डॉ ज्योती गोडबोले
वाचताना वेचलेले
☆ “शिक्षक नेहमी शिक्षकच असतो…” – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – डॉ ज्योती गोडबोले ☆
☆
एक आदरणीय शाळामास्तर नुकतेच निवृत्त झाले होते.
ते आणि त्यांची पत्नी एका फ्लॅटमध्ये राहत होते.
दिवाळीच्या सुट्टीत त्यांनी आपल्या गावाला जाण्याचा निर्णय घेतला.
जाण्यापूर्वी मास्तरांनी मनात विचार केला
‘आपण नसताना जर चोर घरात शिरला,
तर तो कपाटं फोडून सगळीकडे पसारा करेल,
जरी घरात पैसे नसले तरी!’
मग घराची वाट लावू नये म्हणून
मास्तरांनी टेबलावर ₹1000 ठेवले
आणि त्यासोबत एक चिठ्ठी ठेवली.
“प्रिय अज्ञात चोर,
तुम्ही माझं घर फोडण्यासाठी घेतलेला त्रास आणि मेहनतीबद्दल अभिनंदन!
पण दुर्दैवाने मी एक मध्यमवर्गीय माणूस आहे,
पेन्शनवरच जीवन जगतो.
म्हणून घरात काही मौल्यवान वस्तू नाहीत.
मला वाईट वाटतंय की तुमचा वेळ आणि श्रम वाया जाईल.
म्हणून तुमच्या प्रयत्नाचा सन्मान म्हणून
ही छोटीशी रक्कम स्वीकारा.
आणि तुमच्या ‘व्यवसायात’ (चोरीच्या)
तुम्हाला अजून यश मिळावे म्हणून काही सल्ले देत आहे. ‘
मास्तरांचा ‘सल्ला’ पुढीलप्रमाणे होता:
‘बाजूच्या सोसायटीत
८ व्या मजल्यावर – एक भ्रष्ट मंत्री राहतो
७ व्या मजल्यावर – एक बेईमान बिल्डर
६ व्या मजल्यावर – एक सहकारी बँकेचा अध्यक्ष
५ व्या मजल्यावर – एक मोठा उद्योगपती
४ थ्या मजल्यावर – एक नामांकित वकील
३ र्या मजल्यावर – एक भ्रष्ट राजकारणी
त्यांच्याकडे पैशाचे आणि सोन्याचे डोंगर आहेत.
तुमच्या ‘व्यवसायातील यशामुळे’ त्यांना काही फरक पडणार नाही!
कारण ते पोलिसांकडे तक्रारही करणार नाहीत!’
—
दसऱ्यानंतर जेव्हा मास्तर घरी परतले,
तेव्हा टेबलावर एक मोठी पिशवी ठेवलेली होती.
त्यात होते ₹ 10 लाख रोख!
आणि त्यासोबत एक पत्र :
‘आदरणीय गुरुजी,
आपल्या मार्गदर्शन आणि शिकवण्याबद्दल मनःपूर्वक आभार!
मी तुमचा सल्ला मानला आणि माझं मिशन यशस्वी झालं!
हा थोडासा मोबदला गुरूदक्षिणा म्हणून ठेवत आहे.
आपले आशीर्वाद आणि ज्ञान
असेच पुढेही मिळत राहो…
आपला शिष्य – चोर ‘
—
मास्तरांनी पत्र वाचून मोठ्याने हसत म्हटलं —
“अरेच्चा…!
मी निवृत्त झालो असं वाटत होतं,
पण दिसतंय की माझं शिकवणं अजूनही सुरूच आहे!”
☆
लेखक:अज्ञात
प्रस्तुती : डॉ ज्योती गोडबोले
≈ संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
