☆ आम्ही नजर वर करूनही बोलत नाही आणि तुम्ही? – लेखिका : एक फौजी पत्नी ☆ प्रस्तुती – गौरी गाडेकर ☆
☆
आम्ही नजर वर करूनही बोलत नाही आणि तुम्ही पगार मोजता
मी एक फौजी पत्नी आहे म्हणून ही गोष्ट मला जास्त लागली
कालपासून तो व्हायरल व्हिडिओ बघतेय झोजिला गुमरी रोडवर एक महिला जवानाला म्हणते आम्ही TAX भरतो तेव्हा तुम्हाला पगार मिळतो आम्ही GenZ आहोत
ऐकून काळजाला चिर पडली आज प्रत्येक सैनिकाचं मन दुखावलंय हा व्हिडिओ बघून
आम्ही आमच्या सैनिकांशी नजर वर करून सुद्धा बोलत नाही
होय आमच्या घरात संस्कारच तसे आहेत माझा नवरा जेव्हा गणवेश घालतो तेव्हा तो फक्त माझा नवरा राहत नाही तो देशाचा रक्षक होतो त्याच्या गणवेशाला आम्ही देवासारखं पूजतो त्याच्यासमोर आवाज चढवणं तर दूर नजर वर करून बोलण्याचीही आमची हिंमत होत नाही कारण आम्हाला माहिती आहे त्या गणवेशामागचा त्याग काय आहे
– आणि तुम्ही तुम्ही त्याच गणवेशाची किंमत पगारात मोजता
… त्या पगाराची किंमत तुम्हाला माहिती आहे का
… हा पगार कशाचा मिळतो माहिती आहे
.. चाळीस डिग्रीत सियाचिनवर जेव्हा बोटं गोठतात तेव्हा मिळतो
.. दोन वर्षांतून एकदा घरी आल्यावर आपल्या मुलाने ओळखलं नाही तेव्हा मिळतो
.. दिवाळीच्या दिवशी सीमेवर गोळ्या झेलताना मिळतो
… आणि जेव्हा तिरंग्यात लपेटून तो घरी येतो तेव्हा त्याच्या पत्नीच्या कपाळावरचं कुंकू पुसलं जातं त्याची किंमत म्हणून हा पगार मिळतो
तुम्ही कधी मोजू शकता का ही किंमत?? किती TAX भराल आणि या बलिदानाची किंमत द्याल??
प्रत्येक संकटात आधी आर्मीला बोलवा
पूर आला आर्मीला बोलवा
भूकंप झाला आर्मीला बोलवा
कोणी अडकलं आर्मीला बोलवा
आपला जीव वाचवण्यासाठी तो स्वतःचा जीव धोक्यात घालतो तो विचारत नाही हा कोणत्या जातीचा आहे हा TAX भरतो का तो फक्त वाचवतो कारण त्याने शपथ घेतली आहे देशाच्या रक्षणाची
– – आणि आपण? आपण त्यालाच सांगतो तुझा पगार आमच्या TAX मधून येतो.
किती दयनीय अवस्था आहे आपल्या विचारांची..
GenZ म्हणजे काय?
GenZ असणं म्हणजे अरेरावी नाही.
GenZ असणं म्हणजे प्रश्न विचारणं पण संस्कार विसरणं नाही.
