वेगवेगळ्या कपड्यांसाठी मराठीत वेगवेगळी क्रियापदं आहेत. हीच खरी भाषेची श्रीमंती. पण नवख्या माणसाची त्याने थोडी अडचण होऊ शकते. कोणत्या कपड्याला कोणतं क्रियापद हे लक्षात राहत नाही आणि मग त्यातूनच साडी घालणे वगैरे गोंधळ होतात.
एक युक्ती सांगतो. ती लक्षात ठेवा. म्हणजे हे असे गोंधळ टळतील. कोणती ती युक्ती?पाहू.
एक लक्षात ठेवा. शिवलेलाच कपडा घालायचा. म्हणून लेंगा, सदरा, टोपी, पगडी, हाप्पँट या सगळ्या गोष्टी घालायच्या. पण बिनशिवलेला कपडा चुकूनसुद्धा घालायचा नाही. म्हणून साडी, धोतर वगैरे घालणं शक्य नाही.
असा बिनशिवलेला कपडा जर कंबरेखाली परिधान करणार असू तर तो नेसायचा. म्हणून धोतर, सोवळं, साडी, लुंगी नेसा.
हेच जर बिनशिवलेला कपडा कंबरेच्या वर परिधान करणार असू तर तो घ्यायचा. म्हणून ओढणी, उपरणं घ्या. अगदी पदरसुद्धा घ्या.
आता जर अशा बिनशिवलेल्या कपड्याने सगळं अंग झाकणार असू तर तो पांघरायचा. म्हणून शेला, शाल पांघरा.
तोच बिनशिवलेला कपडा जर डोक्यावर परिधान करणार असू तर तो बांधायचा. म्हणून मुंडासं, पागोटं, फेटा बांधा.
आता याखेरीज काही अगदी वेगळी क्रियापदं काही मोजक्याच ठिकाणी वापरतात. तीदेखील पाहू.
म्हणजे मफलर गुंडाळतात. कधीकधी घाईघाईत साडीदेखील गुंडाळतात ! निऱ्या काढतात आणि खोचतात. कामाला सुरुवात करण्यापूर्वी पदर खोचतात. नऊवारी साडीचा किंवा धोतराचा काष्टा मारतात. असो.
हा लेख संपला आणि अनेकांच्या मनातला गोंधळ देखील ! आता बिनधास्त शर्ट अडकवा, पँट चढवा आणि कुठे बाहेर जायचं ते जा!
* * * *
लेखक:अज्ञात
प्रस्तुती: उज्ज्वला केळकर
संपर्क – निलगिरी, सी-५ , बिल्डिंग नं २९, ०-३ सेक्टर – ५, सी. बी. डी. – नवी मुंबई , पिन – ४००६१४ महाराष्ट्र
मो. 836 925 2454, email-id – kelkar1234@gmail.com
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈
☆ “पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे…” – लेखक – अज्ञात☆ प्रस्तुती – श्री अनिल वामोरकर
आई, बायको, बहीण आणि मुलगी या प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे आहेत.
महाराष्ट्रात साडेतीन शक्तिपीठांना जेवढे महत्त्व आहे, तेवढेच महत्त्व प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यात आई, बायको, बहीण आणि मुलगी या चार नात्यांना आहे. कारण ही नाती केवळ रक्ताची किंवा संसाराची नसतात, तर ती माणसाच्या आयुष्याला अर्थ देणारी, त्याला माणूस म्हणून घडवणारी आणि त्याच्या जगण्याला बळ देणारी असतात.
आई म्हणजे मायेचे पूर्ण शक्तिपीठ. स्वतःच्या इच्छा बाजूला ठेवून मुलाच्या सुखासाठी जगणारी, त्याच्या अपयशातही त्याच्यावर विश्वास ठेवणारी आणि जगाने नाकारले तरी त्याला जवळ घेणारी आई ही आयुष्यातील सर्वांत मोठी ताकद असते. तिच्या पदरात डोके ठेवले की जगाशी लढण्याचे बळ मिळते. तिचे आशीर्वाद म्हणजे आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर मिळणारी अदृश्य ढाल असते.
