मराठी साहित्य – विविधा ☆ मर्यादा… ☆ सौ. वंदना अशोक हुळबत्ते ☆

सौ. वंदना अशोक हुळबत्ते

? विविधा ?

☆ मर्यादा… ☆ सौ. वंदना अशोक हुळबत्ते ☆ 

मर्यादा हा शब्द एखाद्या गोष्टीची, घटनेची सीमा दर्शवतो. मर्यादा दोन प्रकारची असते. एक अदृश्य स्वरूपाची, दुसरी दृश्य स्वरूपाची.आकाश, पाणी, वायु, तेज, क्षतिज, अमर्यादीत असते ही मर्यादा अदृश्य स्वरूपाची. तर नदीला तीराची, घराला भिंतीची, गावाला वेशीची मर्यादा असते ही दृश्य स्वरूपाची मर्यादा असते.आपल्या आचरणातून आपले संस्कार दिसतात. प्रभू रामचंद्र हे मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणून ओळखले जातात. त्यांची प्रत्येक गोष्ट एका मर्यादेत होती.त्यांच्या कृतीत भावने पेक्षा कर्तव्यश्रेष्ठ होते.म्हणून आज ही समाजात रामाचा आदर्श समोर ठेवला जातो.एखादी गोष्ट आपल्या आवाक्यात नसते तेव्हा आपण हे काम माझ्या मर्यादे पलिकडेचे आहे असे म्हणतो.व्यवहार करताना आपण आपल्या वागण्या बोलण्यात एक मर्यादा आखून घेतलेली असते. त्यानुसार आपण आपले आचरण ठेवतो आणि असे वागल्याने आपल्याला एक मानसिक समाधान मिळते.मर्यादा ही संकल्पना नेहमी संस्कार दर्शवणारी असते. पण जेव्हा याचे उल्लंघन होते तेव्हा बऱ्याच वेळा अनिष्ट प्रसंगांना सामोरे जावे लागते. मर्यादा ही संकल्पना बऱ्याच वेळा अनुशासन ही दर्शविते.कायदेशीर चौकटीत राहून काम करावे लागते जर चौकट मोडून काम केले तर कायद्याचे उल्लंघन होते समाजात अराजकता पसरण्याची शक्यता निर्माण होवू शकते.

अंथरूण बघून पाय पसरावे अशी मराठीत एक म्हण आहे.या म्हणीचा सरळ सरळ अर्थ असा आहे की आपण आपली मर्यादा ओळखावी आणि त्या मर्यादेतच आपले वर्तन करावे. बेडकी फुगली तर तिचा बैल होत नाही. ही म्हण ही याच अर्थानं आहे. माणसाने आपली कुवत न ओळखता दुसऱ्याची बरोबरी केली त्याचासारखं वागण्याचा प्रयत्न केला तर, यश तर येतच नाही. काही वेळेस जीव ही गमवावा लागतो. म्हणजेच काय तर आपण आपली शारीरिक, बौद्धिक, आर्थिक क्षमता ओळखावी. आपली मर्यादा ओळखून त्या प्रमाणात कार्य करावे म्हणजे यश हमखास येईल.

महिलांच्या बाबतीत मर्यादा हा शब्द जास्त संवेदनशील आहे. बालपणापासून शेवटच्या क्षणापर्यंत कळत नकळत अनेक मर्यादांचे ओझे तिला सहन करावे लागते. काही वेळा या मर्यादेचा अतिरेकही होतो. महिलेला मर्यादा म्हणजे एक काटेरी कुंपण वाटते कारण त्यात तिचा विकास, तिची अभिव्यक्ती, तिचे स्वातंत्र्य, तिचे व्यक्तिमत्व गुरफटून जाते.

मर्यादा आणि बंधन हे नीट समजून घेणे गरजेचे आहे. बंधन जाचक असते.पण मर्यादा स्त्रीने स्वतः ठरवून घ्यायची असते. एकदा का तिने मर्यादा ठरवून घेतली की ती घरादारात मुक्तपणे वावरू शकते.सासर माहेरच्या प्रतिष्ठेसाठी, मुला बाळांच्या भविष्यासाठी, स्वतःच्या उद्धारासाठी, महिलेला नेहमीच स्वतःभोवती एक मर्यादा आखून घ्यावी लागते.

ही मर्यादा असणे म्हणजे तिचे पारतंत्र नव्हे. स्वातंत्र्याचा अर्थ लक्षात घेऊन आपल्या बुद्धीला जे पटेल तेच काम करावे. पण सर्व साधारण विचार करता. कुटुंबात स्वतःचे स्थान निर्माण करण्यासाठी, कुटुंबात आनंद निर्माण करण्यासाठी, आपलं व्यक्तिमत्व उत्तम राहण्यासाठी, एक मर्यादा मनाशी असणं गरजेचं आहे. मर्यादा म्हणजे पारतंत्र नव्हे ही गोष्ट मनी ठरवणं गरजेचे आहे तरच कुटुंब व्यवस्था अबाधित राहील.

कोणत्याही विषयाला एक मर्यादा असते. मी जर मर्यादे पलीकडे लिहीत बसले तर तुम्ही वाचणार नाही. आता इथेच थांबते माझ्या लिहिण्याची मर्यादा लक्षात घेऊन.

© सौ.वंदना अशोक हुळबत्ते

सांगली

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “पाऊस अंगणातला-पाऊस मनातला” ☆ सौ. अर्चना देशपांडे ☆

सौ. अर्चना सुरेश देशपांडे

? विविधा ?

☆ “पाऊस अंगणातला-पाऊस मनातला” ☆ सौ. अर्चना सुरेश देशपांडे ☆

व्हाट्सअप वर एक छान संवाद वाचण्यात आला पावसाबरोबरचा. एक माणूस पावसाला विचारतो’ “पावसा ‘पावसा तुझे वय किती? ” पावसाने छान उत्तर दिले” जर तू पावसात भिजत ;नाचत असशील तर माझे वय दहा वर्षे. जर तुला कविता सुचत असतील तर मी अठरा वर्षाचा. जर ट्रेकिंग ला जावेसे वाटत असेल तर मी वीस वर्षाचा आणि तुला बायकोसाठी गजरा घ्यावासा वाटत असेल तर मी तीस वर्षाचा”स्मित हास्य करून पावसाने उत्तर दिले. तू जसा अनुभवशील तेच माझे वय असेल.

प्रत्येकाला वेगवेगळ्या टप्प्यावर वेगवेगळ्या कारणासाठी पाऊस आवडत असतो. काहींना तो रोमँटिक वाटतो तर शेतकऱ्याला अमृतधारा वाटतो.

तसे पाहता प्रत्येकाला पाऊस आवडतोच. बालवयात मुलांना पावसात भिजायला, साठलेल्या पाण्याचे शिंतोडे इतरांच्या अंगावर उडवण्यात मजा वाटते मग त्यांचे बूट मोजे ओले झाले तरी त्यांना त्याचे भान नसते.

वय वाढत जाईल तसा पावसाचा आनंद वेगवेगळ्या वळणावर भेटत राहतो. धो धो पावसात मित्राबरोबर आईस्क्रीम खाण्यात मजा वाटते आणि घरी भिजून आल्यावर उबदार कपडे घालून गरम गरम भजी खाताना आनंद द्विगुणीत होतो. वर्षा सहली भिजताना तर वेगळीच अनुभूती मिळते.

आपल्या थेंबाने चातकाची भूक भागवणारा, मयूराला नाच करण्यास उद्युक्त करणारा पाऊस सर्वांना हवाहवासा वाटतो.

अंगणात पाणी साचले की छान वाटतं, अंगणातील झाड -वेली न्हाऊ -माखु घातलेल्या लेकरासारख्या टवटवीत दिसतात. पक्षी कुडकुडत वळचणीची जागा शोधतात. नदी नाले पाण्याने तुडुंब भरून वाहतात, डोंगरातून पांढरे शुभ्र धबधबे खाली येतात तेव्हा डोळ्याचे पारणे फिटते. झोपडीत पाणी गळत असले तरी पीक हाती येणार या विचाराने शेतकरी सुखावतो.

असा हा पाऊस सृष्टीला हिरवा शालू नेसवणारा, धरणी मातेला सृजनाचं समाधान देणारा, प्रत्येकाची तृष्णा भागवणारा आणि मनाला सुखावून टाकणारा असतो. पावसाने येणारा मृदगंधाने चित्त वृत्ती उल्हासित होतात पण जेव्हा तो रौद्ररूप धारण करतो तेव्हा माळीन सारख्या गावाचे होत्याचे नव्हते होते तेव्हा पुढील कविता मनात येते

☆

इकडे तिकडे चोहीकडे

संतत पडती पाऊस धारा

रानं गावं जलमय झाली

गुराढोरांना नाही निवारा… १

*

अरे पावसा असा कसा रे

थैमान घालून आलास

घरदार गेलं वाहून

हातचं पीक गेलं कुजून.. २

*

रस्त्यात कोसळल्या दरडी

वाहतुकीची झाली कोंडी

भिंत घराची कोसळली

कुटुंब गेलं गाडलं खाली… ३

*

शेतकरी राजा चिंतित

पावसा थांबव. हाहाःकार

बळी राजाला बळ दे

करून जरा सहकार… ४

☆

©  सौ. अर्चना सुरेश देशपांडे

पुणे

मो. ९९६०२१९८३६

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ.मंजुषा मुळे/सौ.गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ वारी… ☆ सौ. उज्वला सुहास सहस्रबुद्धे ☆

सौ. उज्वला सुहास सहस्रबुद्धे

? विविधा ?

☆ वारी… ☆ सौ. उज्वला सुहास सहस्रबुद्धे ☆

भक्ती मार्गाचे दृश्य रूप म्हणजे वारी! ज्या वारीमध्ये प्रत्येक सामान्य माणूस विठ्ठलाच्या प्रेमाने भारावून जाऊन पंढरपूरच्या दिशेने वाटचाल करत असतो. त्यावेळी गरीब- श्रीमंत, लहान- मोठा असे सर्व भेदभाव नाहीसे होतात.

