सुश्री शीला पतकी
कवितेचा उत्सव
☆ “थोडा उशीर झाला…” ☆ सुश्री शीला पतकी ☆
☆
सुखाशी वैर कायमचे.. व्यथांचे सोयरे आपण
सुखाला वाट ना आमची.. कधी ठाऊक हो झाली
*
व्यथांची नित्य ये -जा ती.. तयांची सोय छान झाली
व्यथेने मित्र ते आणले.. दुःखाची ओळख की झाली
*
लळा त्यांचाच मज लागे.. आता ते मित्र की झाले
ठाऊक आहे मजला.. आता ते सोडणार नाहीत
*
मैत्री अशी सहज ते.. तोडणार नाहीत
सुखाला ना उमगले हे.. म्हणून ते आले कधी न दारी
*
म्हणे एकदा कधी तरी ते.. कडी वाजवून गेले
दुःखात चूर इतका.. ऐकू न काही आले
*
उघडण्यास कवाड मजला.. थोडा उशीर झाला
किंचित पाठमोरे … मी पाहिले तयाला
☆
© सुश्री शीला पतकी
माजी मुख्याध्यापिका सेवासदन प्रशाला सोलापूर
मो 8805850279
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
ढोरं तरी बरी। वर्तनात ॥ 
