काही अडायचं नाही.
दुपारची वेळ. पडवीतल्या झोपाळ्यावर गप्पा रंगलेल्या. अचानक सरदारजी ईमोशनल. एकुलत्या एका लेकीची आठवण. तो जावई म्हणून पसंत नव्हताच त्यांना. तिनं पळून जावून केलेलं लग्न. निघालेल्या खपल्या. अश्रूंची साथ.
महेशनं सरदारजींच्या खांद्यावर हलकेच थोपटलं. ‘ट्रॅव्हलींग इन सेम बोट. ऑल ऑफ अस… ‘
दुःख हलकं झालेलं. मनं मोकळी झालेली. तरीही वाटून गेलंच. एवढं ताणायला नको होतं… एका भेटीत माणूस जोखायचा नसतो कधी. जान दो.
संध्याकाळी चौघं जणं मुरूडच्या बीचवर निघालेली. एकदम दाबक्यांच्या घरी किलबिलाट. दोन गोड पऱ्या. मोठी दहा वर्षाची. धाकटी सहाची. जस्सी आणि सुमी.
“माझ्या नाती. मोठ्या मुलाच्या. तो तिकडे अमेरिकेत असतो. मुलगा सून अजून मुंबईलाच थांबलेत. त्यांचा काका घेवून आलाय दोघींना. “
एल्डर्स क्लब खुश. पुणे जालंदर एक्सप्रेस सुसाट. बीचवर यायला पऱ्या एका पायावर तयार. दोघींना इंग्लिश बोलता यायचं. मोडकं तोडकं हिंदी अन् मराठी समजायचं. पण बोलता यायचं नाही.
सहा जणांची टीम समुद्रावर. पिकली पाने आणि कोवळी मने. वाळूत किल्ले बांधून झाले. पकडापकडी खेळून झाली. पोएम्स म्हणून झाल्या. बनाना बोट रायडींग झालं. मज्जा आ गया.
दिवेलागणीला घरी परत. पत्ते कुटले. घोस्ट स्टोरीज सेशन झालं. दोन पोरी, या नव्या आजीआजोबावर जाम खूष. एक एक पोर वाटून घेतली. आजी आजोबांच्या कुशीत स्वप्नाळू झोप. दुसऱ्या दिवशी एक्सेंज.
महेश लीना. मिस्टर अँन्ड मिसेस कौर. नातवंडांची भूक संपवण्याचा दुबळा प्रयत्न. चौघांचा मुक्काम अजून दोन दिवस लांबला. जस्सी आणि सुमी, दाबकेआजोंबांना विसरलेल्या.
शेवटी जायचा दिवस उगवला. चौघं जण निघाले. एकाच गाडीतून चिपळूणपर्यंत जाणार होते. जड बॅगा. जड मनं. पोरींचा आसूभरा सेंडऑफ. गाडीच्या खिडकीतून मागे बघवेना.
.. सरप्राईज. गाडी जागेवरच थांबलेली. पुढं जाईचना. पोरींनी चौघांना खेचून बाहेर काढलं. गाडीबाहेर रोहन आणि निहारिका उभे.
दाबक्यांचा गौप्यस्फोट. “गले लग जाओ. तुमच्याच नाती आहेत त्या. “
यकीन नही होता. झाले मोकळे आकाश. सगळ्या भिंती जमीनदोस्त. बस प्यार ही प्यार… रोहन, निहारिका, जसविंदर आणि सुस्मिता. चौघांचं चौघांना पायलागो.
एकदम मुरूडच्या समुद्राच्या पाण्याची लेवल वाढलेली. खारं पाणी गोड झालेलं.
… अचानक ललितची एन्ट्री. हा सगळा ललितचा प्लॅन. रोहन आणि निहारिका कायमचे परत येतायेत भारतात. सगळ्यांनी एकत्र रहायचं. मिस्टर आणि मिसेस कौर. तेही लवकरच पुण्यात सेटल होतील. मधेच तुटलेली ती सिरीयल. या गोजिरवाण्या घरात… आज पुन्हा सुरू झालेली… न संपण्यासाठी.
लक्ष्मी केशव प्रसन्न ||
© कौस्तुभ केळकर नगरवाला
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
