मागे एकदा पोस्टात गेलो असताना एक आजोबा स्टाफला विचारत होते “ह्याची पोचपावती मिळेल ना?
बरेचदा मीही हिला सांगतो, acknowledgment म्हणून जपून ठेव ग!
नेहमीप्रमाणेच तो शब्द माझ्या मनात फिरू लागला आणि बोटं लिहू लागली…
“पोचपावती” ही आपल्या व्यवहारात जितकी महत्वाची, तितकीच आयुष्यातही का असू नये?
ही पोचपावती म्हणजे प्रत्येक वेळी कौतुक असाच अर्थ नसावा.
कधीतरी एखाद्या गोष्टीची घेतलेली दखल किंवा म्हणतात ना appreciation असू शकतं.
ह्या पोचपावतीचे माझ्या आयुष्यातील उत्तम उदाहरण म्हणजे आमचे आई- अप्पा.
घरात कोणताही एकत्र कार्यक्रम होवो किंवा एखादा नवीन पदार्थ केला, कोणतीही चांगली कृती केली की सुनांना ते तसं आवर्जून सांगतात, “छान झाला बरं का आजचा कार्यक्रम! ” आणि मग त्यांच्या ह्या शब्दांनी कार्यक्रमामुळे झालेली दमणूक एकदम निघून जाते आणि पुन्हा पुढचा कार्यक्रम करायला अजून उत्साह येतो!
पोचपावती तुमच्या आयुष्यात मोठी जादूची कांडी फिरवते.
एखाद्याला त्याच्या छोट्या छोट्या गोष्टींचं appreciation देऊन बघा. अगदी मनापासून त्याच्या चेहऱ्यावर कसं हसू फुलतं!
आमची घरकामवालीला गजरे, फुलं घालून यायची फार आवड! कधी त्या मोठा गजरा घालून आल्या कामाला की हिच्या तोंडून उस्फूर्तपणे येतं, “प्रमिला काय मस्त दिसतेस! चल. एक फोटो काढते तुझा! ” ह्यानेसुद्धा त्या खूप खूश होतात.
लहानांपासून मोठ्यांपर्यन्त आणि अगदी लहान गोष्टींपासून मोठ्या गोष्टींसाठीही पोचपावती खूप मोठा परिणाम करून जाते आणि छान आठवण मनात ठेवून जाते.
एखादं मोठं प्रोजेक्ट complete केल्यावर बॉसने त्याची घेतलेली दखल असो, की वर्गात “छान निबंध लिहिलास हो! ” असं म्हणून बाईंची मिळालेली शाबासकी असो, हिने खपून केलेल्या पदार्थाची घरातल्यांनी केलेली स्तुती असो की, कधीतरी नवीन साडी नेसल्यावर हिला न बोलता दिलेली दाद असो.
ह्या पोचपावतीसाठी माणूस फक्त जवळचाच हवा असं नाही. कधीतरी आपल्याच दुकानदारालाही म्हणावं, “काका, तांदूळ चांगले होते हं तुमच्याकडून घेतलेले. “
सामान्य माणसांपासून अगदी कलाकारांपर्यन्त ह्या पोचपावतीची गरज असतेच. ही दखल घायला आणि द्यायलाही वयाचं बंधन नसावं कधीच…
काही काही नाती ही पोचपावती पलीकडची असतात, पण तरीही अधूनमधून ह्याचा शिडकावा नात्यात नक्की आनंद देऊन जातो..!
बरेचदा सततच घेतली जाणारी दखल काही खरी वाटत नाही… तसं करूही नये. कारण पोचपावती जितकी उस्फूर्त, तितकीच जास्त खरी!
पोच पावती फक्त शब्दांतूनच नाही, तर डोळ्यांतून… कधी कृतीतून, स्पर्शातूनही व्यक्त व्हावी. जसं जसं ज्याच्याशी नातं तशी तशी ती पोचवावी…
कधी योग्य आदर ठेवून, कधी गळामिठी मारून, अगदी कधी “च्यामारी! भारीच काम केलंस तू भावड्या! ” अशी वेगळ्या भाषेतूनही यावी.
माणूस जितका दिलखुलास तितकीच ही दाद उस्फूर्त! … महत्त्वाचं म्हणजे ती स्वीकारणाराही तितकाच ह्या मुलांच्या भाषेत cool dude हवा.
ह्या पोचपावतीने काम करायला दुप्पट ऊर्जा मिळते, उत्साह मिळतो, नातं घट्ट व्हायला एक छोटासा धागा मिळतो…
आणि तसं म्हणाल तर ह्यासाठी काही लागत नाही. फक्त मोकळं आणि स्वच्छ मन…!
तर मग होऊन जाऊ द्यात एखादी झकास, दिलखुलास दाद!
☆
लेखक : अज्ञात
संकलन व प्रस्तुती : शुभदा भा. कुलकर्णी
कोथरूड-पुणे
मो.९५९५५५७९०८
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
Toung Twister फक्त या नव्या पिढीतच नाहीत, तर खुद्द श्री समर्थ रामदास स्वामींनीसुद्धा त्यांच्या काळात लिहून ठेवले आहे. बघा पटापट न चुकता म्हणता येते आहे का ते…
लाटानुप्रास
ज्याला मराठी भाषेचा अभिमान आहे त्यांच्यासाठी हा भाषालंकार अनुप्रास समुद्राच्या लाटांप्रमाणे येतो..
