Tag: #मराठी-कविता

श्री सुहास सोहोनी

 वाचताना वेचलेले 

☆ एक दु:खद सत्य… – कवी : एक अनामिक मास्तर ☆ प्रस्तुती – श्री सुहास सोहोनी ☆

☆

विद्यालयाच्या जागेपायी

कुणीच इथं भांडलं नाही

अन् देवालयाच्या जागेसाठी

रक्त कमी पडलं नाही…

*

माझाच देव मोठा म्हणण्यात

रक्ताच्या नद्या वाहिल्या

अन् ज्ञानगंगा कोरडी पडत

शाळा इथे ओसाड पडल्या…

*

शाळा अजुनही तशीच आहे

पडक्या, तुटक्या भिंतींची

गरीब माझ्या देशामध्ये

उभी मंदिरं सोन्याची…

*

शाळे मधली दानपेटी

भरलेली कधी पाहिली नाही

अन् मंदिराची दानपेटी

रिकामी कधी राहिलीच नाही…

*

शाळेतला पालक मेळावा

पालकांवाचून राहून गेला

देवालयात चेंगराचेंगरीत

माणुस मात्र तुडवून मेला…

*

विद्येचं ज्ञान देऊन

गुरूजी गरीबच राहीला

अन् ‘अंधभक्तांचं’ दान घेऊन

पुजारी धनवान गब्बर झाला…

*

खरंतर धर्म नावाचं पुस्तक 

शाळेत कधीच उघडत नाही

पण धर्माच्या नांवाशिवाय

देशात पानही हालत नाही…

☆

 कवी : एक अनामिक मास्तर

प्रस्तुती – श्री सुहास सोहोनी

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्री विश्वास दाते

 कवितेचा उत्सव 

☆ नाही त्याचा विचार कशाला? ☆ श्री विश्वास दाते ☆

☆

प्रेम मिळाले अपरंपार

मनात तरी रिपू वारंवार

 *

आनंद मिळाला भाराभार

दुःखाची तरी आठवण फार

 *

सडा सुखाचा जरी सभोवार

मनःस्तापाचा करी सतत विचार

 *

व्यक्ती असे भांडार गुणांचे

मोजमाप तरी का दोषांचे

 *

शुभ्र ढगांना कड काळीशार

मनी मात्र त्या कडेचीच धार

 ☆

© श्री विश्वास दाते 

संपर्क –  चिन्मय अपार्टमेंट, 54, मयूर कॉलनी, कोथरूड, पुणे 411038 मो +९१ ९८५००३५३६२, vishwasdatye@gmail.com

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

सौ.ज्योत्स्ना तानवडे

 कवितेचा उत्सव 

☆ अजून यौवनात मी ☆ सौ.ज्योत्स्ना तानवडे ☆

☆

 वय नुसतीच संख्या

फक्त मोजणी वर्षांची

अजून यौवनात मी

मंत्र ताकद मनाची ||

*

बालपण मनामध्ये

जपुनिया ठेवले मी

अवखळ खोड्या मस्ती

मैत्रिणीत खेळते मी ||

*

मनी जाग्या अजूनही

तारुण्याच्या आठवणी

रूप तरुणपणीचे

मज खुणावे दर्पणी ||

*

छंद जपते मनाचे

येते उत्साहा भरते

साऱ्या आवडीच्या गोष्टी

मनापासूनी करते ||

*

मन पाखरू स्वच्छंदी

ताण वेदना विसरे

संसारात रमताना

त्याला अध्यात्म आवरे ||

*

सारा विसरून ताण

शब्दरंगात रंगते

ठेव बुद्धीला शाबूत

परमेशा विनविते ||

☆

© सौ.ज्योत्स्ना तानवडे

वारजे, पुणे.५८

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

डॉ. सोनिया कस्तुरे

  चित्रकाव्य  

– “आसवं…” –  ☆ डॉ.सोनिया कस्तुरे ☆

 ☆

गिळालेली आसवं कुठे जातात?

काही न राहून पापण्यावर तरंगतात.

काही दीप होऊन तेवत राहतात.

*

काही पुस्तकांची पान होतात तर

काही आपल्याकडून पुसली जातात..

*

काही नामशेष होतात,

जगणं कवटाळण्यासाठी

 *

एकाचे दुःखाश्रू

दुसऱ्याचे आनंदाश्रू होतात तेव्हा 

अश्रू ही ओक्साबोक्शी रडतात.

संपत चाललेल्या मानवतेने कोरडे होतात.