आमच्या जवानांचा अपमान करून तुम्ही मॉडर्न होत नाही तुम्ही देशाच्या मुळापासून तुटता
लक्षात ठेवा झोजिला रोड बंद आहे म्हणजे काहीतरी कारण आहे. तिथे जवान उभा आहे म्हणजे तुमच्या भल्यासाठी उभा आहे… सेल्फी आणि रीलसाठी नाही
माझी हात जोडून विनंती – –
… प्रत्येक नागरिकाने एक गोष्ट लक्षात ठेवा सैनिकाची रिस्पेक्ट करणं ही काही वेगळी गोष्ट नाही ती गरज आहे तो आहे म्हणून आपण आहोत
… टॅक्सने देश चालतो मान्य पण टॅक्सने देश सुरक्षित राहत नाही देश सुरक्षित राहतो तो सीमेवर छाती ताणून उभ्या असलेल्या जवानामुळे
… उद्यापासून एक काम करा.. रस्त्यात एखादा फौजी दिसला तर फक्त एकदा जय हिंद म्हणा त्याला कळू द्या त्याच्या त्यागाची किंमत आम्ही पैशात नाही तर सन्मानात करतो
– – – कारण फौजी कधीच पगारासाठी लढत नाही तो इज्जतीसाठी लढतो आणि ती इज्जत आपणच राखायची आहे.
जय हिंद!!
– – एका फौजी पत्नीच्या मनातून…
☆
प्रस्तुती: गौरी गाडेकर
संपर्क – 1/602, कैरव, जी. ई. लिंक्स, राम मंदिर रोड, गोरेगाव (पश्चिम), मुंबई 400104.
फोन नं. 9820206306
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
☆ डॉक्टर फॉर बेगर्स ☆ “बाळ..!!!” – भाग – २ ☆ डॉ अभिजीत सोनवणे ☆
(प्रत्येकाच्या दारावर त्याच्या नावाची ठसठशीत पाटी असते.. “ओळख” नावानं होत असेलही… “परिचय”, आपल्या वागण्यामुळं होतो! मोठ्ठं नाव असलेल्या परंतु, परिचय हरवुन बसलेल्या लोकांनी याला सगळीकडुन हाकलुन दिलं.
हा आला मग आपलं गाव शोधत… त्याला ध्रुवासारखं अढळ स्थान हवं होतं, जिथून त्याला कुणीही उठवणार नाही… आणि मग त्याला हा उकिरडा सापडला…) इथून पुढे
– –
हाडामांसाच्या माणसांनी त्याला कधी “हात” दिला नाही, परंतु इथल्या निर्जीव उकिरड्याने त्याला “साथ” दिली… स्वतःसाठी काही करणं म्हणजे “दागिना”, दुसऱ्यासाठी काही करतो तो “अलंकार”…! आज दुसऱ्याला आधार देवुन उकिरडा “अलंकार” झाला!
खोटं सुगंध लावून मुखवटे घालून फिरणाऱ्या माणसांपेक्षा… कोणताही मुखवटा न लावणारा हा दुर्गंधीत उकिरडा त्याला जास्त जवळचा वाटला.
आपण एखादी गोष्ट स्वतःसाठी कमावतो, तेव्हा आपलं “वैभव” वाढतं.. पण दुसऱ्याला काही कमावण्यासाठी मदत करतो, तेव्हा आपलं “ऐश्वर्य” वाढतं..!
वैभवात लोळायचं की ऐश्वर्याचा आस्वाद घ्यायचा? लोळतं ते गाढव… अशा लोळणाऱ्या, मुखवटाधारी गाढवांच्या गर्दीपासुन तो दुर आला आणि तेव्हापासून तो इथेच आहे… या उकिरड्यात, ध्रुवबाळासारखा, अढळ…!
फ्लेक्स च्या पेपर खाली तो गुपचूप झोपून राहतो… कुणाला कळत ही नाही, आणि कळलं तरी कुणाला फरक पडत नाही, आणि म्हणुन मग कोणी उठवायला येतही नाही…!
पुण्यात राहून तो उत्तम मराठी बोलायला सुद्धा शिकला आहे. त्याची सर्व कहाणी ऐकली! त्याला एक हॉटेल काढायचं होतं, ते त्याचं स्वप्न आहे… तो एक उत्तम कुक सुद्धा आहे…!
गाढ झोपेत असतांना, तो हेच, स्वप्न पहात असेल का? मी त्याला त्यावेळी झोपेतून उठवलं होतं… त्याचं स्वप्न कदाचित मी मोडलं असेन.
