श्री अमोल अनंत केळकर
☆ “‘फादर्स डे’ ला बापाचा बदला – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती : श्री अमोल अनंत केळकर ☆
फादर्स डेच्या दिवशी सकाळी-सकाळी मी फेसबुक उघडलं.
मित्रमंडळी त्यांच्या वडिलांसोबतचे फोटो टाकत होती.
कोणी लिहित होतं—
“माझे बाबा माझे हिरो आहेत… ”
कोणी लिहित होतं—
“माझे बाबा माझे सुपरमॅन आहेत… ”
मीही जोशात येऊन पोस्ट टाकली—
“माझे बाबा कोणत्याही फादर्स डेचे मोहताज नाहीत. त्यांना जेव्हा वाटतं, तेव्हा चप्पल उचलून आठवण करून देतात की बाप म्हणजे बापच असतो!”
पोस्ट व्हायरल झाली.
हजारो लाईक्स.
शेकडो कमेंट्स.
मी आनंदाने फुलून गेलो होतो.
तेवढ्यात दारावरून आवाज आला—
“अरे लेखक साहेब!”
मी बाहेर पाहिलं…
बाबा हातात मोबाईल घेऊन उभे होते.
आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर असं हसू होतं, जे पाहून माझा आत्माच थरथरला.
त्यांनी विचारलं—
“खूप मोठा कॉमेडियन झाला आहेस का रे?”
मी समजलो…
पोस्ट त्यांच्या हाती लागली होती.
मी पळायला लागलो.
पण यावेळी काहीतरी वेगळंच झालं.
बाबांनी चप्पल उचलली नाही.
ते म्हणाले—
“आज नाही मारणार. ”
मी सुटकेचा निःश्वास टाकला.
पण मला काय माहिती…
खरं संकट तर आता सुरू होणार होतं.
संध्याकाळी घरी नातेवाईक आले.
काका, मामा, मावशी, आत्या…
संपूर्ण परिवार.
मी विचार करत होतो, काही पूजा-वगैरे असेल.
तेवढ्यात बाबा खुर्चीवर उभे राहिले.
आणि म्हणाले—
“आज फादर्स डे आहे. आणि माझ्या मुलाने फेसबुकवर माझ्याबद्दल खूप काही लिहिलं आहे. आता माझीही पाळी. ”
माझ्या पायाखालची जमीन सरकली.
त्यांनी मोबाईल काढला.
आणि माझे लहानपणीचे फोटो दाखवायला सुरुवात केली.
पहिला फोटो…
मी नागडा बसलो होतो आणि समोरच्या स्टीलच्या ताटातली माती खात होतो.
सगळं घर हसायला लागलं.
मी म्हणालो—
“बाबा, हे काढा!”
ते म्हणाले—
“अरे, ही तर फक्त सुरुवात आहे बेटा. ”
दुसरा फोटो…
मी पाच वर्षांचा होतो.
शेजारच्या पिंकीसोबत लग्न-लग्न खेळत होतो.
कपाळावर लाल टिळा.
गळ्यात हार.
बाबा म्हणाले—
“हा आमचा मुलगा. पाचव्या वर्षीच प्रेमविवाह करून बसला होता. ”
सगळे खळखळून हसू लागले.
मी घामाघूम झालो.
मग त्यांनी एक जुनी वही काढली.
म्हणाले—
“आता याच्या लहानपणीच्या कविता ऐका. ”
मला वाटलं काहीतरी चांगली कविता असेल.
पण त्यांनी वाचायला सुरुवात केली—
“चांदोबा चांदोबा भागलास का, भजी करून पळालास का… ”
सगळे हसून-हसून लोळायला लागले.
मी लाजेने मेलोच होतो.
मग अचानक बाबा शांत झाले.
त्यांनी वही बंद केली.
आणि म्हणाले—
“मस्करी खूप झाली. “
खोलीत शांतता पसरली.
मी पहिल्यांदाच पाहिलं…
त्यांच्या डोळ्यांत हलकंसं पाणी आलं होतं.
