श्री मिलिंद जांबोटकर
📖 वाचताना वेचलेले 📖
☆ ही देखील प्रथा सुरू करावी..! लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती : श्री मिलिंद जांबोटकर ☆
आजपासून… आत्तापासून…
हॉस्पिटल = लिफाफा.
हीच खरी माणुसकीची प्रथा.
लग्न… मंडप सजलेला असतो. सनईचे सूर घुमत असतात.
नवरी नटून थटून बसलेली असते.
आपण मोठ्या तोऱ्यात जातो. खिशातला लिफाफा काढतो.
“नव्या संसाराला हातभार” म्हणून 500, 1000, 5000 रुपये हसतमुखाने देतो.
फोटो काढतो. स्टेटस ठेवतो.
“किती भारी आहेर दिला” याची चर्चा चार दिवस रंगते.
पण…
पांढऱ्या भिंती. औषधांचा दर्प.
ICU बाहेर एक बाई भिंतीला टेकून बसलेली असते.
तिची ओटी रिकामी, कपाळावरचं कुंकू पुसट होत चाललंय.
नवऱ्याचा श्वास नळीतून चाललाय.
डॉक्टर दर 2 तासांनी बाहेर येतात आणि एकच वाक्य बोलतात: “बिल भरलं का?”
तिच्या पोरगं मेडिकलच्या काऊंटरवर उभं राहतं.
हातात चिठ्ठी असते: “इंजेक्शन 8000 रुपये. ”
खिशात फक्त 2000.
तो गुपचूप मागे फिरतो. इंजेक्शन न घेताच.
बाप आत तडफडतोय आणि पोरगं बाहेर लाचार उभं आहे.
घरातलं मंगळसूत्र केव्हाच विकलं गेलंय.
बहिणीच्या लग्नासाठी ठेवलेली FD मोडली गेलीय.
शेजाऱ्यांकडे, नातेवाईकांकडे हात पसरून झाले.
आता फक्त डोळ्यात पाणी आणि ओठावर एकच प्रार्थना: “देवा, वाचव रे माझ्या माणसाला. “
आणि अशा वेळी आपण जातो…
हातात दोन सफरचंदं.
टेबलावर ठेवतो आणि म्हणतो, “काळजी करू नकोस, सगळं ठीक होईल. ”
“काही लागलं तर बिनधास्त सांग. ”
खरंच?
बिनधास्त सांगू?
“वहिनी, 50 हजार कमी पडतायत, द्याल का?” असं विचारायची हिंमत आहे का तिच्यात?
नाही. ती फक्त मान डोलावते आणि आतल्या आत मरते.
आपण निघून येतो. गाडीत बसतो.
“बिचारी” म्हणून एक सुस्कारा टाकतो.
आणि घरी येऊन जेवण करतो.
पण तिचं जेवण?
तिच्या पोरांचं जेवण?
हॉस्पिटलच्या बिलाने त्यांच्या ताटातला घास हिरावून घेतलाय.
जिथे ढोल ताशे आहेत, तिथे आपण लाखो उधळतो.
आणि जिथे व्हेंटिलेटरचा ‘बीप बीप’ आवाज येतोय, मृत्यू दारात उभा आहे, तिथे आपण 100 रुपये द्यायलाही दहा वेळा विचार करतो.
ही कुठली माणुसकी? ही कुठली रीत?
आज शपथ घ्या…
पुढच्या वेळी कुणी आजारी असेल, हॉस्पिटलमध्ये असेल, तर रिकाम्या हाताने जायचं नाही.
लिफाफा न्यायचाच. 100 रुपये असले तरी चालतील.
कारण तो लिफाफा नसतो… तो ‘श्वास’ असतो.
“तू लढ, मी आहे सोबत, ” हा दिलासा असतो.
कदाचित तुमच्या त्या लिफाफ्यामुळे…
एका बापाला त्याची पोरं पुन्हा “बाबा” म्हणू शकतील.
एका नवऱ्याला त्याची बायको पुन्हा “अहो” म्हणू शकेल.
एका पोराला त्याची आई पुन्हा जेवू घालू शकेल.
लग्नातला आहेर लोक विसरतात हो…
पण स्मशानाच्या वाटेवरून परत आणणारा आधार, माणूस मेल्यावरही विसरत नाही.
ही प्रथा सुरू करा.
कारण उद्या काळाने घाला घातला आणि तुमचाच माणूस त्या बेडवर असेल…
तेव्हा तुम्हाला कळेल की ‘Get Well Soon’ च्या कार्डापेक्षा 500 च्या नोटेची किंमत काय असते.
आजपासून… आत्तापासून…
हॉस्पिटल = लिफाफा.
हीच खरी माणुसकीची प्रथा.
वाचून डोळे पाणावले असतील तर नक्की शेअर करा. कारण तुमच्या एका शेअरमुळे कुणाच्यातरी घरचा दिवा विझायचा थांबेल…
लग्नातला आहेर मिरवला जातो,
आजारपणातला आधार जपला जातो.
कारण मृत्यूच्या दारात उभा असताना,
माणूसच माणसाचा देव असतो.
☆
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती: श्री मिलिंद जांबोटकर
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