पण नाही, मी त्याला समजावुन सांगेन, ‘दोस्ता, झोपेत पाहिलेल्या स्वप्नांचा पाठलाग जागेपणीच करायचा असतो. ‘
सध्याच्या अन्नपूर्णा प्रकल्पांमध्ये अनेकांना आम्ही जेवणाचे डबे तयार करण्याचं काम देत आहोत, यालाही डबे तयार करण्याचं काम आपण द्यावं, हे मी मनोमन ठरवलं. सर्वात प्रथम याला शुचिर्भूत करणे अत्यंत आवश्यक होतं.
बुधवारी दिनांक 16 जूनला याच्यासाठी सर्व कपडे घेतले. दाढी आणि कटिंग साठी माणूस ठरवला. एका जागेवरून दुसर्‍या जागेवर जाण्यासाठी व्हीलचेअरची आवश्यकता होती या व्हीलचेअरची ऑर्डर दिली.
आता गुरुवारी याच्यामध्ये अंतर्बाह्य बदल घडवून आणणं आवश्यक होतं, आंघोळ घालणं महा आवश्यक होतं. यानंतर पुढे मग उदरनिर्वाहाचं साधन!
मी त्याच्यासाठी करणार असलेल्या बाबींची त्याला सर्व कल्पना दिली. ऐकताना, Sir… Sir… म्हणत तो दरवेळी पायाशी झुकण्याचा प्रयत्न करायचा, म्हणायचा सर, ‘प्रणाम करु द्या हो…! ‘ दरवेळी मी मात्र अवघडुन जायचो…
एकदा त्याला हसत म्हणालो, ‘ओळख टिकावी म्हणुन केला जातो तो नमस्कार… कुणाच्या मिंध्यात आहोत म्हणुन, कमरेत झुकणं, हे झालं अभिवादन… निष्ठा वाहताना केला जातो तो मुजरा… आणि काहीतरी हवंय म्हणुन केलं जातं ते वंदन मित्रा.. , तु नको वाकुस… मला अवघडल्यासारखं होतं.. ‘
‘अर्धाच अर्थ सांगितलात सर… काहीही नको असतांना, नतमस्तक होणं म्हणजे प्रणाम…! ‘ या त्याच्या वाक्यावर झुकण्याची पाळी माझी होती…!
… यानंतर गुरुवारी 17 जूनला पुन्हा याला भेटायला गेलो. पूर्वी दाढी आणि कटिंग चे काम करणारा एक कारागीर, परिस्थितीमुळे सध्या भीक मागत आहे, याला सुद्धा भिक्षेकऱ्यांच्या दाढी आणि कटिंगचं काम दिलं आहे. याला आपण राजू म्हणू…!
राजू स्वतः अपंग आहे. याला व्हीलचेअर आणि दाढी कटिंगचं सर्व साहित्य घेऊन दिलं आहे. रस्त्यावरच तो हा व्यवसाय करतो, आणि आपण आपल्या माध्यमातून सुद्धा त्याला व्यवसाय देत आहोत.
तो माझ्यावर अतिव प्रेम करतो…! या भावनेतून बऱ्याच वेळा तो माझ्यावर अधिकार गाजवतो. ‘मय डाक्टर का राइट हॕन्ड हय, मेरे परमिशन के बगैर डाक्टर को मिलने का नय,… डाक्टर को मिलना हय, तो मेरसे पयले बात करने का’… असा त्याचा प्रेमळ आग्रह असतो. जे लोक त्याच्या परवानगी (? ) वाचून मला “डायरेक्टली” भेटायला येतात, त्यांच्याकडे तो रागाने पाहतो… मला या सर्व गोष्टींची मजा वाटते आणि कौतुक सुद्धा!
