श्री दिवाकर बुरसे
विविधा
☆ ‘एक हळुवार शेर’ ☆ श्री दिवाकर बुरसे ☆
महत्प्रयासाने अखेच दोघांचे लग्न ठरते. उद्याचा मुहूर्त निश्चित झालाय. दोघेही आनंदात आहेत. केवळ उद्याची प्रतीक्षा. एकच दिवस उरला आहे. मीलनापूर्वी प्रियकराला तडपविण्यात नायिकेला विशेष आनंद वाटत असतो. सुंदर स्त्रियांची ही रीतच असते. प्रियकराची परीक्षा घेण्याच्या हेतूने प्रेयसी एक डाव रचते.
अत्यंत अवघड व मिळायला दुरापास्त अशा वस्तूंची एक भली मोठी यादी प्रियकराच्या हाती सोपवून त्या वस्तु संध्याकाळपर्यंत आण असा आदेश देते. हे काम करण्यास तो अयशस्वी झाला तर “त्याची कशी जिरवली” याचा आनंद तिला मिळणार होता.
यादी मिळताच प्रियकर त्वरित कामाला लागतो. सकाळीच घोडा घेऊन बाजारात जातो.भरपूर पायपीट करून शेवटी सर्वच्या सर्व वस्तु घेऊन तो परत फिरतो. त्याला आपल्या कर्तृत्वाचे प्रदर्शन करून प्रेयसीला प्रभावित करायचे असते. सगळ्या वस्तु मिळविण्यात तो यशस्वी झाला आहेच.
इकडे नायक गेल्यानंतर काही वेळाने नायिका स्वतःशीच विचार करू लागते. तिला हे ठाऊक आहे की आपला प्रियकर कर्तृत्ववान आहे. दिलेले कोणतेही काम तो पूर्ण करू शकतो. मी सांगितलंय म्हटल्यावर तर ते नक्कीच पूर्ण करणार, आणि त्याने ते काम खरंच पूर्ण केलं तर? तर काय, आपलं नाकच कापलं जाणार की! या विचाराने ती अस्वस्थ होऊ लागते. पुढे पुढे तर तिची अस्वस्थता इतकी वाढते, ती इतकी निराश होते की येणारे हे अपयश असह्य होऊन प्रणत्याग करते!
प्रियकर आनंदाने परत येतो. बघतो तो काय? लगिनघरात भयाण शांतता! तो चटपटतो. उत्सुकतेने घरात पाऊल टाकतो अन् समोर प्रियतमेचे कलेवर पाहून हादरतोच! आणि त्याच्या मुखातून पुढील शेर बाहेर पडतो….
माना के जाने जहाँ इस नामुरादीमे।
जो कफन लाना भूल गया सामान-ए-शादीमे!॥
स्वैरार्थः-
हे प्रियतमे, तुला मानलं. तूच जिंकलीस शेवटी. अगं, लग्नाच्या सामग्रीत मी तुझ्यासाठी कफन आणायचेच विसरलो की!
© श्री दिवाकर बुरसे
पुणे
संपर्कः ९२८४३००१२५, ९५५२६२९२४५
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