‘ज्ञानदेवे रचिला पाया,तुका झालासे कळस’असे आपण म्हणतो कारण आपल्या भागवत धर्माचा पाया घालणारे हे संत आहेत.

आपली वारीची परंपरा तेराव्या शतकापासून चालू आहे!

  ज्ञानदेवांपासून सुरू झालेला भागवत पंथ तुकाराम महाराजांच्या काळामध्ये कळसाला गेला!

निवृत्ती, ज्ञानदेव, सोपान, मुक्ताबाई ही चारी भावंडे  ज्या काळात जन्मली त्या काळात ब्राह्मण- ब्राह्मणेतर भेदभाव मोठ्या प्रमाणामध्ये दिसून येत होता. या चारही  मुलांना संन्याशाची मुले म्हणून वाळीत टाकले गेले. ज्ञानदेवांनी पैठण पर्यंत जाऊन यासाठी न्याय मागितला. तरीही पैठणच्या

ब्रम्ह वृंदा ने त्यांना न्याय दिला नाही पण त्यामुळेच ज्ञानदेवांनी आपल्या ज्ञानाने तसेच इतर लोकांना जागृत करण्यासाठी पैठण ते आळंदी या प्रवासात काही चमत्कारही केले आणि पुढे ज्ञानेश्वरी ही सांगितली. जेव्हा त्यांची महती कळून आली तेव्हा सामान्य लोकांनी त्यांना मानाचे स्थान दिले. त्या काळात पंढरपूरच्या विठोबाला जाण्यासाठी सर्व भक्त मंडळी पायी चालत जात असत. त्यामध्ये सावता माळी, गोरा कुंभार, तसेच चोखामेळा, सोपानदेव,बंका,

जनाबाई , बहिणाबाई, अशी

अठरा पगड जातीतील मंडळी वारीला जात असत. त्या भक्ती भावाने भारलेल्या वातावरणामुळे

समाजातील भेदाभेद कमी होऊन लोक एका समतेच्या पातळीवर एकत्र येत असत. वारीमुळे झालेला हा सर्वात मोठा परिवर्तनाचा विषय होता. 

पुढे ही वारीची परंपरा कायम चालू राहिली. आळंदीहून ज्ञानेश्वरांची पालखी तर देहू वरून तुकाराम महाराजांची पालखी पंढरपूरला जाण्यासाठी निघतात. आजच्या आधुनिक काळातही लाखो लोक या वारीला विठ्ठलाच्या दर्शनासाठी जात असतात.अगदी परदेशातूनही अशी वारी अनुभवण्यासाठी लोक येतात.अशा वारीच्या ठिकाणी वेगवेगळे व्यवसाय ही मोठ्या प्रमाणावर चालतात.वारी निमित्ताने प्रसादाची दुकाने, हळदी कुंकू,अबीर बुक्का, देवाच्या मूर्ती,टाळ,माळा अशा विविध वस्तूंचे बाजार भरतात.काही वेळा आपले मन हे बघून अचंबित होते.काय असेल या वारीची महती आणि अनुभूती! इतकी श्रद्धा, भक्तीभाव या लोकांना चालण्यासाठी ताकद देतो. कितीतरी वृद्ध माणसे  वारीमध्ये कित्येक वर्षापासून चालत जात आलेली आहेत!

‘पंढरीची वारी’ या मराठी सिनेमाची कथा  वारीतील भक्ती भावावर गुंफलेली आहे. श्रद्धेच्या जोरावर माणूस कोणतीही गोष्ट करू शकतो एवढे मात्र खरे!’

   ‘वारी’ म्हणजे सातत्य! एखादी गोष्ट सातत्याने घडते तेव्हा ती वारी असते!हाच शब्द दुसऱ्या अर्थाने ‘वाऱ्या करणे’ असा ही वापरला जातो.एखादा मुलगा

शिक्षणात कच्चा असेल तर

एकाच वर्गात अनेक वेळा रहातो, तेव्हा तो किती वर्ष दहावी ची किंवा बारावी ची वारी करतोय असे उपहासाने म्हटले जाते.

 पण  तीर्थक्षेत्राची वारी ही

आपल्या ला पुण्यदायी असते.

 वारी मुळे मनोवृत्तीत  बदल होतो हे मात्र निश्चित!

 यात्रा ही एकदा घडली तरी

पुष्कळ,पण वारी मात्र वरचेवर सातत्याने घडणारी असते..

आता शाळा शाळांतून वारकरी दिंडी,वारी यासंबंधी बरीच जागरूकता दिसते.लहान मुलांना आवडणारा तो एक सोहळा असतो. छोटी छोटी मुले धोतर नेसून तर मुली,जरीचे,खणाचे परकर. पोलके,साडी अशा

वेशात शाळेत येतात.छोटीशी

पालखी, तुळशी वृंदावन, टाळ चिपळ्या , तुळशीची माळ अशा सर्व गोष्टी या लहान मुलांच्या वारीमध्ये असतात. असे कार्यक्रम मुलांना खूप आवडतात.आपला समाज हा उत्सव प्रिय आहे.धार्मिकतेला सामाजिक जोड दिली की ती गोष्ट चांगली रुजली जाते. नकळत त्यांच्यावर एक चांगला संस्कार घडत असतो. आपल्या हिंदू धर्मात असणाऱ्या अनेक सणावारांचा आपण मुलांवर संस्कारासाठी उपयोग केलाच पाहिजे. अर्थात अलीकडे या गोष्टीबाबत बरीचशी जागृती झालेली आहे. धार्मिक गोष्टींमुळे वागण्यामध्ये एक प्रकारचा सुसंस्कृतपणा, शिस्त येत असते.

तसेच अशा गोष्टी करताना शाळेत त्याविषयीच्या माहिती चा बोर्ड लिहिणे, गोष्टी सांगणे, छोट्या छोट्या स्पर्धा घेणे,

(उदा.सजावट,फॅन्सी ड्रेस,कथा कथन)

यामुळे मुलांचा चौकसपणा, एकत्रित काम करणे तसेच सहभाग घेण्याची प्रवृत्ती वाढीला लागते. आपल्या हिंदू धर्मातील प्रत्येक गोष्टीच्या मागे काही ना काही हेतू असतो, तो हेतू समजून घेऊन कोणत्याही रूढी, परंपरा चालू ठेवणे हे सुशिक्षित आणि सुसंस्कृत समाजाचे वैशिष्ट्य असते. वारीच्या निमित्ताने  येणारे बरेचसे विचार हे  धार्मिक, सामाजिक तसेच शैक्षणिक या सर्व प्रकारे वृद्धिंगत झाले पाहिजेत.

ही समाजामधली वारी झाली. पण  जन्मापासून मृत्यूपर्यंत अशी जीवाची वारी असते. जो मानव जन्म आपल्याला मिळालेला असतो तो आपण चांगल्या प्रकारे

व्यतीत केला पाहिजे. बालपण तरुणपण आणि वृद्धावस्था या आपल्या जीवन वारीचे तीन महत्त्वाच्या टप्पे आहेत. प्रत्येक टप्पा तितकाच महत्त्वाचा आहे. त्या त्या अवस्थेत आपल्याला आपल्या जीवनाचा प्रत्येक क्षण चांगल्या गोष्टीसाठी घालवायचा आहे ही खूण गाठ मनाशी बांधली पाहिजे. तेव्हाच ही जीवाची वारी ही यशस्वी होत जाईल. त्या साठी विठ्ठलाचे स्मरण करून आपण वारीची

वाटचाल सुरू ठेवायची असा

मी मनाशी संकल्प करते!

‘ज्ञानेश्वर माऊली ज्ञान राज माऊली तुकाराम!….’

 

© सौ. उज्वला सुहास सहस्रबुद्धे

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “गुरु पौर्णिमा…” ☆ श्री सुधीर करंदीकर ☆

श्री सुधीर करंदीकर

🔆 विविधा 🔆

☆ “गुरु पौर्णिमा” ☆ श्री सुधीर करंदीकर ☆

नमस्कार नमस्कार,

आज खूपच पवित्र अशा सणाचा दिवस आहे गुरुपौर्णिमा.

प्रत्येकाच्या जीवनामध्ये गुरुचे स्थान हे खूपच आगळे वेगळे आणि महत्त्वाचे असे असते.

घरामध्ये आई-वडील आपले गुरु असतात, आजी आजोबा आपले गुरु असतात, आपले भाऊ-बहीण / काका काकू/ मामा मामी/ आत्या मावशी, हे आपले गुरु असतात. लग्न झाल्यानंतर बायको पण आपली गुरु असते (बायकां करता नवरा गुरु असतो का नाही याबद्दल माहिती नाही). आपले नातेवाईक, आपले शेजारी, आपल्या ओळखीचे, आपले मित्र-मैत्रिणी (मेघना आणि मनवा पण) हे पण आपले गुरु असतात.

शाळेमध्ये, कॉलेजमध्ये आपल्याला छान शिक्षण देणारे आपले गुरु असतात, त्यामुळे नोकरी / उद्योग धंदे / कामधंदे आपल्याला करता येतात आणि यामध्ये आपली छान प्रगती होते. त्यामुळे आपले आणि कुटुंबीयांचे जीवन सुखकर होण्यास खूप मदत होते.

जीवन कसे सुंदर जगावे याचे धडे आपण या सगळ्यांकडून घेत असतो, आणि छान जीवन जगण्याच्या मार्गावर आपण पुढे पुढे जात असतो.

योग करणे, ध्यानधारणा करणे, व्यायाम करणे, याचे शिक्षण आपल्याला त्या त्या क्षेत्रामधल्या गुरुवर्यांकडून मिळत असते. त्यामुळे आपण उत्तम तब्येत ठेवून छान आयुष्य जगू शकतो. आनंदाने आणि उत्साहाने जीवन जगू शकतो. ताणतणावरहीत (stress free) जीवन जगू शकतो, ज्याची आजच्या जगात सगळ्यांना खूप गरज आहे.

