Tag: #मराठी-कविता

सौ. जयश्री पाटील

📖 वाचताना वेचलेले 📖

☆ फुले.. फुले.. अन् फुले… ☆प्रस्तुती – सौ. जयश्री पाटील ☆

किती छान लिहिले आहे, फुलांविषयी.. केवढी क्रियापदे.. केवढी विशेषणे…. कमाल आहे आणि प्रत्येक गोष्ट मनाला पटते!

फुले माळावी मोगर्‍याची

फुले वेचावी पारिजातकाची

फुले जपावी बकुळीची

फुले दरवळावी चाफ्याची

फुले खुलावी गुलाबाची

फुले वाहावी अनंताची

फुले बहरावी बहाव्याची

फुले घमघमावी रातराणीची

फुले फुलावी कमळाची

फुले रंगावी जास्वंदाची

फुले झुलावी मधुमालतीची

फुले भरावी केळ्याची

फुले मोहरावी आंब्याची

फुले ओघळावी बुट्ट्याची

फुले दिखावी बोगनवेलीची

फुले स्मरावी बाभळीची

फुले लाघवी अबोलीची

फुले निगर्वी गोकर्णीची

फुले उधळावी झेंडूची

फुले तोलावी केशराची

फुले उमलावी ब्रम्हकमळाची

फुले निरखावी कृष्णकमळाची!

लेखक: श्री. पु.ल.देशपांडे

संग्राहिका –  सौ. जयश्री पाटील

विजयनगर.सांगली.

मो.नं.:-8275592044

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री आशिष  बिवलकर

  चित्रकाव्य  

ध्यास… श्री आशिष  बिवलकर ☆

☆

जमीनदोस्त झालं तरी,

जगण्याचा ध्यास आहे |

उखडलं जरी मुळांना

जमिनीशी कास आहे |

*

वादळाने झोपवलं तरी,

उभे राहण्याची जिद्द आहे |

येईल त्या परिस्थितीशी

लढण्याचा निश्चय सिद्ध आहे |

*

कितीही संकटे आली तरी,

झेलण्याची हिम्मत आहे |

ध्येय ठेवून जगण्याला,

जीवनात किंमत आहे |

*

ऋतू चक्राच्या फेऱ्यात,

शिशिरात पानगळ आहे |

नवचैतन्य देणाऱ्या वसंतात,

जगणं उजळ आहे |

*

आघात जरी झाले तरी,

उभं राहण्याचा संयम आहे |

सगळेच दिवस सारखे नसतात,

निसर्गाचा तो नियम आहे |

*

जन्माला आलेलं सारं जरी,

उद्या भविष्यात नश्वर आहे |

सकारात्मक वर्तमानात,

प्रयत्नांती परमेश्वर आहे |

©️ वास्तवरंग

☆

(चित्र सौजन्य – श्री आशिष बिवलकर) 

© श्री आशिष  बिवलकर

बदलापूर

मो 9518942105

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

डॉ. सोनिया कस्तुरे

  चित्रकाव्य  

– “कवडसा…” –  ☆ डॉ.सोनिया कस्तुरे ☆

 ☆

या मोकळ्या आभाळाचे

शब्द तुझ्या ध्यानी आहे..!

*

या नभातल्या चांदण्याचे

तेज तुझ्या नयनी आहे!

*

या क्षणाच्या आनंदाचे

उमज तुझ्या मनी आहे

*

अंतर मनातील लाटांचे

बोध तुझ्या हृदयी आहे !

*

स्नेह-दर्पणाचा कवडसा

जर तुला प्रकाशित आहे ?

*

मग हर्ष-शोक हिंदोळ्याचे

गुपित तुला कळले आहे.