*

अश्रू खूप प्रेमळ असतात.

त्यांना किंमत दिली नाही की 

ती अस्तित्वहीन होऊन

कायमचे नाहीसे होतात.

*

मग माणसंच माणसाला 

निष्ठूर म्हणतात.

☆

© डॉ.सोनिया कस्तुरे

विश्रामबाग, जि. सांगली

भ्रमणध्वनी:- 9326818354

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

सौ. रेणुका धनंजय मार्डीकर

  चित्रकाव्य  

सीता अशोक सौ.रेणुका धनंजय मार्डीकर ☆

 (भावगीत)

☆

सीता शोक करताना याने नित्य पाहिलेला 

सीता अशोक नावाने अजरामर झालेला ||ध्रु||

*

कामदेवासाठी प्रिय त्याने भात्यात ठेवले

याच्या शांत छायेखाली बुद्ध गौतम जन्मले

आनंदाच्या झाडाने या आनंद सारा दिलेला 

सीता अशोक नावाने अजरामर झालेला ||1|| 

*
फुले केशरी पांढरी गंध सुगंधी देणारी

मधमाशा, किटकांना नित्य कवेत घेणारी 

स्त्रियांसाठी गुणकारी बहुगुण हा ल्यालेला

सीता अशोक नावाने अजरामर झालेला ||2||

*

श्वेत पिवळी नारंगी लाल छटेत फुलतो

रक्तअशोक देखणा पर्णसंभार झुलतो 

रक्तपल्लव देखणा हळदी कुंकू प्यालेला

सीता अशोक नावाने, अजरामर झालेला ||3|| 

*

फुले लाल पिवळीशी अंगभर याचा साज

अशोक वाटीकेमध्ये सीतेसवे नाव आज

कवितेत आज माझ्या नावारुपास आलेला

सीता अशोक नावाने अजरामर झालेला ||4||

*

© सौ.रेणुका धनंजय मार्डीकर

औसा.

मोबा. नं.  ८८५५९१७९१८

≈ संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – श्रीमती उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर ≈

सुश्री अरुणा मुल्हेरकर

 कवितेचा उत्सव 

☆ काय आहे सुख?… ☆ सुश्री अरुणा मुल्हेरकर ☆

(वृत्त~ पादाकुलक)

☆

सुख दुःखाच्या धाग्यांनी हे

वस्त्र माणसा विणले आहे

त्या वस्त्राते लेवुनिया तुज

आनंदाने जगणे आहे

*

जखडलास तू मायेमध्ये

सुख शोधाया वणवण फिरसी

वाटेमधल्या काट्यांमध्ये

जखमी होता उगाच रडसी

*

सुख सुख म्हणजे काय तरी रे

खेळ सुखाचा आहे मनाचा

घेत रहावा स्वाद सुखाने

कणाकणातिल सौंदर्याचा

*

वसंतातला बहार सुंदर

पर्णाविरहित झाले तरुवर

तरी भासतो शिशीर ऋतुही

देत गारवा किती मनोहर

*

मिसळावा जो रंग जळात

त्या रंगाचे  पाणी दिसते

पटलावरच्या रंगावरती

सुखदुःखाचे प्रमाण ठरते

*

सत्याला या जाण मानवा

दुःखाला मग नुरेल थारा

जीवनातल्या वाटेवरती

बरसतील हो शीतल गारा

☆

© सुश्री अरुणा मुल्हेरकर 

डेट्राॅईट (मिशिगन) यू.एस्.ए.

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

श्रीशैल चौगुले

 कवितेचा उत्सव 

☆ मी ऋतू बोलतो..! ☆ श्रीशैल चौगुले ☆

☆

 बरसत येतो ओल्या अंगाने

देत सुखावा, घेत प्रेम गाणे.

*

पसरत जातो या नभांगणी

चंद्रासोबत मैत्री तारांगणी.

*

हळूच वारा फुंकित गारवा

सृष्टीभोवती पिंगून बरवा.

*

आता भावना टाकून गळीत

हृदयांतरी पालवी माळीत.

*

मग मनाने बहरुन येतो

आनंदाला सार्या कवेत घेतो.

*

कोकिळ साद माझ्यावर फिदा

प्रेम उधळीत नवखी अदा.

*

ऊन्हात पेरित येतो मी दाह

धरतीला झळात छाया चाह.

*

सहा युगांचे सोहळे जगणे

ऋतू सुंदर मी कवीचे जीणे.

 ☆

© श्रीशैल चौगुले