आणि खरं म्हटलं तर आपल्याला भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीकडून, निसर्गाकडून, प्राणीमात्रांकडून,जीवजंतूकडून, जीवन आनंदात आणि उत्साहात कसे जगावे याचे ज्ञान रोजच मिळत असते. ते पण आपले गुरु असतात.

अशा या सगळ्या गुरूजनांना आज मनापासून आपण नमस्कार करूया आणि त्यांचे आशीर्वाद सतत आपल्या पाठीशी राहावेत याकरता देवाकडे प्रार्थना करूया.

आणि फक्त आजच नाही, तर यापुढे रोजच या सर्व गुरुजनांना आपण वंदन करूया आणि त्यांचे आशीर्वाद रोज नियमितपणे घेऊया आणि मस्त जगूया /आनंदाने जगूया /उत्साहाने जगूया…..

रोज सकाळी उठल्यावर खालील श्लोक म्हणायचा आणि वरील सर्व गुरुजनांना डोळ्यासमोर चलचित्रपटाच्या स्वरूपात बघायचं, नमस्कार करायचा आणि दिवस सुरू करायचा…

गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुः, गुरुर्देवो महेश्वरः।

गुरुर्साक्षात परब्रह्म, तस्मै श्रीगुरवे नमः।।

(७१ वर्षांपूर्वी मी जेव्हा शाळेमध्ये पहिलीत गेलो तेव्हा श्री बोर्डे गुरुजी हे मला पहिली ते तिसरी शिक्षक होते. चौथीमध्ये श्री ठाकरे हे गुरुजी होते. पाचवी नंतर श्री मजलीकर हे गुरुजी होते. कॉलेजमध्ये डॉक्टर छबलानी प्रोफेसर होते. पुण्याला नोकरी लागल्यानंतर डिपार्टमेंटचे मुख्य श्री भाटवडेकर साहेब होते. यांच्याकडून आणि इतर सगळ्याच यांच्या सहकाऱ्यांकडून मला खूप काही शिकायला मिळाले. त्यांना त्रिवार वंदन करतो)

© श्री सुधीर करंदीकर

मो. 9225631100 – ईमेल – srkarandikar@gmail. com

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ तो आणि मी…! – भाग ६४ ☆ श्री अरविंद लिमये ☆

श्री अरविंद लिमये

? विविधा ?

☆ तो आणि मी…! – भाग ६४ ☆ श्री अरविंद लिमये ☆

(पूर्वसूत्र- बँकेत जायला बाहेर पडलो तरी मनात गर्दी होती ती त्या मूर्तीच्या बाबतीतल्या असंख्य विचारांचीच आणि त्या विचारांना लगडलेले होते तारामावशीच्या संदर्भातले महत्त्वाचे धागेदोरे..! )

खरंतर मी आधी म्हटलं तसं बाबांनी मला पंचवीस वर्षांपूर्वी आशीर्वाद म्हणून दिलेल्या फोटोचे हे हुबेहूब मूर्तीरूप नेमक्या वेळी आश्चर्यकारक अशा योगायोगाने मला मिळणे हा माझ्यासाठी एक चमत्कारच होता. त्यामुळेच तो चमत्कार नेमका कसा घडला याबाबतचे औत्सुक्य माझ्या मनात निर्माण होणं सहाजिकच होतं. आणि त्या औत्सुक्यपूर्तीसाठीचा एक महत्त्वाचा धागा जाऊन पोचत होता तो अर्थातच माझ्या तारामावशीपर्यंत. तिला समक्ष भेटून तिच्याशी सविस्तर बोलणं हाच त्यासाठी एकमेव मार्ग होता. कारण त्याकाळी मोबाईलच काय घरोघरी टेलिफोनही नव्हते. पत्रोपत्री याबाबत चर्चा करणे संयुक्तिक नव्हते आणि तातडीने मुंबईला जाऊन तिची समक्ष भेट घेऊन तिच्याशी बोलणे माझ्या बदलीनंतरच्या प्रचंड व्यस्ततेत लगेच शक्य होणार नव्हते. त्यामुळे एकदा नवीन रुटीन सुरळीत सुरू झालं कीं जास्तीत जास्त लवकर मुंबईला जाऊन तिची भेट घ्यायची असं ठरवून नाईलाजाने मी मनातला तो कप्पा कांही काळाकरता बंद करून ठेवला. ही तारामावशी म्हणजे माझ्या आईची मामेबहीण. पूर्वीच्या काळी आत्ते-चुलत, मामे-मावस भावंडं ही नाती खूप जवळची तर असतच आणि ती जाणीवपूर्वक जपलीही जात. त्यामुळे अशा नात्यांमधले बंधही अतिशय घट्ट, अतूट असायचे. नोकरी निमित्ताने माझं सुरुवातीचं जवळजवळ तीन वर्षांचं वास्तव्य मुंबईत असल्यामुळे मुंबईतल्या ह्या सगळ्या नातेवाईकांबरोबर वरचेवर होणाऱ्या भेटींमुळे माझेही जिव्हाळ्याचे संबंध निर्माण झालेले होतेच. माझ्या या

तारामावशीचं संपूर्ण कुटुंबच अगत्यशील आणि आपुलकी जपणारं होतं. त्यामुळे त्यांच्याशी झालेल्या माझ्या पहिल्या भेटीतच मनातलं परकेपण विरून गेलं होतं. ती, तिचे यजमान आणि दोन मुली असं ते भिडे कुटुंब. माझ्या सख्ख्या मावशीच्या घराइतकंच डोंबिवलीतलं माझं तितकंच जवळचं विसाव्याचं ठिकाण म्हणजे माझी तारामावशी!

मुंबईहून माझी कोल्हापूरला बदली झाली तेव्हा मला निरोप देताना तारामावशी म्हणाली होती, “कोल्हापूर म्हणजे आमच्या वाटेवरचंच की रे. वर्षातून एकदा ग्रामदेवतेच्या उत्सवाला आम्हा दोघांचं संगमेश्वरला जाणं होत असतंच. त्यामुळे व्हाया कोल्हापूर जाऊन तुझ्याकडे मी नक्की येणार बघ. “

मी तिला कोल्हापूरला येण्याचा आग्रह केला तेव्हा तिने मला दिलेलं हे आश्वासन!

पुढे यथावकाश माझं कोल्हापूरला बस्तान बसलं, माझं लग्न होऊन संसार सुरू झाला. नंतरच्या रूटीनमधे माझं मुंबईला जाणं फारसं झालंच नाही आणि मावशीनं माझ्याकडे येण्याचा योगही बरीच वर्षं होऊनही कधी आलाच नाही. आमच्यातला जिव्हाळा, प्रेम, आपुलकी मात्र टिकून राहिली होती ती माझ्या आईमुळे. माझी आई मुंबईतले आमचे नातेवाईक आणि आम्ही भावंडे यांच्यातला एक दूवा असायची. कारण नातेवाईकांकडील कार्याच्या निमित्ताने किंवा इतर कारणपरत्वे आईचं वर्ष दीड वर्षातून एकदा तरी मुंबईला जाणं, सर्वांना भेटणं व्हायचंच. त्यावेळी घरच्या सगळ्यांची ख्यालीखुशाली परस्परांना समजायची.

मधे अशीच कांही वर्षे उलटून गेल्यानंतर एक दिवस अचानक दारावरची बेल वाजली म्हणून दार उघडले तर दारात एक अनोळखी, वयस्कर बाई उभ्या. त्या तारामावशीचा निरोप घेऊन आल्या होत्या ते आम्ही घरी आहोत कां हे पहायला!

आयुष्यात अगदी अनपेक्षितपणे योगायोगाने घडणाऱ्या अशासारख्या गोष्टी पुढे घडू पहाणाऱ्या कांही महत्त्वपूर्ण घटनांचा पट तयार करणारे महत्त्वाचे धागेदोरेच असतात यातलं तथ्य भूतकाळाकडे तटस्थपणे पहाताना आज प्रकर्षाने जाणवतं!

तारामावशीचं माहेर मुंबईतलं ग्रॅंटरोडचं. लग्नानंतर कोल्हापूरच्या सासरी येऊन इथल्याच झालेल्या या वयस्कर बाई म्हणजे तारामावशीची सख्खी बालमैत्रीण! यावर्षी संगमेश्वरच्या उत्सवाला गेलेली मावशी न् तिचे यजमान परतीच्या प्रवासात हिचा खूप दिवसांचा आग्रह म्हणून आदल्या दिवशी आधी तिच्याकडे उतरले होते आणि आजची रात्र आमच्याकडे राहून ते दोघे महालक्ष्मीने उद्या मुंबईला परतणार होते. ऐनवेळी येऊन घर बंद असेल तर अडचण नको म्हणून या बाई आमचा पत्ता घेऊन घर कुठं आहे ते पहायला आल्या होत्या. थोडावेळ बसून, हे सगळं सांगेपर्यंत चहा झाला न् त्या जायला निघाल्या तेव्हा मीही त्यांच्याचबरोबर बाहेर पडून त्यांच्या घरी जाऊन मावशी न् काकांना आमच्याकडे घेऊन आलो.

” इतक्या वर्षांनंतर आज पहिल्यांदा आलायत आणि तेही फक्त एक रात्र रहायला. आलायत तसे थोडे दिवस रहा आता. जायची घाई कशाला? आपण उद्याचं रिझर्व्हेशन कॅन्सल करू. “

” आता आलो कीं नाही? रहायला पुन्हा येऊ. ” भिडेकाका म्हणाले. ” कालपासून हिची तब्येतही थोडी नरम आहे रे. एकदा आपण आपल्या मठीत जाऊन पडावं हे बरं. “

” का गं मावशी? काय होतंय? ” मी विचारलं.

” प्रवासाची दगदग रे. बाकी कांही नाही ” ती हसत म्हणाली. पण ते हसणं नेहमीसारखं प्रसन्न नव्हतं. मला तरी ते कांहीसं मलूलच वाटलं होतं!