बायको म्हणजे संसाराला शक्ती देणारे पीठ. आईने जन्म दिल्यानंतर आयुष्याच्या प्रवासात खांद्याला खांदा लावून चालणारी ती सहचारिणी असते. पुरुषाच्या यशामागे त्याचे कष्ट दिसतात, पण त्या कष्टांच्या काळात त्याला समजून घेणारी, त्याच्या अपयशात त्याचा हात न सोडणारी आणि सुख-दुःखात सोबत उभी राहणारी पत्नी अनेकदा पडद्यामागे राहते. संसार केवळ पैसा कमावून चालत नाही, तो एकमेकांना समजून घेण्याने आणि विश्वासाने टिकतो.
बहीण म्हणजे नात्यातील निरपेक्ष जिव्हाळा. बालपणाच्या आठवणींपासून ते आयुष्याच्या गंभीर प्रसंगांपर्यंत भावाच्या सुख-दुःखाशी जोडलेले असणारे हे नाते असते. भाऊ कितीही मोठा झाला, कितीही श्रीमंत झाला, तरी बहिणीसाठी तो अनेकदा तोच लहानपणीचा भाऊ असतो. तिच्या प्रेमात हक्क असतो, रागात काळजी असते आणि आशीर्वादात भावाच्या सुखाची इच्छा असते.
आणि मुलगी म्हणजे पुरुषाच्या आयुष्यात उमलणारी निरागस शक्ती. तिच्या एका हास्याने दिवसाचा थकवा दूर होतो. तिच्या छोट्याशा हाताचा स्पर्श पुरुषाला स्वतःच्या जबाबदारीची जाणीव करून देतो. मुलगी जन्माला आली की केवळ घरात एक नवे नाते येत नाही, तर वडिलांच्या हृदयात प्रेमाचं एक नवं विश्व जन्म घेतं. तिच्या डोळ्यांत स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना त्याला जगण्याचा अर्थ नव्याने समजतो.
म्हणूनच आई, पत्नी, बहीण आणि मुलगी या चार नात्यांना प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यातील साडेतीन शक्तिपीठे म्हणावेसे वाटते. अर्थात, ही तुलना नात्यांचे मोजमाप करण्यासाठी नाही, तर त्यांच्या आयुष्यातील महत्त्व अधोरेखित करण्यासाठी आहे.
पण एक गोष्ट लक्षात ठेवली पाहिजे. या नात्यांना देवी मानून केवळ सणासुदीला पूजण्यापेक्षा त्यांच्या जिवंत अस्तित्वाचा आदर करणे अधिक महत्त्वाचे आहे. आईच्या औषधांची काळजी घेणे, पत्नीच्या भावनांना समजून घेणे, बहिणीच्या स्वप्नांना पाठिंबा देणे आणि मुलीला निर्भयपणे जगण्याचे स्वातंत्र्य देणे, हीच खरी उपासना आहे.
नवरात्रीत शक्तीची पूजा करताना घरातील स्त्रीचा आवाज दाबला जात असेल, तिच्या इच्छांकडे दुर्लक्ष होत असेल किंवा तिच्या स्वप्नांना महत्त्व दिले जात नसेल, तर त्या पूजेचा अर्थच अपूर्ण राहतो.
देवीच्या मंदिरात नतमस्तक होणे ही श्रद्धा आहे; पण घरातील स्त्रीच्या स्वाभिमानाचे रक्षण करणे ही त्या श्रद्धेची खरी परीक्षा आहे.
कारण शेवटी पुरुष मोठा होतो तो केवळ स्वतःच्या कर्तृत्वाने नाही, तर त्याच्या आयुष्यातील या नात्यांनी दिलेल्या प्रेमाने, संस्कारांनी आणि सामर्थ्याने.
घरातील स्त्रीचा सन्मान म्हणजेच शक्तीचा सन्मान आणि तिच्या स्वप्नांना दिलेले बळ म्हणजेच खऱ्या अर्थाने शक्तीची उपासना!
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती – श्री अनिल वामोरकर
अमरावती
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – उज्ज्वला केळकर/ सुहास रघुनाथ पंडित / मंजुषा मुळे/ गौरी गाडेकर≈
☆ पगार 20 हजार आणि फोन एक लाखाचा… लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – श्री सुनीत मुळे☆
☆
पगार, वीस हजार आणि खिशात फोन एक लाखाचा.
– मिडल क्लासची ‘भिकार’ लक्षण.
