श्री मंगेश मधुकर
जीवनरंग
☆ “परी…” – भाग – २ ☆ श्री मंगेश मधुकर ☆
(खूप दिवसांनी मायेचा निखळ स्पर्श अनुभवल्यावर भावुक झालेल्या परीनं आलेला हुंदका कसाबसा आवरला. पैसा, प्रतिष्ठा असूनही नियती रूसलेली म्हणूनच वाट्याला आनंदापेक्षा दु:खच जास्त. सगळं काही असूनही रिकामाचं. त्यात नलूबरोबर फुलणारं नातं ही अचानक तुटलं.)
इथून पुढे – –
परी आणि नलूची पहिली भेट डोळ्यासमोर आली. चाळीतल्या गॅलरीतून गप्पा मारत जाताना परीचा पाय चुकून दारातल्या रांगोळीवर पडला.
“ए, डोळे फुटले का? जरा बघ की.. ”किंचाळत उभी राहिलेली नलू देखण्या परीकडं एकटक पाहतच राहिली.
“आय एम सो सॉरी!! सॉरी”परी.
“नले, जरा दमानं, मुद्दाम केलं नाही. रांगोळीच आहे ना परत काढ. ”मी नलूवर डाफरलो पण फटकळ नलूकडून काहीच प्रतिक्रिया आली नाही. ती अजूनही भान हरपून परीकडचं पाहत होती. लव्ह ऍट फस्ट साईट.
‘आय एम रियली सॉरी! ”परीचा माफीनामा सुरूच.
“नऱ्या, हे चिकणं चॉकलेट कोण रे!! ”नलूनं विचारलं.
“मित्रयं!! नीट बोल. ”माझ्याकडं पाहत नलूनं नाक मुरडलं आणि परीकडं पाहत लाजली तेव्हा परी हसला. नलूचं लाजणं अन परीचं हसणं हे फार दुर्मिळ अन धक्कादायक होतं. परी मुद्दाम मुलींपासून लांब रहायचा आणि नलू म्हणजे आमच्या चाळीची हिरोईन. दिसायला अतिशय देखणी, रूपवान वगैरे अजिबात नव्हती पण नजरेत भरण्यासाखी होती. गोरी. सुडौल बांधा, बोलके डोळे, सतत चालणारा तोंडाचा पट्टा, वेणीला डाव्या खांद्यांवरून पुढे घेत बोलणाऱ्या नलूनं अनेकांना घायाळ केलेलं पण लगट करायची कोणाची हिम्मत झाली नाही कारण तिचा भांडखोर, आक्रमक स्वभाव, आरडाओरडा, अंगावर धावून जाणं, शिव्या हे रोजचं. याच स्वभावामुळं तिच्याविषयी बऱ्या-वाईट बातम्या पसरलेल्या. एकदोघांबरोबर नावही जोडलं गेलेलं. एकूणच नलू म्हणजे गॉन केस. असं आख्ख्या चाळीचं मत. आमच्याच मजल्यावर दोन घरं सोडून रहायची पण एकदाही धड बोललो नव्हतो. माझं तिच्याशी एक मिनिट पटायचं नाही. (संडे डिश™©)
—
हळूहळू परीचं आमच्या घरी येणं सवयीचं झालं. सगळी चाळ त्याला ओळखायला लागली. मी घरी नसताना सुद्धा तो येऊ लागला. नेमकं त्याच वेळी नलू आमच्या घरात थांबायला लागली. गप्पांसोबत नजरेचे खेळ सुरू झाले. त्यांच्यातलं विशेष नातं आईच्या लक्षात आलं. तिनं लगेचच मला सांगितलं. काळजीपोटी नलूविषयी सावध केलं परंतु वेगळ्याच विश्वात रमलेल्या परीनं दुर्लक्ष केलं. त्याला नलू मनापासून आवडलेली. पुन्हा परीला समजावयाचा प्रयत्न केला. नलूलासुद्धा परीचा नाद सोडण्याविषयी सांगितलं अन अपेक्षेप्रमाणे अपमान करून घेतला. सगळ्या चाळीला परीविषयी सहानुभूती आणि नलूविषयी तिरस्कार वाटत होता. नलू-परीची जोडी 100% विजोड आहे. स्वभाव विरुद्ध टोकाचे आहेत. आकर्षणाचा भर ओसरल्यावर नातं टिकणार नाही हे स्पष्ट होतं. त्याचा जास्त त्रास परीलाच होणार होता. म्हणूनच ठरवून मी नलूच्या घरच्यांना परीविषयी चुकीची माहिती दिली. त्याच्या बेफाम वागण्याच्या, व्यसनाच्या खोट्या गोष्टी सांगितल्या. परिणाम नलूची रवानगी गावाला मामाकडे झाली आणि काही दिवसातच लग्नही ठरलं. घरच्या दबावापुढे नलूनं माघार घेतली. परीला जबरदस्त धक्का बसला. प्रयत्न करूनही नलूची भेट झाली नाही. पार उद्ध्वस्त झाला. हताश, निराश परी एकदम नाहीसा झाला. काही दिवसांनी कायमस्वरूपी परदेशी गेल्याच समजल्यावर शोध थांबवला आणि घरातून पळून जाऊन नलूनं ठरलेलं लग्न मोडलं. त्यानंतर काही दिवसांनी भेटलेली नलू एकदम निराळी होती. निस्तेज, कोरा चेहरा, अबोल. तिनं मला जाब विचारला आणि माझी बाजू ऐकल्यावर छद्मीपणे हसली “नऱ्या, माठ आहेस. मित्राचं मन ओळखू शकला नाहीस. आमचं एकमेकांवर खूप प्रेम होतं. लग्न करणार होतॊ. तुझी समज कमी पडली. नको ते उद्योग करण्यापूर्वी एकदा बोलायला हवं होतं. असो.. जे झालं ते बदलू शकत नाही. फार मोठी चूक केलीस. तुझ्या कृपेनं मिळालेली शिक्षा आयुष्यभर भोगणार. आता परत कधीच भेटू नकोस. ”नलू निघून गेली. परीसाठी जे केलं ते चूक की बरोबर हे आजतागायत कळलेलं नाही परंतु मी दोघांना गमावलं. खूप अपराधी वाटतंय. (संडे डिश™©)
—
“परी, आता इथेच रहा. हॉटेलमध्ये नको” मी
“नॉट पॉसिबल, परवा परत चाललोय. तुम्हांला भेटून छान वाटलं”परी.