त्या रात्री मावशीला खूप ताप भरला. रात्रभर ती जागीच होती. पहाटे आम्ही उठलो तेव्हा काकांनी आम्हाला हांक मारून सांगितलं. थर्मामिटर लावून पाहिलं तर एक पर्यंत ताप. कधी नव्हे ते माझ्याकडे आलेल्या त्या दोघांनी चार दिवस रहावं, आराम करावा, असं मला मनापासून वाटलं होतं, पण ते असं विचित्रपणे खरं ठरलं होतं..! सकाळी स्टेशनवर जाऊन आम्ही त्यांची रिझर्वेशन्स कॅन्सल केली. घराजवळच डाॅ. नाबर या आमच्या फॅमिली डाॅक्टरांचं क्लिनिक होतं. त्यांना दाखवलं. तो प्रवासाच्या दगदगीने आलेला साधा ताप नव्हता. विषमज्वराचं निदान झालं. त्यामुळे आता इथं आराम करणंच आवश्यक होतं. योग्य ट्रीटमेंट आणि पथ्यपाणी यामुळे लवकर गुण आला. दोन्ही मुली आणि जावई तातडीने येऊन त्या दोघांना मुंबईला घेऊन जाऊ म्हणत होते. पण अशक्तपणामुळे ताप उलटण्याची शक्यता गृहित धरून आम्ही आग्रहाने त्यांना त्यापासून परावृत्त केले. मावशीला तर इतके दिवस इथं असं पडून रहाणं जीवावर आलं होतं.

” हे बघ, नेहमी वाईटातून चांगलं शोधायचं असं तूच म्हणतेस ना? इथं कुणा परक्याच्या घरी आहेस कां तू? छान आराम कर. अशक्तपणा कमी झाला, डाॅक्टरनी परवानगी दिली की मगच मुंबई. ” आम्ही दोघांनीही तिला समजावलं.

योग्यवेळी तिची मुलगी न् जावई त्या दोघांना घेऊन गेले. आयुष्यात अशा सगळ्याच घटना, प्रसंग सहजपणे, अगदी योगायोगानेच घडल्यात असं त्या त्यावेळी वाटतं खरं पण त्यामागेही नेमका असा कार्यकारणभाव असतोच याची हा प्रसंगही प्रचीति देणाराच तर ठरणार होता. कारण हाच प्रसंग पुढे भविष्यकाळांत येणार असलेल्या एका अनोळखी वळणावर मला शुभसंकेत देणाऱ्या कलाटणीसाठी योग्य पार्श्वभूमी तयार करणारा महत्त्वपूर्ण दुवा ठरणार होता. फक्त त्याक्षणी मला त्याची कल्पना नव्हती एवढंच!

क्रमश:…  (प्रत्येक गुरूवारी)

©️ अरविंद लिमये

सांगली (९८२३७३८२८८)

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ.मंजुषा मुळे/सौ.गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “लग्नाचे वय” ☆ श्री जगदीश काबरे ☆

श्री जगदीश काबरे

☆ “लग्नाचे वय” ☆ श्री जगदीश काबरे ☆

भारतीय समाजात लग्न ही संकल्पना केवळ एक करार नाही की निव्वळ एक सामाजिक विधीही नव्हे, तर ती एका दीर्घकाळ चालत आलेल्या सांस्कृतिक मूल्यप्रणालीची मूळ प्रेरणा मानली गेली आहे. लग्न म्हणजे दोन व्यक्तींमधील केवळ शारीरिक किंवा कायदेशीर बंधन नव्हे, तर दोन कुटुंबांच्या मध्ये तयार होणारी एक संपूर्ण जीवनपद्धती. आपल्या देशामध्ये लग्न हा केवळ एक संस्कार नाही, तर ती एक संस्था आहे. मात्र हाच विवाह आणि कुटुंब संस्थेचा अर्थ, उद्देश व स्वरूप काळानुसार बदलत गेला आहे. इतिहासातील विविध टप्प्यांमध्ये विवाहसंस्थेच्या स्वरूपात, उद्दिष्टात आणि सामाजिक दृष्टीकोनात मोठ्या प्रमाणावर स्थित्यंतर झाले आहे. आधुनिक काळात तर ही स्थित्यंतरे अधिक स्पष्टपणे दिसून येतात — विशेषतः जेव्हा कोणीतरी वयाच्या पन्नाशीनंतर लग्न करण्याचा निर्णय घेतो, तेव्हा “लग्न करायचे ते फक्त मूल जन्माला घालण्यासाठीच असते, मग आता काय उपयोग?” असा प्रश्न विचारला जातो. आम्हाला मूल होऊ शकतं हे जगाला दाखवण्यासाठी आपण लग्न करतो का? नातं स्थिरावलं की मग नवीन नात्याचा स्वीकार करणं यात काय गुन्हा आहे? आणि लग्नासारखी जबाबदारी घेणाऱ्यांना याही जबादारीची जाणीव नसेल कशी? मग ती कधी घ्यायची ते ठरवू देत की ज्यांच त्यांना. प्रत्येकाचं आयुष्य वेगळं, परिस्थिती वेगळी, त्यानुसार घ्यायला लागणारे निर्णयही वेगळे मग असं असताना लोकं लगेच मतं लादायला, शिक्के मारायला का सुरुवात करतात? हा प्रश्न विचारणाऱ्या मानसिकतेचा उगम, त्यामागील पारंपरिक दृष्टिकोन, आणि त्यावर आधारित साचलेली मूल्यसंस्था यांचा अभ्यास करणे आवश्यक ठरते.

भारतीय विवाहसंस्थेचा इतिहास पाहिला तर आपल्या लक्षात येते की, आर्ष काळामध्ये स्त्री-पुरुषांमधील संबंध हे भाऊ-बहीण बाप-मुलगी अशा नात्यातही होत होते, असे इतिहासाचार्य वि का राजवाडे यांनी दाखवून दिलेले आहे. त्या पुस्तकातील यम-यमी या बहिणभावांचा लैंगिक संबंधासंबंधीचा संवाद प्रसिद्धच आहे. पूर्वीच्या टोळी जीवनामध्ये मातृसत्ताक पद्धती होती. एक स्त्री अनेक पुरुषांबरोबर रत होत असे. त्यामुळे मुले फक्त स्त्रीचीच समजली जात असत. पण शेतीचा शोध लागल्यानंतर स्थिर जीवन पद्धतीत जमिनीच्या वारसांचा प्रश्न निर्माण झाला आणि मातृसत्ताक पद्धती हळूहळू पितृसत्ताक पद्धतीत रूपांतरित व्हायला सुरुवात झाली. त्यानंतर वेदकाळापासून आजवर ही संस्था सामाजिक रचना व मानवी संबंध यांचे एक प्रमुख केंद्र राहिली आहे. वेदांमध्ये विवाह हा ‘सहधर्मचारिणी’ संकल्पनेवर आधारित होता. पुरुष व स्त्री यांनी एकमेकांचे सहकारी होऊन जीवनाचे सर्व टप्पे पार करावेत, असा हेतू यामागे होता. मात्र, कालांतराने या संस्थेचे स्वरूप अधिकाधिक पितृसत्ताक होत गेले, स्त्रियांना दुय्यम स्थान मिळत गेले. स्त्रीला फक्त उपभोग्य आणि वंश सातत्याला उपयुक्त असलेली वस्तू समजण्यात आले. म्हणून विवाह म्हणजे स्त्रीचा ‘कन्यादान’ करून तिला पतीच्या अधीन करणे, ही रुढी निर्माण झाली. संतती हे विवाहाचे केंद्रबिंदू बनले. अगदी शंभर वर्षांपूर्वी पर्यंतच्या लग्नपत्रिकांमध्ये ‘अमुक अमुकचे तमुक तमुकशी शरीरसंबंध करण्याचे योजिले आहे’, असे शब्दप्रयोग केले जात असत. म्हणजे लग्न ही कायदेशीररित्या सेक्स करण्यासाठी आणि मुलं जन्म घालण्यासाठी निर्माण झालेली संस्था होती, असा समज सर्वत्र होता आणि काही प्रमाणात आजही आहेच. पतीपत्नीत समता असावी, हा विचार फारसा कोणाच्या खिजगणतीतही नसे. परिणामी, मूल होत नसल्यास स्त्रीवर दोषारोप होणे, तिला वांझ ठरवून समाजातून बहिष्कृत करणे ही क्रूर प्रथा समाजात रूढ झाली. विवाह म्हणजे वंशवृद्धीचे साधन हे समीकरण इतके खोलवर रुजले की, ते अनेक पिढ्यांनंतरही ढळले नाही. म्हणून अनेकदा स्त्रीला जर मूल होत नसेल तर नवरा बिनदिक्कतपणे दुसरे लग्न करतो.

असे असले तरी काळाच्या ओघात, विशेषतः १९व्या व २०व्या शतकात भारतीय समाज सुधारकांनी या मूल्यप्रणालीवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले. राजा राममोहन रॉय, ईश्वरचंद्र विद्यासागर, महात्मा फुले, सावित्रीबाई फुले, डॉ. आंबेडकर अशा व्यक्तींनी स्त्री-पुरुष समतेसाठी आणि विवाहसंस्थेच्या नैतिक पुनर्रचनेसाठी लढा दिला. विधवा विवाह, आंतरजातीय विवाह, बालविवाह बंदी, स्त्रियांना शिक्षणाचा हक्क, घटस्फोटाचा अधिकार या गोष्टी त्यामधून शक्य झाल्या. यामुळे विवाह ही केवळ मूल जन्माला घालण्यासाठी असलेली गोष्ट नसून, दोन व्यक्तींमधील समज, प्रेम, सहकार्य आणि आत्मिक संवाद यांचे केंद्र आहे, ही जाणीव समाजात रुजू लागली. तथापि, आजही अनेक समाजघटकांमध्ये, विशेषतः ग्रामीण भागात किंवा पारंपरिक मानसिकता असलेल्या घरांमध्ये विवाहाच्या उद्देशाबाबत तीच जुनाट धारणा आढळते. “लग्न केवळ संततीसाठी” ही संकल्पना इतकी खोलवर रूजलेली आहे की मूल होणे शक्य नसलेल्या जोडप्यांकडे सहानुभूतीने न पाहता त्यांच्याकडे दोषारोपाने पाहिले जाते. हीच मानसिकता वयाच्या पन्नाशीनंतर लग्न करणाऱ्या व्यक्तींना अनुभवावी लागते. “आता वय काय राहिलंय? मूल होणार नाही, मग लग्न करून काय उपयोग?” हा प्रश्न त्यांच्या दिशेने सर्रास फेकला जातो. मात्र, असा विचार करताना लग्नामागील सर्वांगीण उद्देशांचा विचारच केला जात नाही.

