श्री रविंद्र सदानंद कामत
अल्प परिचय
व्यवसायाने चार्टर्ड अकाउंटंट वित्तीय क्षेत्रात आणि वरिष्ठ व्यवस्थापनाच्या जबाबदाऱ्यांमध्ये ३२ वर्षांचा व्यापक अनुभव.
वित्ततज्ज्ञ -शिवाय संगीतकार, समाजसेवक, आणि क्रीडाप्रेमी. समाजाभिमुख उपक्रमांमध्ये नेहमीच सक्रिय राहिले आहेत.
नायजेरियामध्ये गेली १९ वर्षे कार्यरत असून, त्यांनी विविध नायजेरियन संस्थांमध्ये FC (Finance Controller), GFC (Group Finance Controller), CFO (Chief Financial Officer) आणि MD (Managing Director) अशा महत्त्वाच्या पदांवर काम केले आहे.
विविधा
☆ “जन्माष्टमीचा अनुभव – लागोसच्या मंदिरात…” ☆ श्री रविंद्र सदानंद कामत ☆
१६ ऑगस्ट २०२५, जन्माष्टमी. लागोसच्या हिंदू मंदिरात दरवर्षीप्रमाणे मोठा उत्सव साजरा केला जात होता. आजही तसाच उत्साह होता. शेकडो भक्तगण मंदिरात येऊन जन्माष्टमी साजरी करत होते.
श्रीकृष्णाची पूजा, आरती, भजन, आणि त्यानंतर बालगोपालांना घेऊन दहीहंडीचा कार्यक्रम झाला. सर्व कार्यक्रम एकामागोमाग, सुरळीत आणि विघ्नहीन पद्धतीने पार पडत होते.
मला ऑफिसमधून मंदिरात पोहोचायला थोडा उशीर झाला. दहीहंडी संपून शेवटची आरती सुरू होती. आरतीनंतर लगेचच महाप्रसादाचा कार्यक्रम होता. भक्तांची संख्या मोठी असल्यामुळे जेवणासाठी दोन काउंटर लावले गेले होते.
नेहमीप्रमाणे, मी एका काउंटरच्या मागे उभा राहिलो. माझ्या वाट्याला भात आला होता (महाप्रसाद वाटण्यासाठी). आरती संपल्यावर जेवण वाढायला सुरुवात झाली. शेकडो लोक दोन रांगेत उभे होते. जेवण वाटले जात होते. नेहमीचे संवाद, शुभेच्छा यांच्यात वाढण्याचा कार्यक्रम सुरू होता.
अपेक्षेपेक्षा जास्त लोक आल्यामुळे, थोडं थोडं (पण पाहिजे तितक्यांदा) वाढण्याचा निर्णय घेण्यात आला. त्यानुसार लोक परत परत येऊन प्रसाद घेत होते.
काय कोणास ठाऊक, एवढ्या गर्दीतही एक माणूस तिसऱ्यांदा भात घ्यायला आला होता, हे माझ्या लक्षात आलं.. जेवण कमी पडू नये, या विवंचनेमुळे त्याचं तिसऱ्यांदा येणं थोडं खटकत होतं. पण लगेचच तो विचार बाजूला ठेवून मी सेवा करत राहिलो.
थोड्या वेळाने तो चौथ्यांदा भात घ्यायला आला. आणि या वेळी मी त्याला अगदी आनंदाने भात वाढला — मनात कुठलाही पूर्वग्रह न ठेवता.
भात संपल्यावर मी गुलाबजामच्या काउंटरच्या मागे उभा राहून गुलाबजाम वाढू लागलो. पंगत संपत आली होती आणि तेव्हाच, तीच व्यक्ती पुन्हा माझ्याकडे आली आणि गुलाबजाम मागितले. पुन्हा, मनात कुठलाही भाव न ठेवता मी त्याला गुलाबजाम दिले.
सगळं जेवण जवळपास संपलं होतं. थोडा भात, डाळ आणि एक वडा घेऊन मी स्वतःचा प्रसाद घेतला, जेवलो आणि घरी आलो.
घरी आल्यावर पाय घरात टाकताच लक्षात आलं — ज्या जन्माष्टमीच्या पूजेसाठी मंदिरात गेलो होतो, त्या श्रीकृष्णाचं दर्शनच घेतलं नव्हतं मी…
मनात प्रचंड अपराधीपणाची भावना निर्माण झाली.
तडक घरच्या मंदिरात गेलो आणि तिथल्या श्रीकृष्णाच्या मूर्तीला नमस्कार करून क्षमा मागितली.
पण त्या क्षणी मला असं जाणवलं की श्रीकृष्ण माझ्याकडे स्मितहास्य करत पाहत आहे. पुन्हा पुन्हा पाहिलं तरी तोच भाव…
मी डोळे मिटून “सॉरी” म्हटलं…
डोळे उघडल्यावर पाहिलं तर तोच…
‘माझ्याकडे मिश्कीलपणे पाहणारा माझा श्रीकृष्ण’…
जणू काही तो मला सांगत होता…
“तू मला मंदिरात येऊन भेटला नाहीस… पण त्याऐवजी तू माझ्या भक्तांची सेवा करत होतास ना… म्हणूनच मीच तुला पुन्हा पुन्हा भेटत होतो…”
म्हणजे तो माणूस… जो माझ्याकडे चार-पाच वेळा येऊन प्रसाद घेत होता… तो…
तो… माझा श्रीकृष्ण होता…!!!!!!!!!
© श्री रवींद्र कामत
स्थळ: लागोस, नायजेरिया
दिनांक: १६ ऑगस्ट २०२५
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ.मंजुषा मुळे/सौ.गौरी गाडेकर≈
