डॉ मकरंद पिंपुटकर
जीवनरंग
☆ “Just Good Friends” (अनुवादित) – इंग्रजी लेखक : जेफ्री आर्चर ☆ स्वैर अनुवाद – डॉ मकरंद पिंपुटकर ☆
इंग्लंडमधील माझी व रॉजरची कहाणी…
किलकिल्या डोळ्यांनी मी आजूबाजूला पाहिलं तर बेडरूमच्या पडद्यामागे साधारण उजाडत होतं आणि शेजारी उघडाबंब रॉजर अजून घोरत होता. माझ्यासारखा व्यायाम केला तर त्याची ढेरी कमी होईल हे त्याला मी सांगून सांगून थकले होते पण व्यायामापेक्षा बीअरच त्याला जास्त पसंत होती, मग पोट वाढणार नाही तर काय होणार?
अर्थात या बीअरमुळेच माझी व त्याची भेट झाली होती हे मला विसरून चालणार नाही. मी ज्या बारमध्ये असे त्या “जिन and टॉनिक” बारमध्ये त्याचं नेहमी येणं असे. दिसायला चार चौघांसारखाच पण कमालीचा साधा व सरळ.
काऊंटरमागच्या माझ्या ठरलेल्या जागेवरून मी त्याच्याकडे एकटक बघत रहात असे. माझा जीव जडला होता त्याच्यावर – एकतर्फीच हं. त्याने कधी मान वर करून माझ्याकडे पाहिलेही नाही. पण मी आशा सोडली नाही कधी.
मग त्याच्या आयुष्यात नटमोगरी fake फर कोट घालणारी एलिझाबेथ आली. आमच्या बारमधलं एलिझाबेथबद्दलचं सगळ्यांचंच मत चारचौघांत सांगण्यासारखं; छापण्यासारखं नव्हतं. या प्रकरणाचा शेवट दु:खदच होणार याबद्दलही सगळ्यांचं एकमत होतं.
मला दहा वेळा वाटलं की तिच्याबद्दल सगळं सगळं रॉजरला सांगावं पण मला तिचा मत्सर वाटतो म्हणून मी चहाड्या करतीये असे तो म्हणणार याची मला खात्री होती आणि माझा धीर झाला नाही हेच खरं.
मोजून २० दिवसांत हे लफडं संपलं. मला exact माहितीये कारण प्रत्येक दिवस मी मोजत होते. आमच्याच बारमध्ये त्यांचं वाजलं. ती त्याला फडाफडा बोलली आणि ताडताड निघून गेली. या वेळी मात्र मी मागे हटली नाही. जनाची मनाची सगळी लाज कोळून प्यायले आणि सरळ जाऊन त्याच्या टेबलवर शेजारच्या खुर्चीतच जाऊन बसले.
तो काही बोलला नाही पण मला उठून जा असंही म्हणाला नाही. पण मग जेव्हा मी त्याच्याकडे बघून माझ्या पापण्या जेव्हा दिलखेचकपणे उघडमिट उघडमिट केल्या तेव्हा मात्र त्याच्या ओठावर एक हलके स्मित झळकले. माझ्या गालावर त्याने हलकेच हात फिरवला. माझ्यातर काळजाचा ठोकाच चुकला. आंखोही आंखोमें इशारा हो गया – आणि मी सरळ त्याच्याबरोबरच बारमधून निघाले आणि त्याच्या घरीच move in झाले.
सुरुवातीला काही दिवस तो एलिझाबेथच्याच आठवणीत होता – मला जाणवत होतं. ती सुंदर असेलही पण तिचा फर कोट duplicate होता. मी श्रीमंत नसेनही पण माझ्या आईने माझ्यासाठी दिलेला अस्सल golden fur coat होता. माझं त्याच्या घरी असणं त्याला आता अंगवळणी पडू लागलं and soon even the memories of Elizabeth were history.