माणूस केवळ जैविक गरजांसाठी लग्न करत नाही. एकाकीपणा, मानसिक आधार, संवाद, सहवास, आणि सामाजिक सुरक्षा या सुद्धा तितक्याच महत्त्वाच्या गरजा आहेत. पन्नाशीनंतर, अनेक जण एकटे पडलेले असतात, काहींचे घटस्फोट झालेले असतात, काही विधुर अथवा विधवा असतात, काही जण अपत्यांपासून वेगळे राहत असतात. अशा परिस्थितीत एक समवयस्क, समजूतदार, आणि आधार देणारा जोडीदार मिळणे म्हणजे जीवनाची एक नवी संधी असते. हे लग्न एखाद्या तरुण वयातील भावनिक उन्मादामुळे झालेले नसते; तर ते परिपक्व, आत्मपरीक्षण केलेल्या आणि आपली गरज स्पष्टपणे जाणलेल्या व्यक्तींचे निर्णय असतात. या वयातील लग्नामागे शारीरिक आकर्षणापेक्षा मानसिक, भावनिक आधार आणि जीवनाच्या शेवटच्या टप्प्यात सुखदुःख वाटून घेण्याची भावना अधिक महत्त्वाची असते. काही वेळा या जोडप्यांमध्ये दोघेही आपल्या आयुष्यातील अनेक संघर्ष पार केलेले असतात. त्यांना प्रेम आणि सहवास या शब्दांचे अधिक खोलार्थ ठाऊक असतात. म्हणून ते अपेक्षा ठेवत नाहीत, पण एकमेकांसोबत राहतात. ते मागणी करत नाहीत, पण समजून घेतात. ही परिपक्वता समाजाने ओळखली पाहिजे.

परंतु दुर्दैवाने, समाज अजूनही अशा लग्नांकडे संशयाच्या नजरेने पाहतो. विशेषतः जर स्त्रीने पन्नाशीनंतर दुसरे लग्न केले तर तिच्यावर अनेक अपमानास्पद टिप्पण्या केल्या जातात. “इतक्या वयात हे शोभतं का?”, “मुलांना काय तोंड दाखवणार?” अशा वाक्यांनी तिच्या निर्णयाला उठवळ ठरवले जाते. पती गमावलेली स्त्री एकटी राहून कर्तव्यपूर्ती करताना समाजाला अभिमान वाटतो, पण तीच स्त्री स्वतःच्या गरजांसाठी निर्णय घेतल्यास तिला अश्लील, आत्मकेंद्रित समजले जाते. हे दुहेरी मापदंड स्त्रियांना शोषणाच्या चक्रातून बाहेर येऊ देत नाहीत. या संदर्भात, विवाह म्हणजे केवळ संततीसाठी नव्हे, तर सोबत मिळवण्यासाठीदेखील असतो, हे समजणे अत्यंत गरजेचे आहे. वृद्धापकाळात भावनिक संवाद, दैनंदिन आयुष्यातील सहभागीपणा, आजारपणात आधार देणारा व्यक्ती, या सगळ्या गोष्टी जीवन सुसह्य बनवतात. याचे महत्त्व त्या लोकांना अधिक कळते जे एकाकी राहून मानसिक खिन्नतेचा अनुभव घेत असतात. मानसिक आरोग्याचा विचार केल्यास, अशा जोडप्यांना समाजाने प्रोत्साहन द्यायला हवे.

आजकाल विवाहसंस्थेचे स्वरूपही बदलले आहे. प्रेमविवाह, आंतरजातीय विवाह, समलैंगिक विवाह, लिव्ह इन रिलेशनशिप, या गोष्टी समाजात नुसत्या चर्चेपुरत्याच सीमित राहिलेल्या नसून प्रत्यक्षात असे संबंध घडताना दिसत आहेत. अनेक जोडपी विवाह न करताही एकत्र राहण्याचा निर्णय घेत आहेत. काहीजण मूल नको असेही ठरवतात, तर काहीजण मूल दत्तक घेतात. ही सगळी स्थित्यंतरे विवाहसंस्थेचा मूळ हेतू ‘केवळ मूल जन्माला घालणे’ नव्हे, तर परस्पर सहजीवन आहे, हे अधोरेखित करतात. आजची पिढी शिक्षित आहे, आर्थिकदृष्ट्या स्वतंत्र आहे आणि मानसिकदृष्ट्या अधिक सजग आहे. त्यामुळे ती विवाहाकडे एक विकल्प म्हणून पाहते, बंधन म्हणून नव्हे. ही पिढी सहजीवन, एकमेकांप्रती आदर आणि भावनिक आधार या गोष्टींना अधिक प्राधान्य देते. परिणामी, केवळ मूल व्हावं म्हणून लग्न करायचं, किंवा मूल होणार नाही म्हणून लग्न नको, हा विचार त्यांना कालबाह्य वाटतो. शिवाय, विज्ञान व वैद्यकीय प्रगतीमुळे आज पन्नाशीच्या पुढेही मूल होणे शक्य आहे. पण मुद्दा केवळ मूल होऊ शकते का याचा नाही. मुद्दा असा आहे की मूल होणं ही विवाहाची अपरिहार्य गरजच का असावी? काही जोडप्यांना मूल नको असते, असा त्यांनी त्यांच्या दृष्टीने योग्य तो निर्णय घेतलेला असतो. काही जोडप्यांना मूल होऊ शकत नाही; पण त्यांचे नातेसंबंध अत्यंत दृढ असतात. काही जोडप्यांना आयुष्याच्या उत्तरार्धात सुखदुःख साथ देणारा सहचर हवा असतो, ते त्यांचं वैयक्तिक आणि भावनिक स्वातंत्र्य असतं. या सगळ्या गोष्टी समजून घेतल्यास, लग्नाच्या व्याख्येचे बंधन सैल होते आणि अधिक मानवी दृष्टिकोनातून आपण या संस्थेकडे पाहू शकतो.

थोडक्यात, पन्नाशीनंतर केलेलं लग्न म्हणजे मूर्खपणा नाही, तर एक समजूतदार निवड आहे. ती निवड समाजाने मान्य केली पाहिजे, तिचा आदर केला पाहिजे. कारण, एकटेपणा, मानसिक खिन्नता, आणि सामाजिक उपेक्षा या समस्यांना सामोरे जाण्यापेक्षा परस्पर सहजीवनाचा मार्ग अधिक सुसंवादी आहे. आजच्या काळात, विवाह ही व्यक्तिनिष्ठ, परिपक्व निर्णय घेणाऱ्या व्यक्तींची संकल्पना आहे. ती केवळ अपत्योत्पत्तीची संस्था न राहता, मनुष्यस्वभावाच्या गूढतेचा एक भावनिक व सामाजिक प्रतिसाद आहे. म्हणूनच, वय कितीही असो, लग्नाची गरज कितीही वेगळी असो, ती गरज खरी असेल, परिपक्व असेल, तर त्या लग्नाला अर्थ आहे आणि त्या अर्थाला समाजानेही मान्यता द्यायला हवी. तुम्हाला काय वाटते?

© श्री जगदीश काबरे

मो ९९२०१९७६८०

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “हात…” ☆ श्री कौस्तुभ परांजपे ☆

श्री कौस्तुभ परांजपे

? विविधा ?

☆ “हात…” ☆ श्री कौस्तुभ परांजपे ☆

ओळख हि बऱ्याचदा कोणासोबत आहे. किंवा सोबत कोण आहे. यावरून ठरते, किंवा बदलते सुध्दा.

काही शब्दांच असंच आहे. वाक्यात हा शब्द दुसऱ्या कोणत्या शब्दांच्या हातात हात घालून कसा, आणि कुठे येतो त्यानुसार अर्थ बदलत असतो.

हात या शब्दाचा उपयोग आपण आपल्या सोयीनुसार करतो. हात म्हणजे खांद्यापासून हाताच्या पंजापर्यंत सगळा भाग अस असलं तरी त्याचा अर्थ अर्थातच आपण लावू तसाच असतो.

भविष्य पाहण्यासाठी दाखवला जातो तो हात. आणि लग्नासाठी मागीतला जातो तो सुद्धा हात.

काम करुन दुखतात ते सुद्धा हातच. किंवा दोन कामं जास्त झाली तर हात मोडतात का? असंही म्हटलं जातं.

चांगली बातमी सांगितली की

लगेच काही गोड देतो ते हातावर. आणि थोड अंतर ठेवा असं सांगतांना सुध्दा अंतर लागत ते हातायेवढच.

कोणी मोकळेपणान सगळं सांगत असेल तर म्हणतो, हातचं काहीही राखून ठेवत नाही. आणि उदार असेल तर म्हणतो हात मोकळा आहे.

उदार असणाऱ्याचा हात मोकळा असतो. पण हातात काहिही नसलेला हात सुध्दा मोकळाच असतो. समारंभात, भेटायला मोकळ्या हाताने कसं जायचं? असं म्हणत काही तरी बरोबर घेतो.

“हातच्या कंकणाला आरसा कशाला. ” या सारख्या म्हणी मध्ये सुद्धा तो येतो.

भविष्यात काय आहे? हे समजून घेण्यासाठी हात दाखवतो. आणि एखादं काम प्रयत्न करुनही होणार नसेल, किंवा त्या कामाची किंमत होणार नसेल, तरीही म्हणतो, कशाला उगाचच हात दाखवून अवलक्षण….

