स्वप्ना मुळे (मायी)
जीवनरंग
☆ घराचे वय… ☆ स्वप्ना मुळे (मायी) ☆
आज सकाळपासून ती तापाने फणफणली होती. कालच डॉक्टरांनी अगदी कडक शब्दात सांगितलं होतं, ‘दोन दिवस फक्त आरामच करायचा’ त्यामुळे अभयने आपल्या मावशीला गावाकडून बोलावून घेतलं होतं. गाव तसं तासभर अंतरावर होतं. छोटीशी शेती, घर सांभाळत मावशी एकटी रहात होती.
ठेंगणी, ठुसकी गोरी गोमटी मावशी अभयच्या एका फोनवर सकाळीच दारात हजर. तेंव्हा बाईसाहेबांचं कुरकुरत, वाकत कपबश्या विसळणं सुरू होतं. पोरं शाळेत निघून गेले होते. मावशीने लगेच तिच्या हातातुन कप काढून घेत तिला रूममध्ये झोपायला पाठवलं.
अभय कुरकुरत मावशीला म्हणाला, “अगं फार चिडचिड करत असते ही पसारा, पसारा म्हणत… आता तू जरा समजव तिला, तब्येत बघ कशी झालीये तिची. कालच डॉक्टर म्हणालेत ‘जरा दोन कामं कमी करून आराम करत जा, म्हणजे शरीराला शीण येणार नाही आणि दोन चार महिन्याला असा ताप येणार नाही’ पण ही बया ऐकेल तर. …”
मावशी हसुन म्हणाली, “अरे असंच असत. बायकांना सगळ्याच डगरीवर हात ठेवावा वाटतो. आता आहे मी आठवडाभर, सांगते तिला समजावून. चल तुला डबा भरून देते तू निघ उशीर होईल तुला… “
अभय गेला. मावशीने मस्त आल्याचा चहा बनवला आणि आली रूपाच्या खोलीत. रूपा उठून बसली, “मावशी, अहो चहा कशाला केलात.. ?”
“घे गं, तेवढंच फ्रेश वाटेल तुला… रोज नोकरी, मुलांचं, नवऱ्याचं आणि घराचं करून दमत असशील ना… ”
मावशीने तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला तसं तिला रडूच आलं. “खरं आहे मावशी, खुप थकून जाते मी… कदाचित म्हणूनच शरीर असे दुखणे काढत असेल आरामासाठी, पण काय करणार मावशी, घरात इतका पसारा होतो ना, की खुप वेळ तर माझा घर आवरण्यातच जातो… “
मावशी हसुन म्हणाली, “प्रत्येक घराचं ना वय असतं, ते स्वीकारायला शिकता आलंना मग त्रास होत नाही पसाऱ्याचा… “
तिला कळेना नेमकं काय म्हणायचं आहे मावशींना आणि घराला वय म्हणजे.. ??
मावशींच्या लक्षात आलं.. हिला घराचं वय कळलं नाही… मावशी हसुन म्हणाली, “तू प्राजक्ताकडे जातेस ना, म्हणजे माझी सून गं, नोकरीमुळे नाही राहत माझ्याकडे… तिच्या घरी तू गेली आहेस ना.. ”
मावशीच्या प्रश्नाला ती उत्तर देत म्हणाली, “हो, घरभर खेळणी पसरलेल्या असतात. अगदी उड्या मारून जायची वेळ येते हं! अश्या घराचं वय 1 ते 5 वर्ष… आता तुझ्याकडे आहे का असा पसारा? नाही ना?.
आता तुझ्याकडे गोष्टींची पुस्तकं… रंग, खडू, रंगीत कागद आणि कपडे… म्हणजे तुझ्या घराचं वय आहे 6 ते 15…
आपल्या सुनीलकडे, म्हणजे माझ्या पुतण्याकडे सगळीकडे फोन, चार्जर, कपडे, पुस्तकं… बुटांचे, चपलांचे जोड… ते वेगवेगळे स्प्रे.. ह्याचाच पसारा.. कारण त्या घरचं वय 15 ते 20, आणि आता माझंच घर बघ, काही पसारा नाही, कारण पिल्लं गेलेत गं उडून घरट्यातून, मग कोण पसारा करतंय… सगळं चित्रातल्या सारखं आहे… काही हलत नाही.
मला फार वाटतं.. कसे कसे वय होऊन गेले घराचे… पण आता हे बिनपसाऱ्याचं म्हातारपण पेलवत नाही… म्हणून त्या घरचं ते वय. छान आनंदाने स्वीकारायला शिक कारण आपण बायका उगीच चिडचिड करून सगळ्यांना बेजार करतो आणि हे सगळं समोर असलं ना तर मुलं त्याला हात लावतात, ठेवून दिलं की गेलं नजरे आड…
थोडी फार आवरा आवर ठिक, पण त्यासाठी अगदी दमछाक करून असं आजारपण नको गं… घराचे हे वय परत येत नाही. पिल्लं आहेत तेव्हाच घराची ही मजा अनुभवायची असते… मग आहेच आपलं म्हातारपणीच शांत आणि स्वच्छ घर…
तिलाही पटलं मावशींचं म्हणणं आणि खरंच आठवलं मुलांचं बालपण. सगळीकडे खेळणे… बाहुल्या, सायकली… आता सगळे पुस्तकं, रंग… पण आता मावशींनी घराच्या वयाची दृष्टी दिल्याने नकळत तिला तो पसारा वाटत नव्हता तर घर सजावटीच सामानच वाटत होतं… ती हसुन म्हणत होती 6 ते 15 वयातल आहे माझं घरं… आणि कौतुकानं घराकडे पहात होती.
कुरकुऱ्या स्वभावामुळे स्वतःलाच होणाऱ्या त्रासामुळे वाटत असलेलं तीचं आजारपण कुठल्याकुठे पळून गेलं व मावशीचा पाहुणचार करत आनंदात दिवस जावू लागल्याने घराचं आयुष्य अजूनच तरुण झालं आणि अभय ला ही हायसं वाटलं.
घराचं वय असू शकतं आणि ते आपण अनुभवायचं असतं ही कल्पना भन्नाट खरी, पण खूssssपच गोड !!! नाही का ?
© स्वप्ना मुळे (मायी)
फक्त व्हाट्सअप संपर्क +91 93252 63233
छत्रपति संभाजी नगर महाराष्ट्र
≈संस्थापक् संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