आजच्या सोशल मीडियाच्या युगात ‘मी कोण आहे?’ यापेक्षा ‘मी कसा दिसतो?’ याला अधिक महत्त्व प्राप्त झाले आहे.
‘पगार २० हजार आणि हातात १ लाखाचा फोन’, ही श्रीमंती नाही, तर ही भिकार लक्षणं आहेत. हे वाक्य वाचायला जहाल वाटत असले, तरी ते आजच्या वास्तवाचे विदारक चित्रण आहे. आपण अशा काळात जगत आहोत, जिथे माणसाची किंमत त्याच्या कर्तृत्वावरून नाही, तर त्याच्या खिशातील फोनच्या ब्रँडवरून ठरवली जात आहे.
१. ईएमआय (EMI) – आधुनिक गुलामगिरीचे पाश
पूर्वीचा मध्यमवर्ग अंथरूण पाहून पाय पसरावेत या तत्त्वावर जगायचा. पण आजच्या पिढीने अंथरूण लहान असले की ते ओढून ताणून फाडण्याचे धोरण स्वीकारले आहे. २०-२५ हजार पगार असणारा तरुण जेव्हा ८-९ हजार रुपयांचा हप्ता भरून आयफोन घेतो, तेव्हा तो फक्त फोन विकत घेत नाही, तर तो स्वतःचे स्वातंत्र्य गहाण ठेवतो.
ज्या बापाने आयुष्यभर फाटलेला बनियन घालून मुलाला शिकवले, ज्या आईने स्वतःच्या साडीला ठिगळ लावून घराचा गाडा हाकला, त्यांच्या कष्टाचे चीज करण्यासाठी मुलाने प्रगती करणे अपेक्षित असते.
मात्र, त्याच कष्टाच्या पैशातून किंवा स्वतःच्या तुटपुंज्या पगारातून केवळ स्टेटससाठी महागडे गॅझेट्स घेणे हा निव्वळ निर्लज्जपणा आहे.
२. घसारा (Depreciation) विरुद्ध गुंतवणूक (Investment)
आर्थिक साक्षरतेचा अभाव हे यामागचे सर्वात मोठे कारण आहे. आपण हे विसरतो की इलेक्ट्रॉनिक वस्तू ही मालमत्ता (Asset) नसून ती एक ‘खर्च’ (Liability) आहे.
उदाहरण :आज घेतलेला १ लाखाचा फोन दोन वर्षांनी ४० हजारालाही विकला जाणार नाही.
तुलना : तेच १ लाख रुपये जर सोन्यात, म्युच्युअल फंडात किंवा चांगल्या शेअर्समध्ये गुंतवले असते, तर ५-१० वर्षांत त्याचे मूल्य कित्येक पटीने वाढले असते.
आपण डेप्रिसिएटिंग असेट्सवर पैसा खर्च करून श्रीमंत दिसण्याचा प्रयत्न करत आहोत, ज्यामुळे आपण कधीच खऱ्या अर्थाने श्रीमंत होऊ शकणार नाही.
३. कॉफी आणि स्टोरीची संस्कृती:
स्टारबक्समध्ये ३०० रुपयांची कॉफी पिऊन त्याचा फोटो इन्स्टाग्रामवर टाकणे ही आजची फॅशन झाली आहे.
पण विचार करा त्या ३०० रुपयांत घराचे दोन दिवसांचे किराणा सामान येऊ शकते.
टपरीवर १० रुपयांचा चहा पिऊन उरलेले २९० रुपये वाचवणारा माणूस कंजूस नसतो, तर तो स्मार्ट असतो.
कारण त्याला पैशाचे मूल्य आणि भविष्यातील संकटांची जाणीव असते. इन्स्टा स्टोरी २४ तासांत गायब होते, पण बँक बॅलन्स संकटाच्या काळात आयुष्यभर साथ देतो.
४. दिसणे विरुद्ध असणे
आजकालच्या मुलांना आरशासमोर उभे राहून आयफोनचा लोगो दिसेल, असा सेल्फी काढण्यात धन्यता वाटते. पण हे विसरू नका की, फिल्टर लावून आलेले रूप आणि ईएमआयवर केलेली हवा पावसाच्या पहिल्या सरीसारखी असते; ती कधीही धुवून निघू शकते.
खरे सौंदर्य आणि खरे स्टेटस हे तुमच्या ज्ञानावर, तुमच्या वागणुकीवर आणि तुमच्या कर्तृत्वावर अवलंबून असते.