पत्याच्या खेळात असतो. कारस्थानात असतो. मदतीसाठी असतो. विजयात असतो. आणि आशिर्वाद देतांना तर असतोच असतो.

रागात उगारला जातो. भांडणात दाखवला जातो. चोर सुध्दा मुद्देमालावर हातच मारतो.

अडचणीच्या वेळी पसरावा लागतो. अनावश्यक खर्च होत असेल तर तो आखडता घ्यावा लागतो. देतांना वर आणि घेतांना खाली असतो. तर हातचं सोडून पळत्याच्या पाठिमागे…… या आशयाच वाक्य सुध्दा ऐकायला मिळतं.

संधीचा फायदा करून घेणारे असतात तेव्हा ते वाहत्या पाण्यात हात धुतात. तर जबाबदारी न स्विकारणारे हात झटकतात.

रिकामा माणूस हातावर हात ठेवून असतो. रोज कमवून खाणाऱ्यांच पोट सुध्दा हातावरच असतं. आवडीच्या पदार्थावर आडवा हात मारला असच म्हणतो.

विश्वासू साथीदार उजवा हात असतो. पण ठेवलेली वस्तू सापडत नसेल तर मात्र ती डाव्या हाताने कुठे ठेवली? असाच विचार होतो.

हातावर तुरी देऊन पसार होणारे असतात. तसच ओळख नसतांनाही मदतीचा हात पुढे करणारे असतात.

माझा काही संबंध नाही, या अर्थाने सुध्दा हात वर केले असच म्हणतात. तर सहमती किंवा असहमती दर्शवतांनासुध्दा वर होतो तो हात.

ढकलणं, किंवा ओढणं या परस्पर विरोधी क्रिया. पण त्या करण्यासाठी लागतो तो हात.

विश्वासाने धरला जातो, आणि अविश्वासात काढून घेतला जातो. कधी कधी

उपकारामुळे तो दबला जातो. तर कधी तो वेगवेगळ्या पध्दतीने दाबला जातो.

नमस्काराला लागतो, टाळी द्यायला लागतो. कौतुकाची थाप द्यायला लागतो. मायेने पाठिवर फिरवायला लागतो. आणि पुजेत सुध्दा लागतो.

दोनाचे चार होतात ते सुद्धा हात. हाताला चव असते. तसच हाताला गुणही असतो असंही म्हणतात. हातात कला असते. तर काही गोष्टी लिलया करण्यात हातखंडा असतो.

हात दाखवा, गाडी थांबवा. असंही एक वाक्य परिवहन मंडळाच होत.

अनेक हात एकत्र आले तर बळकटी येते. आणि हात सोडला तर मात्र दुबळेपणा, एकाकीपण जाणवतो.

भावाबहिणीच अतुट नातं दाखवणारी राखी हातावरच बांधतात. तर वेळेच बंधन पाळण्यासाठी पहावं लागणार घड्याळ हातावरच विराजमान असतं.

कराग्रे वसते लक्ष्मी. कर मध्ये सरस्वती. या सारख्या ओळींमध्ये हातात लक्ष्मी आणि सरस्वती यांच वास्तव्य हातातच असतं हेच सांगितलं आहे.  

©  श्री कौस्तुभ परांजपे

मो 9579032601

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ.उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ.मंजुषा मुळे/सौ.गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ ज्येटारू – भाग – २ ☆ सुश्री वैशाली पंडित ☆

सुश्री वैशाली पंडित

? विविधा ?

☆ ज्येटारू – भाग – २ ☆ सुश्री वैशाली पंडित ☆

ज्ये टा रू  नंबर २

आंतरराष्ट्रीय महिलादिन.शासकीयच.

मुख्यमंत्री आणि त्यांचा लवाजमा कार्यक्रमस्थळावर पोचतो. रितीप्रमाणे राष्ट्रगीताला आणि राज्यगीताला मुख्यमंत्र्यांसह स्तब्ध ताठ उभे राहतात.मुख्यमंत्री तर दोन्ही गीतं स्वतःही म्हणतांना दिसतात.

अपवाद फोटोग्राफर्सचा.

इकडे राष्ट्रगीत सुरू आहे आणि तिकडे सगळे फोटोग्राफर उभे आडवे मेरे धरत फोटो काढतायत.अरे राष्ट्रगीताला उभे राहिले याचे फोटो कशाला ? आणि तुम्ही भारतीय नागरिक नाही आहात का ? राष्ट्र राज्यगीताला उभं राहणं,मान देणं हे तुमचं कर्तव्य नाहीये का ?  नंतर काढा की फोटो जीव जाईस्तो.

त्या फोटोग्राफर्सना कोणीही कसं सांगितलं नसेल?

असो.

शेवटी हे ज्येटारूच.

©   सुश्री वैशाली पंडित

मालवण, जि. सिंधुदुर्ग, मो. ९४२२०४३०२५

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “आधी मातृभाषा तरी नीट शिकवा…” (डॉ. तारा भवाळकर यांच्या भाषणाचा गोषवारा) ☆ संकलन व प्रस्तुती : श्री जगदीश काबरे ☆

श्री जगदीश काबरे

☆ “आधी मातृभाषा तरी नीट शिकवा…” ☆ संकलन व प्रस्तुती : श्री जगदीश काबरे ☆

(डॉ. तारा भवाळकर यांच्या भाषणाचा गोषवारा) 

(’आधी मातृभाषा तरी नीट शिकवा…’ हा डॉ.तारा भवाळकर लिखित लेख रविवार विशेषमध्ये लोकसत्तेत प्रसिद्ध झालेला आहे. तो पूर्ण लेख वाचनीय झालेला आहे. शासनाने आणि मराठी माणसाने हा लेख वाचावाच आणि त्यावर चिंतन, मनन करावे. या लेखातील हिंदीच्या सक्तीमुळे बालमनावर होणारा परिणाम आणि शासनाचा निर्णय लादण्याची एकूणच पद्धत कशी अन्यायाची आहे, हे विशद करणारा लेखातील महत्त्वाचा अंश या पोस्टमध्ये श्री जगदीश काबरे यांनी संकलित केलेला आहे. तो असा…)

महाराष्ट्र शासनाचे धोरण म्हणून सध्या त्रिभाषा सूत्राचा पुरस्कार सरकार सध्या करत आहे आणि त्यानुसार इयत्ता पहिलीपासून तीन भाषा विद्यार्थ्यांना शिकवल्या जाव्यात अशा प्रकारची त्यांची भूमिका आहे. त्याचा महाराष्ट्रातील सर्व स्तरातून निषेध होत आहे. महाराष्ट्र साहित्य परिषद, साहित्य महामंडळ, नाट्य परिषद आणि इतर अनेक संस्थांनीही याला विरोध केला आहे. म्हणजे पहिलीपासून तीन भाषा शिकवायला या सगळ्यांचा विरोध आहे, कारण हे धोरण पूर्णपणे अशैक्षणिक आहे, आणि बाल-मानसशास्त्राच्या आणि लहान मुलांच्या शारीरिक क्षमतेच्या विरोधात आहे. पहिल्या वर्गात मूल येते, त्यावेळी ते केवळ सहा वर्षाचे असते, या वयात मुलगा वा मुलगी असली तरी शाळा हीच त्यांच्यासाठी नवीन गोष्ट असते आणि शाळेमध्ये सगळे विषय आणि इतिहास, भूगोल, व्याकरण, अमूक, तमूक, वगैरे त्यांची नावेसुद्धा त्यांना नवीन असतात.

अशा स्थितीत तीन निरनिराळ्या भाषा शिकवायच्या हे म्हटले तर त्याच्या मानसिकतेच्या आणि बौद्धिकतेच्या, शारीरिक क्षमतेच्या विरोधात आहे. पहिलीमध्ये प्रवेश घेणारी छोटी मुले असतात, त्यांना इतक्या विषयांची ओळख होणे, मुख्य म्हणजे तीन चार तास एका ठिकाणी बसणेही शारीरिकदृष्टया अवघड आहे, त्यांना मानसिकदृष्ट्या न झेपणारे आहे, आणि अशा वेळेला तीन तीन भाषा शिकायला लागणे हे अशैक्षणिक व अन्यायकारक आहे, त्यांच्यावर दबाव टाकणारे आहे. शिक्षक म्हणून माझे मत असे आहे की इयत्ता चौथीपर्यंत सर्व विषय मातृभाषेतच शिकवायला पाहिजेत, त्या त्या प्रदेशातील भाषा असेल तर त्या भाषेत शिकवायला हवे. दुसऱ्या कुठल्याही भाषेचा मुलांच्या शिक्षणात प्रवेश तेव्हा होता उपयोगी नाही. खासगी जीवनात ज्या भाषा बोलत असतील ते असतील, पण बालक ज्या शाळेत जाते, तिथले शिक्षण मातृभाषेेत पाहिजे, कारण पहिल्या चार वर्षात शाळेची सवय होते, शारीरिक क्षमता वाढते, आकलनाचा पाया भक्कम होतो, मातृभाषेमुळे सर्व विषयांचे चांगले आकलन होते, मध्येच दुसरी भाषा आली तरी ग्रहण करण्याच्या क्षमतेवर परिणाम होतो, नव्हे तो होतोच.