☆

© डॉ.सोनिया कस्तुरे

विश्रामबाग, जि. सांगली

भ्रमणध्वनी:- 9326818354

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री तुकाराम दादा पाटील

 कवितेचा उत्सव 

☆ जखमा… ☆ प्रा तुकाराम दादा पाटील ☆

☆

जखमा दिल्या फुलाने आहेत खोल काही

बिलगून काळजाला छळतात रोज काही

*

आयुष्य रांगडे हे मजबूत फार झाले

किरकोळ या व्यथांचा नसतोच जाच काही

*

पुसल्या ललाट रेषा मग काळजी कशाची

झाले समर्थ जगणे कसलाच ध्यास नाही

*

कळले कधीच नाही छळले कुणी कुणाला

त्यांचेच खास जुलमी फसले प्रयास काही

*

मागे वळून थोडे निरखून पाहताना

नजरे पुढे नजारे फिरतात गोल काही

*

सुखदुःख मोजताना केलीच नोंद नाही

बिनधास्त पण सुखाचा घडला प्रवास काही

*

गरजे नुसार वेडे फुलतात फार थोडे

काबूत राहणारे नसतात श्वास काही

*

कोणी मदालसाना पाहून गार होतो

सौंदर्य पाहुनीया होतात दास काही

*

त्रासून जिंदगीला त्यागायचे कशाला

थोडे पुढे जगाया बांधू कयास काही

☆

© प्रा. तुकाराम दादा पाटील

मुळचा पत्ता  –  मु.पो. भोसे  ता.मिरज  जि.सांगली

सध्या राॅयल रोहाना, जुना जकातनाका वाल्हेकरवाडी रोड चिंचवड पुणे ३३

दुरध्वनी – ९०७५६३४८२४, ९८२२०१८५२६

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री प्रमोद वामन वर्तक  

 कवितेचा उत्सव 

☆ 🌨️🙏 देवाला विनवणी! 🙏🌧️ ☆ श्री प्रमोद वामन वर्तक ☆

☆

खळ नाही आभाळाला

अविरत धरलीस धार

ओल्या दुष्काळाचे सावट,

करू लागले मनी घर!

*

घे उसंत आता जराशी

नदी नाल्या आले पूर,

वावरात शिरे पाणी

तोडूनिया त्याची मेर!

*

धीर सुटे बळीराजाचा

पाणी डोळ्याचे खळेना,

उघड्या डोळ्यांनी पाहे

पेरणीच्या शेताची दैना!

*

कर उपकार आम्हांवर

पुन्हा एकदा विनवितो,

भाकर तुकडा लेकरांचा

सांग कशास पळवतो?

सांग कशास पळवतो?

☆

© प्रमोद वामन वर्तक

संपर्क – दोस्ती इम्पिरिया, ग्रेशिया A 702, मानपाडा, ठाणे (प.) 400610 

मो – 9892561086 ई-मेल – pradnyavartak3@gmail.com

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

सुश्री नीलांबरी शिर्के

  चित्रकाव्य  

तयात वेगळाल्या छटा…  सुश्री नीलांबरी शिर्के ☆

☆

मुळे यांची जमिनीखाली

जमिनीच्या वरती वाढ

वेगवेगळे पान आकार

वेगळे असे प्रत्येक झाड

*

फुलरंग पिवळेच तरी

तयात वेगळाल्या छटा

आकार फुलांचे वेगळे

मनमोहक गंधांच्या लाटा

*

वंश एक जातही एकच

एक सर्वांची गंध कुळी

एकतरी जवळी असावा

सकाळ असो वा सायंकाळी

☆

© सुश्री नीलांबरी शिर्के

मो 8149144177

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री अनिल वामोरकर

 कवितेचा उत्सव 

☆ सद्गती… ☆ श्री अनिल वामोरकर ☆

(गझल स्वरूप)

☆

ना गताची खंत

ना भविष्याची चिंता चालू आहे तसे राहू दे

सांग मज, प्रवाहात या टिकाव धरू कसा?

कुणी सोबतीस आहे

कुणी तोडले संबंध आहे

तूला जे योग्य वाटते, ते तू कर

सांग फक्त, मस्तीत मी माझ्या राहू असा?

आप्तस्वकीय रणांगणी

माझ्याच विरोधात उभे

गीता सांगून वळविले मन तूवा

मी अर्जून नाही, हे तूला पटवू कसा?

मीच माझा वैरी

मीच आहे विषयी, व्यसनी

पेरले तेच उगवले आहे

मृत्यूनंतर सद्गती मागू कसा?

☆

© श्री अनिल वामोरकर

अमरावती

≈ ब्लॉग संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित  ≈

सुश्री नीलांबरी शिर्के

डॉ. धनंजय देशपांडे

 मनमंजुषेतून 

☆ विलक्षण योगायोगाची एक भावुक सत्यकथा… ☆ डॉ. धनंजय देशपांडे ☆

कथा घडली सुमारे ३५ वर्षांपूर्वी.. मराठवाडय़ातील लातूर या गावात!! मी त्यावेळी लातूरच्या राजस्थान विद्यालयात इयत्ता दहावीमध्ये शिकत होतो. आवडीचा विषय अर्थातच इतिहास आणि मराठी!!

त्यातही मराठी जास्तच जवळची..!! कारण तो विषय शिकवणाऱ्या बाई खूपच मन लावून शिकवायच्या. त्यामुळे त्यांचा तास म्हणजे आम्हाला वैचारिक मेजवानीच असायची. केवळ पुस्तकात आहे, तितकेच न शिकवता त्याच्या अनुषंगाने इतरही बरेच काही त्या शिकवायच्या. त्यामुळे नकळत दृष्टी आणि मनदेखील व्यापक होत गेले.

आज जाहिरातीच्या क्षेत्रात गेल्या २५ वर्षांपासून वावरताना मी केलेल्या जाहिरातीमधील मराठी वाक्यरचना, त्याचे व्याकरण अतिशय नेटके व उठावदार असते, त्याचे सर्व श्रेय त्या ‘मराठी’ शिकवणाऱ्या बाईंचेच!!!