ते माझ्याकडे पाहत म्हणाले—
“आज हे सगळे हसत आहेत ना… पण त्यांना एक गोष्ट माहिती नाही. “
“जेव्हा हा जन्मला होता, तेव्हा हॉस्पिटलचं बिल फक्त १७०० रुपये होतं… आणि माझ्या खिशात ९०० रुपये होते. “
सगळे शांत.
“मी माझं घड्याळ विकलं होतं. ”
खोलीतील शांतता आणखी गडद झाली.
ते पुढे म्हणाले—
“जेव्हा हा पाचवीत नापास झाला होता… तेव्हा संपूर्ण कॉलनी याला मूर्ख म्हणत होती. “
“पण मी कोणालाही काही बोललो नाही. “
“रात्री गच्चीवर जाऊन एकटाच रडलो होतो. ”
माझ्या घशात काहीतरी अडकलं.
ते माझ्याकडे पाहून हसले.
आणि म्हणाले—
“जेव्हा हा पहिल्यांदा नोकरीसाठी शहरात गेला होता… तेव्हा स्टेशनवरून परतताना मी बसने आलो नव्हतो. “
“पूर्ण दहा किलोमीटर पायी चाललो होतो. ”
“कारण बसमध्ये बसलो असतो तर लोक विचारले असते—”
“इतका उदास का आहेस?”
“आणि मी रडायला लागलो असतो. ”
आता संपूर्ण घराच्या डोळ्यांत पाणी होतं.
मग त्यांनी खिशातून काहीतरी काढलं.
एक छोटंसं तुटलेलं प्लास्टिकचं खेळणं.
मी ओळखलं.
माझी लहानपणीची लाल गाडी.
जी मी पाचव्या वर्षी हरवली होती.
मी आश्चर्यचकित झालो.
“ही तुमच्याकडे कशी?”
बाबा हसले.
म्हणाले—
“ज्या दिवशी तू रडत-रडत तिला शोधत होतास… त्या दिवशी ती मला शेतात सापडली होती. “
“मोठा झाल्यावर देईन असं ठरवलं होतं. “
“पण तू मोठा झालास… आणि मी विसरलो. ”
आता मी स्वतःला रोखू शकलो नाही.
मी उठलो आणि त्यांच्या गळ्यात पडून रडलो.
सगळ्यांसमोर.
पहिल्यांदाच.
तेवढ्यात बाबांनी हळूच माझ्या कानात म्हटलं—
“आणि ऐक… “
मी म्हणालो—
“हो बाबा?”
ते हसून म्हणाले—
“फेसबुकवर लिही… “
“बाप फक्त चप्पल उचलत नाही. “
“कधी-कधी तो संपूर्ण आयुष्य उचलून चालतो… फक्त मुलगा पडू नये म्हणून. ”
बस…
त्या दिवशी मला समजलं की लहानपणी ज्या चपलांची मला भीती वाटायची…
तीच चप्पल उन्हात भाजलेल्या पायांनी चालत माझ्यासाठी भाकर कमवायला जात होती.
आणि ज्या माणसाची मी मस्करी करत होतो…
तो माणूस शांतपणे त्याचं संपूर्ण आयुष्य माझ्या आनंदाच्या नावावर लिहून गेला होता.
त्या रात्री मी फेसबुकवर फक्त एकच ओळ लिहिली—
“लहानपणी वाटायचं बाबा मला चपलीने चालवतात… आज समजलं, ते स्वतः झिजले म्हणून मी चालू शकलो. ”
आणि विश्वास ठेवा…
त्या पोस्टवर सर्वात पहिला लाईक माझ्या बाबांचाच होता.
“तुमच्या बाबांनी तुमच्यासाठी केलेली अशी कोणती गोष्ट आहे, जी तुम्ही कधीच विसरू शकत नाही?”
– समाप्त –
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती – श्री अमोल केळकर
बेलापूर, नवी मुंबई, मो ९८१९८३०७७९
poetrymazi.blogspot.in, kelkaramol.blogspot.com