प्रत्येक विद्यार्थ्याचा बुद्ध्यांक वेगवेगळा असतो, क्षमता वेगवेगळी असते आणि अशा वेळेला सर्वसामान्यपणे जी पातळी असते, त्याला झेपेल त्याप्रमाणेच विषय शिकवले पाहिजेत, त्यात एकच भाषा म्हणजे तीही मातृभाषाच आवश्यक आहे, हे मत आचार्य शंकरराव जावडेकर आणि विनोबाजी भावे अशा विचारवंतांचे आहे. तरच त्याला आकलनात गती प्राप्त होते. कोणत्याही टप्प्यावर मातृभाषेत शिक्षण घेतले तर त्याला नकळत भाषेच्या सर्व क्षमता लक्षात येतात. व्याकरण व भाषेचा पाया पक्का होतो. त्याला व्याकरणात काय म्हणतात हे माहीत नसले तरी वाक्य कसे असावे हे कळते. त्यामुळे व्याकरणाच्या दृष्टीने लिंग, वचन समजते. बोलता येते. यादृष्टीने शब्दसंग्रह, विशेषण हे बोलता बोलता नकळत पक्के होते. आपली मातृभाषा चांगल्या दृष्टीने समजली तर दुसरी भाषा समजणे अवघड नसते. कारण जो बुद्ध्यांक असतो, तो कुठल्याही विषयात सारखाच गतिमान असतो. त्या मुलाला भाषेत गती असेल, तर दुसऱ्या भाषेतही गती येऊ शकते. यामुळे चौथीपर्यंत माध्यम भाषा मातृभाषाच असली पाहिजे. दुसरी भाषा मध्ये आली, कुठलीही आली तर त्याच्या आकलनात, भाषिक आकलनात घोटाळे होतात. नेमके काय बोलावे, कसे बोलावे हे त्याला कळेनासे होते.

प्राथमिक शाळेतील अनेक शिक्षक व पालक असे सांगतात, की दोनही भाषा शिकवल्याचा दुष्परिणाम दोन्ही भाषांच्या आकलनावर होतो. त्यांना धड मराठीही येत नाही, इंग्रजीही धड येत नाही. अनुभव असा आहे की, आपल्याला असे वाटते की, किंवा काही शिक्षण शास्त्रज्ञ म्हणे असे सांगतात, की मुलांना लहान वयात जास्त भाषा आकलन करण्याची क्षमता असते, पण हे पूर्णपणे सत्य नाही, याचे कारण त्यांनी त्या वर्गातील मुलांना शिकवलेले नाही. जे शिकवणारे आहेत, शिकवणाऱ्या शाळा आहेत, त्यांचे मत येथे विचारात घेतलेले नाही. शिक्षण शास्त्रज्ञ आपल्या कक्षात बसून निर्णय घेत असतात, आणि काही पुस्तकात वाचून सिद्धांत मांडत असतात. पण प्रत्यक्षात अनुभव वेगळा असतो, कारण शब्दसंग्रह, लिंग-वचन भेद कळणे, दोन भाषेत उच्चारदृष्ट्या त्यांना साम्य, भेद कळणे अवघड असते. पुष्कळदा दोन भाषा जवळच्या वाटल्या तरी त्यामध्ये उच्चारानुसार अर्थबदल असतो. आज आग्रह असा चाललेला आहे, की हिंदी तिसरी भाषा शिकवावी, म्हणजे मातृभाषा म्हणून मराठी, परकीय भाषा म्हणून इंग्रजी आणि देशातील तिसरी भाषा म्हणून हिंदी. आता गंमत अशी होते, की दोन भाषांच्यामध्ये उच्चारदृष्ट्या एकच शब्द असतो, परंतु त्यांचे अर्थ पूर्णपणे भिन्न असतात, हे भाषा शिकविणाऱ्यांना माहीत आहे. इतरांच्या कोणाच्या लक्षातही येत नाही. मग मुलांचे गोंधळ होतात. साधे उदाहरण द्यायचे झाले तर एक साधा शब्द म्हणजे चेष्टा, मराठीमध्ये चेष्टा म्हणजे टिंगलटवाळी, आणि हिंदीमध्ये प्रयत्न म्हणजे येथे दोन वेेगवेगळे अर्थ होतात. कुठे टिंगलटवाळी, आणि कुठे प्रयत्न असा अर्थ होतो हे मुलांच्या लक्षात येत नाही. मुलांच्या डोक्यात हा घोटाळा वयाच्या सहाव्या वर्षात सुरू झाला तर त्याला कुठल्याही भाषेचे आकलन नीट होऊ शकत नाही. असे अनेक शब्द आहेत आणि सध्या तर मराठी भाषेवर अनेक वेळा असे अतिक्रमण होत असल्याचे दिसत आहे.

गेली ४५ वर्षे सीमाप्रदेशात राहत असल्याने अनेक माणसे द्विभाषिक असतात, त्या दोन भाषांमध्ये एकच शब्द, एकच उच्चाराच्या दृष्टीने समान असला तरी अर्थ पूर्णपणे वेगळा असू शकतो. उदाहरणार्थ भंगार या शब्दाचा मराठीतील अर्थ मोडक्या वस्तू असा काहीसा असतो तर कन्नडमध्ये भंगार याचा अर्थ सोने असा आहे. आता हे आकलन होणे मोठ्या माणसांनाही कठीण जाते आणि मुलांना तर ते अशक्य ठरते. प्रत्येक भाषेच्या उच्चारणाची शैली वेगळी आणि उच्चारांनुसार अर्थही वेगळा होतो. म्हणजे विरामचिन्हे, आरोह, अवरोह त्यानुसार होणारे अर्थ हे सगळे एकमेकांत गुंतलेले असतात. म्हणून अर्थ परस्पराच्या दृष्टीने पूर्णपणे वेगळा असू शकतो, आणि त्याचे आकलन मुलांना होत नाही. म्हणजे मातृभाषेचा उच्चार, लेखन हे पक्के झाले की मग दुसरी भाषा शिकणे सोपे जाते. मग ती दुसरी कोणतीही भाषा असली तरी त्या दुसऱ्या भाषेचे सहज आकलन होते. दुसरी महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे, मातृभाषेशिवाय एखादी परकीय भाषा शिकवायला लागले, तर मुलांना आपल्या मनातील आशय सलगपणे व्यक्त करणे अवघड जाते, म्हणजे मातृभाषेतही व्यक्त करणे सोपे जात नाही. काही प्राथमिक शिक्षक असे सांगतात, की चौथीपर्यंतच्या मुलांना सरळ दहा वाक्येही मातृभाषेतून बोलता येत नाहीत. लिहिणे तर दूरच.

भाषा शिकवण्याच्या पद्धती वेगवेगळ्या असतात. स्वत:ची भाषा शिकवण्याची, म्हणजेच मातृभाषा शिकवण्याची पद्धती आणि इतर भाषा शिकवण्याच्या पद्धती या शिक्षण शास्त्रदृष्ट्या वेगवेगळ्या आहेत, हे एक शिक्षिका म्हणून नमूद करावेसे वाटते. या सगळ्याचे आकलन शिक्षकांना झाले नसेल तर नेमक्या प्रशिक्षणाच्या अभावामुळे ती भाषा आत्मसात होऊ शकत नाही.

लोकांना एका वेळी अनेक भाषा आल्या पाहिजेत असे मानले जाते. यामुळे प्रगल्भता येते असा समज आहे. पण हे तेव्हा शक्य आहे ज्यावेळी तुम्हाला एक भाषा चांगल्या पद्धतीने आकलन होते. ज्यावेळी तुम्हाला एका भाषेचे नीट आकलन होत असेल तर वयाच्या कोणत्याही टप्प्यावर तुम्हाला दुसऱ्या भाषा शिकण्यास अवघड जात नाही. कारण आकलन क्षमता चांगली झालेली असते. ते आकलन नसताना नुसती भाषा शिकवणे उपयोगाचे नाही.

आपण महाराष्ट्राचा अभिमान बाळगतो असे म्हणतो, शिवाजी महाराजांनी अरबी, फारसी भाषेतील शब्दांना पर्यायी मराठी शब्द कसे निर्माण करता येतील यासाठी विद्वजनांची बैठक बोलावून राज्यव्यवहार कोष तयार केला होता. आपल्याला मराठीचा, इतिहासाचा, ज्ञानेश्वरांपासून आतापर्यंत आलेल्या साहित्य परंपरेचा, शिवाजी महाराजांचा खरोखरच अभिमान असेल तर आधी आपल्याला भाषेचा अभिमान बाळगावा लागेल. त्या भाषेचे आकलन नीट व्हावे यासाठी इयत्ता चौथीपर्यंत सर्व विषय मातृभाषेतूनच म्हणजे मराठीतूनच शिकवायला हवेत. पाचवीमध्ये विद्यार्थी गेल्यानंतर त्याला दुसरी भाषा आणि आठवीमध्ये तिसऱ्या भाषेचे ज्ञान द्यावे, कारण तोपर्यंत त्याची शारीरिक क्षमता वाढलेली असते. सहा वर्षांच्या मुलावर तीन-तीन भाषांचे आणि बाकीच्या विषयांचे ओझे लादणे अन्यायकारक व अशैक्षणिक आहे. म्हणून सहा वर्षांच्या मुलाला मातृभाषा, तीन वर्षांनी दुसरी भाषा आणि मूल १२ वर्षांचे झाल्यानंतर तिसरी भाषा अशीच पद्धत हवी. म्हणून मराठीचा आणि मराठी संस्कृतीचा अभिमान बाळगत असताना परप्रांतीय भाषेची अप्रत्यक्ष सक्ती होणं हेही तितकंच अन्यायकारक आहे.

© श्री जगदीश काबरे

मो ९९२०१९७६८०

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares

मराठी साहित्य – विविधा ☆ “वटपौर्णिमा: एका नवीन दृष्टिकोनातून!!” ☆ श्री दादासाहेब दापोलीकर (सुमंत जुवेकर) ☆

श्री ‘दादासाहेब दापोलीकर

? विविधा ?

☆ “वटपौर्णिमा: एका नवीन दृष्टिकोनातून!!” ☆ श्री दादासाहेब दापोलीकर (सुमंत जुवेकर) ☆

☆

वटमूले स्थितो ब्रह्मा, वटमध्ये जनार्दनः ।

 *

वटाग्रे तु शिवो देवः सावित्री वटसंश्रिता ।।

वटानि वेष्टयति मूलेन वृक्षांतरमिति वटे ।

*

आज आहे वटपौर्णिमा!

☆

आर्यांच्या भार्यांचा सौभाग्य दिवस!

धार्मिक पार्श्वभूमी परंतु वैचारिक पाया असलेल्या, आर्यांच्या अनेक श्रीमंत पुराणकथांप्रमाणे ही एक कथा- सत्यवान सावित्रीची!