त्या काळात त्यांनी जे मन लावून शिकवले, ते केवळ परीक्षेतील दहापाच मार्कापुरते नव्हते, तर अंत:करणापासून शिकवलेले असल्याने आमच्याही काळजात ‘मराठी’ ही संस्कृती रुजली आहे. याचे संपूर्ण श्रेय त्यांनाच!!

तर एके दिवशी अशाच नेहमीप्रमाणे त्या तासावर आल्या. मराठवाडय़ातील परभणीचे एक महान कवी बी. रघुनाथ यांची ‘पंढरीच्या विठोबाची माय गावा गेली’ ही कविता आम्हाला त्यावेळी पाठय़क्रमात होती. ती कविता बाईंनी शिकवायला सुरुवात केली. ती कवितादेखील त्या कवींच्या वैयक्तिक जीवनातील एक सत्यकथाच होती. ती त्यांनी शब्दांतून सजवली होती.

कवितेचा थोडक्यात सारांश असा होता की, कवीची मुलगी लहान असताना भातुकलीच्या खेळातील एक लाकडी विठोबाची मूर्ती नेहमी आवडीने खेळायची. त्याच्याशी लाडेलाडे बोलायची. खोटा खोटा दूधभात त्या विठोबाला ती कधी कधी खाऊ घालायची तर कधी लटके रागवायचीदेखील..!! तिच्या विश्वातला तो ‘लाकडी विठोबा’ म्हणजे सर्वस्व होते.

कालांतराने भातुकली खेळणारी कवीची ती मुलगी  मोठी होते. यथावकाश परंपरेप्रमाणे तिचे लग्न होते आणि ती मुलगी सासरी निघून जाते. आणि इकडे माहेरी (म्हणजे कवीच्या घरी) एका कोनाडय़ात त्या भातुकलीचा खेळ पडून राहतो. त्यातच तिचा तो लाकडी विठोबादेखील पडून असतो. त्याच्याकडे पाहिल्यावर कवीला सासरी गेलेल्या आपल्या त्या लेकीची आठवण येते, आणि कवी गहिवरून जातो. कारण मुलगी नसल्याने ते घर, ती भातुकली एकूणच सारे काही मुके मुके झालेले असते.

तो एकलेपणाचा गहिवर शब्दात मांडताना कवी बी. रघुनाथ.. जणू बाकीच्यांना सांगत असतात की.. हा विठोबा असा का एकटा पडलाय? तर त्याची देखभाल करणारी मुलगी जणू त्याची मायच होती, तीच आता तिच्या गावाला (म्हणजे सासरी) गेली आहे.

त्या भावनेतून साकारले गेलेले ते अजरामर काव्य म्हणजेच… ‘‘पंढरीच्या विठोबाची माय गावा गेली.. तिच्या मायेची ही पंढरी.. आज ओस झाली’’

ही कविता आमच्या त्या शिक्षिका बाई शिकवत असताना इतक्या तन्मयतेने शिकवत होत्या की नकळतपणे आमच्याही डोळ्यात ‘ती लेक सासरी गेल्यानंतरची वडिलांची भाव विव्हलता’ पाणी आणून गेली..!!

कविता शिकवून संपली. वर्ग संपायला अजून पाच मिनिटे शिल्लक होती. वर्गातील सर्व मुले नि:शब्द झालेली..!! आणि त्या शांततेचा भंग करीत हळुवार आवाजात त्या बाई म्हणाल्या..

‘‘मुलांनो… ती जी सासरी गेलेली मुलगी होती ना.. ती म्हणजे मीच आहे. कवी बी. रघुनाथ हे माझे वडील.. माझे लग्न झाल्यावर वडिलांनी माझ्यावर लिहिलेली ती कविता.. होती..’’

हे ऐकताच आमच्या अंगावर सरसरून काटा आला. किती अलौकिक भाग्याचा तो क्षण होता. आम्ही सारेच दिड्मूढ झालो. काय बोलावे काहीच सुचेना.. साक्षात जिच्यावर कविता करण्यात आलेली, तीच मुलगी मोठी झाल्यावर आम्हाला तीच कविता शिकवायला येते.. किती विलक्षण योगायोग ना..???

त्या बाईंचे नाव.. सुधा नरवाडकर… आता त्या निवृत्त झाल्या असून नांदेड येथे आपल्या दोन्ही डॉक्टर मुलांसह आनंदाने उर्वरित जीवन जगत आहेत..!!

आणि ही ती कविता – –

चंदनाच्या विठोबाची

माय गावा गेली

पंढरी या ओसरीची

आज ओस झाली

कोनाड्यात उमडून

पडे घरकुल

आज सत्य कळो येई

दाटीमुटीतील

काही दिसे भरलेले

रित्या बोळक्यात

गवसले आजवर

जे न रांजणात

~ बी. रघुनाथ

—

© डॉ. धनंजय देशपांडे, (dd) लातूर  

(सायबर सिक्युरिटी तज्ञ, चित्रकार, लेखक, समुपदेशक, निवेदक)

मो न. ९४२२३०४३४४ 

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