“दोन दिवस थांब.. प्लीज”
“नको. आता इथं माझं काही नाही”आग्रह करून मी परीला हॉटेलवर सोडायला गेलो. जाताना जुना विषय काढला पण परी काहीच बोलला नाही.
“परी, सॉरी यार!! फार मोठी चूक केली जमलं तर माफ कर. माझ्यामुळे… ”मी हात जोडले. परी कसंनुसं हसला. त्या हसण्यात वेदना होती. हॉटेलमध्ये पोचल्यावर परी म्हणाला “फेरगेट इट, लाईफनं चान्स दिला तर परत भेटू नाहीतर.. ओके बाय”
“परी, लास्ट टाइम माझ्यासोबत कॉफी” मी विचारल्यावर परी हसला. कॉफीची ऑर्डर दिली आणि मोबाइल वाजला.
“डायरेक्ट आत ये. उजव्या बाजूचे तिसरे टेबल”
“कोण? ”परीनं विचारलं
“परी, मीट माय सिस्टर.. ”परीनं मान उंचावून वर पाहिलं. सुन्न झाला. समोर नलूला पाहून परीचा पुतळा झाला. दोघांचे डोळे भरले. मी हलकेच तिथून सटकलो. पुन्हा कबाब में हड्डी व्हायचं नव्हतं. आई, मी आणि बायकोनी मिळून दोघांच्या भेटीसाठी प्लान केलेला. माझा फोन घेणार नाही म्हणून बायकोनं नलूला कॉल केला आणि आईला बोलायला लावलं. आईनं नलूला समजावलं. परीविषयी समजल्यावर नलू स्वतःला रोखू शकली नाही.
—
खूप वर्षानी भेटलेले दोघं हेलावून गेले. खूप बोलायचं होतं, सांगायचं होतं परंतु भावनांना शब्द सापडत नव्हते. डोळे मात्र घळाघळा वाहत होते. काहीक्षण असेच गेले.
“आता पार म्हातारी दिसतेस”
“तू मात्र अजूनही चिकणा चॉकलेट”नलूच्या बोलण्यावर परी खळखळून हसला.
“हो. तुला शेवटचं भेटलो तिथंच माझं वय थांबलयं. ”
“अजूनही प्रेम करतोस”
“पूर्वीइतकंच आणि आयुष्यभर करेन. म्हणून तर एकटा राहिलो. तुझं काय? ”
“सेम टू सेम. तुझ्याशिवाय इतर कोणाचा विचारच नाही. लग्नाआधी घरातून पळाले तेव्हापासून पळतेच आहे. ”
“नलू…. आता कुठंही जाऊ नकोस. ”
“आता तुला सोडत नाही. अगदी तू म्हटलास तरी…. आपण लग्न करू. ”
“ताबडतोब.. ”परीनं मला फोन केला. “बोल मित्रा”
“आम्हांला लग्न करायचंयं तेव्हा तयारीला लागा. ”मी हॉटेलमध्ये गेलो तेव्हा दोघं शेजारी बसलेले आणि चेहऱ्यावर 70mm स्माईल होतं.
“नऱ्या, बिघडवलं तूच आणि पुन्हा जुळवलं सुद्धा तूच. आता आमचं लग्न लावून जबाबदारीतून मुक्त हो. ”हसत हसत नलू म्हणाली तेव्हा माझा बांध फुटला. पुन्हा दोघांची माफी मागितली तेव्हा खांद्यावर थोपटत परी म्हणाला “यू आर ट्रू फ्रेंड, ऑलवेज केअर फॉर मी. थॅंकयू मि. नरेश”
– समाप्त –
© श्री मंगेश मधुकर
मो. 98228 50034
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
जीवनरंग 
जीवनरंग 