श्रीसमर्थरामदास कृत नृसिंहपंचक
*
नरहरी नरपाळें भक्तपाळें भुपाळें
प्रगट रुप विशाळें दाविलें लोकपाळें
खवळत रिपुकाळें काळकाळें कळाळें
तट तट तट स्तंभि व्यापिलें वन्हीजाळें।।
*
झळझळीत झळाळीं ज्वाळलोळें झळाळी
लळलळीत लळाळीं लाळ लाळित लाळी।
*
लळलळीत लळाळीं लाळ लाळित लाळी
हळहळीत हळाळीं गोळमाळा हळाळी
कळकळीत कळाळीं व्योम पोळीत जाळीं।।
*
कडकडित कडाडीं कडकडाटें कडाडीं
घडघडित घडाडीं घडघडाटें घडाडीं
तडतडित तडाडीं तडतडाटें तडाडीं
धडधडित धडाडीं धडधडाटें धडाडीं।।
*
भरभरित भरारी भरभराटे भरारी
थरथरित थरारी थरथराटे थरारी
तरतरित तरारी तरतराटे तरारी
चर्चरित चरारी चरचराटे चरारी।।
*
रजनिचर विभांडी दो करें पोट फोडी।
गडगडित गडाडी आंतडी सर्व काढी।
न धरित जन मानें लोक गेलें निदानें।
हरिजन भजनानें शांत केलें दयेनें।।
*
न अडखळता जोरात म्हणण्याचा प्रयत्न करून पहा…
जीभेसाठी व्यायाम!
हा व्यायाम करा व म्हातारपणी ऊद्भवणा-या स्मृतीभ्रंश, विस्मरण वगैरे मेंदूच्या त्रासापासुन स्वत:चा बचाव करा!
* * * *
लेखक: अज्ञात
प्रस्तुती: सौ. उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈
☆ जगातली सर्वात सुंदर नोकरी – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – श्री अमोल अनंत केळकर ☆ ☆
☆
ब्रेकिंग न्यूज: मुलांनी शेवटी जगातील सर्वात सुंदर नोकरी शोधली आहे… ‘आजोबा’ होणे!
एका लहान मुलाला शाळेत निबंध लिहायला सांगितला होता: “माझी महत्त्वाकांक्षा”.
त्याने लिहिले — मला राष्ट्रपती व्हायचे नाही, मला डॉक्टर व्हायचे नाही, मला शास्त्रज्ञही व्हायचे नाही. यापैकी काहीच नको! माझी भविष्यातील महत्त्वाकांक्षा आहे — आजोबा होणे!
कारण आजोबा होणे ही खरोखरच मोठी गोष्ट आहे!
कारण माझे आजोबा —
सकाळी उशिरा उठू शकतात,
दुपारी शांतपणे झोपू शकतात,
संध्याकाळी टीव्ही पाहू शकतात आणि लवकर झोपू शकतात.
कोणताही गृहपाठ नाही,
उन्हाळ्याच्या सुट्टीचे कोणतेही असाइनमेंट नाही,
आणि कोणतीही ट्यूशनसुद्धा नाही.
जर काहीच काम नसेल, तर ते झाडाखाली बसून वाऱ्याचा आनंद घेऊ शकतात,
किंवा पार्कमध्ये जाऊन कोणासोबत तरी बुद्धिबळ खेळू शकतात.
त्यांना हवा तितका वेळ ते व्हिडिओ गेम्स खेळू शकतात — कोणीही तक्रार करत नाही!
सकाळी कॉफी, दुपारी चहा, रात्री वाईन — राजासारखे आनंदी जीवन.
बसमध्ये मोफत प्रवास,
आणि नशीब चांगले असेल तर कोणीतरी जागाही देते.
हाय-स्पीड ट्रेन आणि चित्रपट — अर्ध्या किमतीत!
त्यांना जे वाटेल ते ते खाऊ शकतात — गरम पदार्थ जसे की कांदा भजी, राईस केक, सूप, ग्रील्ड सॉसेज आणि बरेच काही. थंड पदार्थांमध्ये आईस्क्रीम, पुडिंग, जेली, चीज — आणि त्यांना कोणीही थांबवत नाही (जोपर्यंत ते जास्त खात नाहीत).
त्यांना आवडेल ते ते करू शकतात — गाणे, डान्स, पेंटिंग, पियानो किंवा ट्रम्पेट वाजवणे, गिर्यारोहण किंवा ट्रेकिंगला जाणे!
आणि खिशात पैसे असतील तर ते जगभर फिरू शकतात!
आजोबा होणे खरोखरच खूप छान आहे!
प्रेरणा:खुद्द आजोबांनाही कदाचित माहीत नसेल की ते खरोखर किती आनंदी आहेत!
वाचताना वेचलेले 
वाचताना वेचलेले 
वाचताना वेचलेले 