पाश्चात्य अशा कथांना ‘मायथॉलॉजी’ म्हणतात. आम्ही तो अंधपणे वापरतो. किती चुकीचा शब्द!  

इंग्रजी Myth हा शब्द संस्कृत मिथ्या या शब्दावरूनच आला असण्याची दाट शक्यता आहे.

ऑक्सफर्ड शब्दकोश सांगतो- myth म्हणजे दंतकथा किंवा अशी कल्पना किंवा गोष्ट ज्यावर लोक विश्वास ठेवतात. पण ती अस्तित्वात नसते किंवा सत्य नसते. मिथ म्हणजे पुराणकथा असाही दुसरा अर्थ ऑक्सफर्ड शब्दकोश आपल्याला सांगतो.

आपल्या अत्यंत समृद्ध परंपरेमध्ये अनेक गोष्टी आणि अनेक कथा, परंपरेने गेली सहस्त्रावधी वर्षे एका पिढीकडून पुढील पिढीला सोपवल्या गेल्या आहेत. त्यांना काल-परवापर्यंत ‘myth’ असं म्हटलं जात होतं, त्याला आता शास्त्रीय आधार मिळू लागला आहे. आपल्या ज्या अनेक गोष्टींना मिथ्या म्हणून हिणवलं गेलं त्या सत्य आहेत, असं हळूहळू प्रतिपादित होत आहे.

आजची सत्यवान सावित्रीची, सती सावित्रीची, वटसावित्रीची कथा ही अशीच एक सत्यकथा आहे असं आमचं स्पष्ट मत आहे. त्याच्यात थोडी अतिशयोक्ती असेल, नाही असे नाही. परंतु ते संपूर्णत: मिथ्या नाही यावर विश्वास ठेवा. विराट वटवृक्षाच्या शास्त्रीय गुणांकडे किंवा मानवी आरोग्याला या वटवृक्षापासून जे काही लाभ होत असतात त्याच्या खोलात शिरण्याचा या लेखाचा उद्देश नाही.

वटपौर्णिमेच्या सणाकडे आम्ही आज एका वेगळ्या दृष्टिकोनातून बघत आहोत.

ज्येष्ठाचा महिना नावाप्रमाणेच सर्व महिन्यांमध्ये ज्येष्ठ आहे. याचं कारण वसंत ऋतू आणि ग्रीष्म ऋतू संपून ज्येष्ठामध्ये वर्षा ऋतू सुरू होतो. वर्षा ऋतू म्हणजे समृद्धीचा, संपन्नतेचा, सुखवर्षेचा, जलवर्षेचा ऋतू. वसंतातले शृंगार संपलेले आहेत. ग्रीष्माचा दाहक उन्हाळा संपत आलेला आहे. वातावरण कोरडं आहे. पृथ्वी अतृप्त आहे. तृषार्त आहे. ही तहानलेली वसुंधरा आता आपल्या प्रियकराची अधीरतेने वाट पाहत आहे! मेघांची कृष्णवस्त्रे परिधान करून, लखलखीत सौदामिनीचे तेजस्वी अलंकार अंगाखांद्यावर मिरवत, मरुत रथावर आरूढ होऊन गडगडाटी वाद्यांच्या जयघोषात वरुणाने गरजत, बरसत, नैऋत्येकडून वेगाने यावं आणि आवेगाने आपल्यावर वर्षावं, बरसावं, चिंब भिजवावं या प्रतीक्षेत सूर्यमालिकेतील ही सम्राज्ञी आहे! भूमिरूपी शरीरावरील रंध्र आणि रंध्र वरुण राजाने स्वर्गातील देण्याने भरून टाकावे, आणि मग त्याच रोमारोमांतून, जीवनाचे नवीन हरित अंकुर आकाशाकडे झेपावावे, पुन्हा नवीन जीवन आपल्या कुशीत जन्म घ्यावं हे स्वप्न उराशी बाळगून ही शुष्कअधर धरा सख्याच्या वाटेकडे डोळे लावून बसली आहे.

आणि तो येतोच! दिग्गजाच्या दिमाखात! रुद्राच्या रुबाबात! धरित्रीला कडकडून भेटतो, बरसतो, शांत होतो. आणि ती पण शांत होते. या मीलनातून नवं जीवन जन्म घेतं! पृथ्वी मोहरून जाते. मातृत्वाचा महोत्सव सुरू होतो. हा नुसता मातृत्वाचा महोत्सव नव्हे! हा अमरत्वाचा पण महोत्सव!

जोपर्यंत पृथ्वी आहे, जोपर्यंत वरून वरुण कोसळत राहणार आहे तोपर्यंत पृथ्वी आणि पृथ्वीवरचं जीवन अमर असणार आहे याची ही ग्वाही आहे! ती सावित्री हे आमच्या पृथ्वीचे प्रतीक आहे! आणि आमच्या माताभगिनी हे त्या सावित्रीचे प्रतीक आहेत! जोपर्यंत या माता-भगिनी आहेत तोपर्यंत नवजीवन उमलत राहणार आहे, त्यांच्या कुशीमध्ये नवे अंकुर जन्म घेत राहणार आहेत, तोपर्यंत मानवता अमर असणार आहे!

हा विशाल वटवृक्ष पृथ्वीतूनच वरती आला आहे आणि त्याच्या पारंब्या परत पृथ्वीकडे झेपावत आहेत. स्त्रीच्या उदरातून जन्मणारा पुरुष पुढे स्त्रीच्याच प्रसवशील उदरातून मानवतेचा निर्झर पुढे अखंड वाहता ठेवण्यासाठी कणभर का होईना, योगदान देतो. वटवृक्ष हे त्याचंच प्रतीक!

वटवृक्ष विशाल आहे. परंतु पृथ्वीपेक्षा मोठा नाही. पुरुष श्रेष्ठ आहे. परंतु स्त्रीपेक्षा मोठा नाही, हेच यातून सांगायचं आहे. बरं, आमच्या माता भगिनींचं हृदय इतकं विशाल की, पुरुषानं दिलेल्या कणभर योगदानाचं त्या शंभर नंबरी सोन्यात रूपांतर करतात, अवघ्या नऊ महिन्यात! तरी यत्किंचितही आसक्ती नाही की गर्व नाही! ‘नवजीवनाचा अंकुर स्त्रीचं नाही तर पुरुषाचं कुलनाम लावतो! ‘इदम् न मम’ या निष्काम वृत्तीने आमच्या माता भगिनी अक्षरशः जिवावर उदार होऊन, यातना सोसून मानवतेला अमर करण्यासाठी झिजत राहतात. नवांकुर निपजवत राहतात!

क्षण एक पुरे प्रेमाचा

वर्षाव पडो मरणांचा!

या आचार्य अत्र्यांच्या अजरामर सुभाषिताचे मूर्त स्वरूप म्हणजे आमच्या माता भगिनी!

साऱ्या हालअपेष्टा सोसूनसुद्धा आपल्या पतीची अत्यंत प्रेमाने, निर्व्याज भावाने सेवा करण्यात माता-भगिनींना पराकोटीची धन्यता आणि कृतकृत्यता वाटते. संसाराच्या जबाबदाऱ्यांमध्ये, चढउतारांमध्ये, पतीचा त्यांना खचितच वटवृक्षासारखा आधार असतो. पतीच्या छातीवर डोकं ठेवल्यावर, दिवसभराचे श्रम स्त्री एका क्षणात विसरून जाते! जणू काही वटवृक्षाखाली बसलेला पांथस्थ! स्त्रीची रीतच काही वेगळी! ज्या वटवृक्षाखाली ती बसते तो वटवृक्ष एकेकाळी तिच्याच उदरातून निपजलेला असतो! असं हे परस्पर जीवाभावाचं नातं!

वटवृक्ष पांथस्थाकडे जात नाही, पांथस्थ वटवृक्षाकडे येतो! नदी सागराकडे जाते! स्त्री पतीकडे जाते! या साऱ्याचं उदात्त प्रतीक म्हणून वटवृक्षाजवळ जाऊन स्त्रिया हा स्त्री-पुरुष नात्याचा भव्य दिव्य आणि अनंत काळपासून चालत आलेला सोहळा साजरा करतात. त्यामुळे घरात वडाची फांदी आणून हा भव्य दिव्य सोहळा साजरा करू नका. कोजागिरी पौर्णिमेला खोलीतील ट्यूबलाइटखाली बसून दूध पिण्यासारखे आहे ते!

निसर्गाकडे जा! वटवृक्षाखाली जा. सूत गुंडाळत असताना त्याच्या अथांग पानांकडे पहा, त्याच्या भक्कम खोडाकडे पहा. त्याच्या साजिऱ्या गोजिऱ्या पारंब्यांकडे पहा! डोळे भरून पहा.

वटवृक्षाच्या भोवती गुंडाळले गेलेले सूत म्हणजे स्त्रीचे पुरुषाभोवती असलेले प्रेमपाश आहेत! ते जोपर्यंत भक्कम आहेत तोपर्यंत काय इकडे तिकडे जाईल पुरुष, त्याची बिशाद! असा सगळा हा प्रेमाचा, विश्वासाचा, श्रद्धेचा आणि मानवतेचा मामला आहे!

वटपौर्णिमा हा या अशा स्वर्गीय, दैवी नात्याचा महोत्सव आहे! स्त्री आणि पुरुष यांचं परस्परांवरील प्रेम, त्यांची एकमेकांवरची नितांत श्रद्धा आणि पवित्र असे विवाहबंध, यांचा हा त्रिवेणी संगम वरून प्रेमाचे साक्षात प्रतीक असलेला निशिकांत चंद्र मोठ्या कौतुकाने पाहत आहे! पौर्णिमेचा चंद्र! सुखाची पौर्णिमा! ती ही वटपौर्णिमा!!

परिचय : श्री दादासाहेब दापोलीकर (सुमंत जुवेकर) 

https://dadasahebdapolikar. wordpress. com या ब्लॉगवर वाचनासाठी उपलब्ध आहें.

संपर्क – ९९६७८४०००५ ईमेल – dadasahebdapolikar@gmail. com 

≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈

Please share your Post !

Shares