जगाला तुमची रिंगटोन ऐकण्यात रस नाही.
ज्या दिवशी लोक तुमची यशाची कहाणी (Success Story) ऐकायला उत्सुक असतील, तो दिवस तुमचा खरा ब्रँड असेल. टाटा, अंबानी किंवा एलन मस्क हे त्यांच्या महागड्या फोनमुळे ओळखले जात नाहीत, तर त्यांनी निर्माण केलेल्या साम्राज्यामुळे ओळखले जातात.
५. मध्यमवर्गीयांनी काय बदलावे?
मध्यमवर्गीय असणे ही काही वाईट गोष्ट नाही, पण भिकार मानसिकतेचा मध्यमवर्ग असणे ही धोक्याची घंटा आहे.
गरज आणि चैन यातील फरक ओळखा:
फोनची गरज ही संवाद साधण्यासाठी आणि कामासाठी असते, मिरवण्यासाठी नाही.
ब्रँडच्या मागे धावणे सोडा :कपडे साधे असले तरी चालतील, पण तुमचे चरित्र आणि तुमची कमाई ब्रँडेड असावी.
वडिलांच्या कष्टाचा आदर करा :वडिलांनी आयुष्यभर कमावलेली इज्जत ही तुमच्या कोणत्याही आयफोनपेक्षा महाग आहे.
ती शाबूत ठेवणे ही तुमची जबाबदारी आहे.
निष्कर्ष: तरुण मित्रांनो, गॅझेट्स अपग्रेड करण्यापेक्षा स्वतःची औकात (क्षमता) अपग्रेड करा. जेव्हा तुम्ही स्वतःला सक्षम बनवता, तेव्हा महागड्या वस्तू तुमच्या मागे येतात, तुम्हाला त्यांच्या मागे धावावे लागत नाही. ज्याच्या खिशात स्वतःच्या हक्काची कमाई आहे आणि डोळ्यात आई-वडिलांच्या स्वप्नांची चमक आहे, तोच खरा श्रीमंत. बाकी सगळं चायनीज आयटम आहे, आज आहे, उद्या नाही. त्यामुळे, आरशात सेल्फी पाहण्यापेक्षा आरशातल्या माणसाला स्वतःच्या पायावर उभे राहण्याचे सामर्थ्य द्या.
☆
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती – श्री सुनीत मुळे
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
☆ नि:शब्द जपणूक…– लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुति – श्री मनोहर जांबोटकर ☆
☆
यमुआजीचं वयाच्या १६व्या वर्षी लग्न झालं. घर मध्यमवर्गी पांढरपेशी. घरात छोटी छोटे दीर-नणंदा. वहिनी वहिनी करून भोवती रुंजी घालणा-या. पण घरात सास-यांची कडक शिस्त. आणि त्या काळाचे आता विचित्र वाटणारे दंडक. त्या काळी बाई माणसाने दुकानात जाऊन shopping करायची पध्दत नव्हती. वर्षाकाठी दोन लुगडी. एक दांडीवर आणि दुसरं… वर. तीही दुकानदार चार पाच लुगडी घरी पाठवायचा आणि त्यातलं निवडावं लागायचं. त्याप्रमाणे लुगडी घरी आली. षोडश वर्षीय यमुनानं आपल्या भावभावनांना अनुसरून गुलाबी आणि अबोली रंग निवडले. संध्याकाळी सास-यांनी घरी आल्यावर लुगडी पाहिली आणि त्यांनी गर्जना केली, ” हे कसले रंग निवडलेत? धुवायला साबण किती लागेल कल्पना आहे का? उद्या ही लुगडी दुकानी पाठवून द्या आणि मळखाऊ रंगाची लुगडी मागवा. ” अल्लड सुनेचा उतरलेला चेहरा सासूबाईच्या नजरेतून सुटला नाही. माजघरातून त्यांनी सगळं ऐकलेलंच होतं. रात्री त्यांनी दोनही लुगडी पाण्यात भिजवली. कारण पूर्वी नवकोरं वस्त्र भिजवल्याखेरीज नेसण्याची पध्दत नव्हती. दुस-या दिवशी सास-यांनी बाहेर पडताना सासूबाईंना लुगडी द्यायला सांगितल्यावर चेहरा शक्य तेवढा कावराबावरा करून खालमानेनं त्या पुटपुटल्या, ” अग बाई, परत का करायची होती लुगडी? मी ती रात्रीच भिजवली. मला बापडीला काय कल्पना? चुकलंच बरीक माझं. ” आपल्या सासूचा हा समंजसपणा सांगताना आज ८९व्या वर्षीही यमुआजींचा चेहरा तरुण यमुसारखाच कृतज्ञ होतो. हे जे शहाणपण आहे ते महत्त्वाचं नाही का? म्हणजे आजींच्या शब्दात सांगायचं झालं तर “सासूबाईंनी माझंही मन जाणलं; पण त्याचवेळी मामंजींनाही दुखवलं नाही.”