दर सकाळी तो माझ्यासाठी दूध आणि त्याचा बेड टी घेऊन यायचा आणि आमची सकाळ सुरू व्हायची. मला फारसं धड जेवण बनवता यायचं नाही पण रॉजरनेही तसा कधी आग्रह धरला नाही. मला मासे आवडतात म्हणून तोही आता मासे खाऊ लागला होता. आठवड्यातून एक दोनदा तरी आम्ही “जिन and टॉनिक” मध्ये जायचो. मला रॉजरबरोबर पाहून तिथल्या barmaids च्या डोळ्यातील असूया मला स्पष्ट दिसायची. “एलिझाबेथ गेली आणि हिने तिची जागा पटकावली. काय पाहिलं यानं तिच्यात कोण जाणे! ” मुद्दामहून मला ऐकू येईल अशा comments मारल्या जायच्या. मीही तितकीच रॉजरला बिलगायचे आणि तोही सगळ्यांदेखत मला जवळ घ्यायचा – कुरवाळायचा. दुनिया जले तो जले!
रॉजरने कधी मला माझ्या भूतकाळाविषयी विचारलं नाही आणि मीही स्वत:हून काही सांगितलं नाही. तो त्याच्या रुटीननुसार ऑफिसला जायचा आणि मग माझंच घरात साम्राज्य असे. तो निघेपर्यंत मी जरी पलंगावर लोळत पडले तरी त्याची तक्रार नसे.
आरशासमोर बसून आपली छबी न्याहाळत बसणे हा माझा आवडता timepass होता त्यात तासन तास कसे जायचे हेही मला कळायचे नाही. त्याची यायची वेळ होइपर्यंत मी छान तयार होऊन दारातच त्याच्या स्वागताला तयार असायचे. त्याच्याभोवती रुंजी घालायचे, आळोखे पिळोखे देत लाडिकपणे त्याच्या मांडीवर बसायचे – त्याच्या खांद्यावर डोकं ठेवून डोळे मिटले ना की जगी सर्व सुखी असा कोण आहे या प्रश्नाचं उत्तर – ” मी ” असं अगदी बेधडक सांगावसं वाटायचं. सगळं कसं अगदी छान चाललं होतं.
नाही म्हणायला गेले काही दिवस शेजारच्या बंगल्याच्या छतावरून एक काळुंद्रा बोका माझ्याकडे सारखा रोखून बघतोय असं मला जाणवतंय. रॉजर आधीच्या माझ्या बॉयफ्रेंडबद्दल तर त्याला माहित नसेल ना? बिन लग्नाची माझी pregnancy आणि माझ्या जुळ्या मुली – यांच्याबद्दल तर त्याला कळलं नसेल नाही ना? मला रॉजरला गमवायचं नव्हतं.
आज तर रॉजर कामावरून येतानाच त्या काळुंद्र्याने रॉजरला गाठलं, त्याच्या पायात पायात करून माझ्या चहाड्या करायचा प्रयत्न केला पण रॉजरने त्याच्याकडे साफ दुर्लक्ष केले. मी जशी आहे तशी त्याला आवडत होते, त्याला माझ्या भूतकाळाविषयी interest नव्हता. मला इतका आनंद झाला म्हणून सांगू.
तो दार उघडून आत येताच मी त्याला सामोरी गेले. नेहमीप्रमाणे त्याने माझ्यासाठी बशीत दूध ओतले. मी त्याच्याकडे रोखून पाहिले, त्याच्याबरोबर टेबलावर पहिल्यांदा बसले तेव्हासारखी डोळ्यांची उघडमिट उघडमिट केली, जीभेने लपालपा दूध पिऊ लागले, माझी सोनेरी शेपुट फेंदारून मी – त्याची लाडकी मनीमाऊ – त्याच्याकडे एकटक पाहत होते.
आम्ही मांजरी फक्त रागवलो कीच शेपुट फेंदारतो असा एक सर्वत्र मोठा गैरसमज आहे! We are friends – Just Good Friends!
मूल इंग्लिश लेखक : जेफ्री आर्चर
स्वैर अनुवाद : डॉ. मकरंद पिंपुटकर
चिंचवड
मो ८६९८०५३२१५
≈ संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