आणखीही एक प्रसंग सांगताना यमुआजी खुसूखुसू हसतात. त्यांचं दंतविहीन बोळकं लहान मुलासारखंच निरागस वाटतं. यमु कुठेशी बाहेर गेली होती. परतायला थोडासा वेळ झाला. उंबरठ्याशी येताच मामंजींनी फर्मान सोडलं, ” आत पाऊल टाकायचं नाही. बाहेरच रहा. ” पुढे बोलायची कोणाचीही प्राज्ञा नव्हती. त्यामुळे यमु वाड्याच्या अंगणात मुकाट्याने उभी राहिली. नेहमी कामात असलेली वहिनी बाहेर कशी, म्हणून मुलं विचारायला लागली, ” वहिनी तुम्ही बाहेर का उभ्या? ” घशाशी येणारा आवंढा गिळत यमु म्हणाली, ” अरे, तुमचा खेळ बघतेय. ” बराच वेळ गेला तसा सास-यांचा राग शांत झाला. तशा सासूबाई तडक यमुकडे येऊन मोठ्याने म्हणाल्या, ” काय ग करतेस अंगणात इतक्या वेळ? पानं नाही का घ्यायची? ” तोवर सास-यांचाही राग शांत झाला होता आणि कोणाला काहीही पत्ता न लागता यमु परत घरात नेहमीसारखी वावरायला लागली. हे जे कोणालाही न दुखावता योग्य मार्ग काढायचं शहाणपण आज आपल्यापैकी किती जणात आहे? आम्ही आपल्या हक्कांबद्दल जागरूक असतो, पण त्याचवेळी दुस-याच्या मनाचा कितीसा विचार करतो? आपण आपला मुद्दा पटवण्यासाठी जिवाचा आटापिटा करतो. आपले आवाजही कधी कधी गगनाला भिडतात. पण ही नि:शब्द जपणूक खूप काही शिकवून जाते.
*
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती : श्री मनोहर जांबोटकर
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित / मंजुषा मुळे/ गौरी गाडेकर≈
☆ आयुष्य… एक चकवा! – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती : शशी नाडकर्णी -नाईक☆
☆
घरं म्हातारी होतात की माणसं, हा प्रश्न मला नेहमी पडतो.
भिंती तशाच असतात. देवघरातला दिवा तसाच तेवत असतो. अंगणातलं तुळशीवृंदावन तसंच उभं असतं. बदलतो तो फक्त आवाजांचा पोत. एकेकाळी खेळण्यांचा खडखडाट, अभ्यासाचे आवाज, रुसवे-फुगवे, पाहुण्यांची वर्दळ यांनी भरून गेलेलं घर… एका टप्प्यावर इतकं शांत होतं की घड्याळाची टिकटिकही बोलकी वाटू लागते.
जीवन कदाचित असंच असावं. भरती-ओहोटीच्या समुद्रासारखं.
कधीकाळी दोन जीवांनी संसाराची एक छोटी होडी पाण्यात सोडली होती. त्यांना किनारा कुठे आहे, याची कल्पना नव्हती; पण एकमेकांचा हात होता. एवढीच त्यांची श्रीमंती.
नंतर त्या होडीत लेकरं चढली. त्यांच्या हसण्याने होडी भरली. त्यांच्यासाठी आई-बापांनी स्वतःची स्वप्नं किनाऱ्यावर ठेवली. अनेक वर्षे त्यांनी वल्ही मारली – स्वतःच्या थकव्याची दखल न घेता.
लेकरं मोठी झाली. एके दिवशी ती आपापल्या किनाऱ्यावर उतरली. हे निसर्गाचं तत्त्व आहे. पक्षी पंख फुटल्यावर घरट्यात राहत नाहीत. नदीचं पाणीही एकाच वळणावर थांबत नाही.
मात्र, घरटं तिथेच राहतं.
आजचं फेसबुकवर एक पोस्ट वाचली..
सुवर्णमहोत्सवी विवाहदिन. दोन वृद्ध मनांनी फार मोठी अपेक्षा केली नव्हती. घरात सगळे जमतील, दोन शुभेच्छा मिळतील, एवढंच.
पण आयुष्याला नाट्यमय वळणं फार सहज देता येतात.
फोनवर मुलाचा आवाज आला—
“आई, आज आमचा बाहेरचा कार्यक्रम आहे… तुम्ही जेवून घ्या… औषधं वेळेवर घ्या… “
किती साधं वाक्य!
आणि किती खोल!
त्या वाक्यात काळजी होती; पण वेळ नव्हता.
प्रेम होतं; पण उपस्थिती नव्हती.
फोन संपला. क्षणभर शांतता पसरली.
त्या शांततेत दोष नव्हता. कारण प्रेम करणारी माणसं दोष मोजत नाहीत; ती फक्त रिकाम्या जागा जपून ठेवतात.
तो तिच्याकडे पाहत राहिला.
ती त्याच्याकडे.
मग ती म्हणाली,
“आजचा दिवस दुसऱ्यांनी आपल्याला द्यायचा नसतो… तो आपण स्वतः जगायचा असतो. “
हे वाक्य ऐकल्यावर मला जाणवलं—वार्धक्य म्हणजे वय नव्हे; तर अपेक्षांना हळुवारपणे निरोप देण्याची कला.
त्या रात्री ते दोघे गाडी काढून हॉटेलमध्ये गेले. एकमेकांसमोर बसले.
कदाचित पन्नास वर्षांनंतर प्रथमच.
आज ते आई-बाबा नव्हते.
आजोबा-आजी नव्हते.
कोणाचे आधारस्तंभही नव्हते.
ते फक्त नवरा आणि बायको होते.
आणि कदाचित पन्नास वर्षांपूर्वीचा तो पहिला दिवस त्यांच्या डोळ्यांत पुन्हा उजाडला असावा.
रात्री उशिरा मुलाला सत्य समजलं.
“50th Wedding Anniversary. “
काही शब्द डोळ्यांना दिसत नाहीत ; ते मनाला टोचतात.
मुलाने फोन केला.
उत्तर आलं—
“आम्ही लोणावळ्याला निघालोय… तुम्ही शांत झोपा. “
मला त्या वाक्यात राग ऐकू आला नाही.
फक्त एक परिपक्व विराम ऐकू आला.
आयुष्याचा.
बहुधा प्रत्येक संसार शेवटी इथेच येऊन पोहोचत असावा.
प्रवासाच्या सुरुवातीला दोन माणसं असतात.
मधे अनेक नाती जन्म घेतात.
आणि शेवटी पुन्हा ती दोघंच उरतात.
बाकी सगळे प्रवासी असतात.
आपण मात्र अनेकदा प्रवाशांना इतकं जपतो की, मूळ सहप्रवाशाचाच हात सुटत चालला आहे, हे लक्षात येत नाही.
आयुष्याचा चकवा हाच असावा.
आपल्याला वाटत राहतं की आपण सतत पुढे चाललो आहोत.
प्रत्यक्षात मात्र आपण एका वर्तुळात फिरत असतो.
सुरुवातीला ज्या हातात हात दिला होता, शेवटी पुन्हा त्याच हाताचा आधार लागतो.
बाकी सगळं—घर, पैसा, प्रतिष्ठा, मुलं, यश, अपयश—हे प्रवासातील सुंदर मुक्काम असतात.
घर नसतं.
घर तर शेवटपर्यंत एकमेकांच्या हातात विसावलेली ती दोन थरथरणारी तळहातं असतात.
आणि कदाचित…
यालाच संसार म्हणतात.
यालाच प्रेम म्हणतात.
आणि यालाच…
आयुष्याचा सुंदर चकवा!
☆
लेखक :अज्ञात
प्रस्तुती : शशी नाडकर्णी -नाईक
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
वाचताना वेचलेले 
वाचताना वेचलेले 