तर या राजुला हक्काने मी दाढी आणि कटिंग करायला लावली “त्याची”… राजुचा कुशल हात “त्याच्या” डोक्यावर आणि गालावर नाचत होता… कटिंग करतांना, वाढलेल्या केसातल्या किडे आणि अळ्या रस्त्यावरून दुडूदुडू धावत होत्या… यांच्याकडे पाहून मला असं वाटलं की पुण्यातलं ट्राफिक यांच्यामुळेच जाम होईल का काय…?
दाढी झाली, कटिंग झाली, आता आंघोळीचं काय…? या उच्चभ्रु रस्त्यावर, आम्हां “भिकार” लोकांना बादली आणि पाणी कोण देणार?
मी माझ्या “राईट हॅन्ड” राजूभाई कडे सुचक पाहिलं… त्याने माझा प्रश्न अचुक ओळखला आणि म्हणाला, ‘मय है ना सायेब, कायको टेन्शन लेता हय…? ‘
थोड्याच वेळात त्याने दहा लिटरचे बिसलेरीचे पाच कॅन आणले, सोबत माझा सहकारी मंगेश वाघमारे होताच… आम्ही बिसलरीच्या पाण्याने मग “त्याला” आंघोळ घातली, रस्त्यावरच…
आंघोळ झाल्यावर थक्क होवुन पहात राहिलो मी त्याच्याकडे…! एखाद्या चित्रपट अभिनेत्याला लाजवेल इतका देखणा होता तो! दाढी आणि वाढलेल्या केसांच्या जंजाळात हे जाणवलं नव्हतं…! तीन वर्षे तो या उकिरड्यात लपून रहात होता. त्याचं बदललेलं रुप पाहुन मलाही विश्वास बसेना…!
दर वेळी अंगावर पाणी पडल्यावर तो डोक्यावर हात नाचवत “शंभोsss” म्हणायचा… मला नंतर जाणवलं… म्हटलं, ‘यार, राजू, आज आपल्या हातून अभिषेक झाला रे, नकळत… ‘
‘हां सायेब, आपुनको मंदिरमे जानेका जरुरतच नय… ‘ तो हसत म्हणाला. जगातलं त्रिवार सत्य तो नकळतपणे बोलून गेला… “मानवसेवा हिच ईश्वरसेवा! “
साबण लावल्यावर, “त्याच्या” अंगाला सुवास येत होता, म्हटलं, ‘मंगेश, आपल्याला आता कसलीही अगरबत्ती लावायची गरजच उरली नाही राव… ‘ मंगेश मंद हसला…
आंघोळ झाल्यावर “त्याला” जेवू घातलं… तो तृप्त झाला…!
‘काय गं मनिषा? आपलं हे “जेवण” म्हणजेच आपण त्याला वाहिलेला “नैवेद्य” असेल का…? ‘
ती सुद्धा फक्त गालात हसली…!
यानंतर, त्याच्या कुडकुडणाऱ्या अंगावर चादर टाकून आम्ही निघालो…
‘Sir, I am feeling very nice, I love you sir, I love you…! ‘ तो उतावीळपणे, कृतार्थपणे हात जोडत ही वाक्यं म्हणत होता… डोळ्यांतून पाणी ओघळत होतं… , त्याला कोणत्या भाषेत आमचे उपकार मानावेत तेच कळत नव्हतं, काय बोलावं? त्याला हेच कळेना…!
त्याचे हे हसुमिश्रीत अश्रु.. , प्रसाद… प्रसाद म्हणतात तो हाच असेल का? पूजा… पूजा म्हणतात ती हिच असेल का…??? हिच पूजा असेल तर आमच्या हातुन आणखी एक पूजा झाली होती…!
मी विचार करत राहिलो… आम्ही त्याच्यावर चादर पण चढवली होती. इसीको “इबादत” कहते होंगे क्या…? आम्ही “त्याच्या” मनात जगण्याच्या आशेची एक मेणबत्ती पेटवली होती…! तो चमकून उठलाय या प्रकाशात…! यालाच “Prayer” म्हणत असावेत काय…!
आज शुक्रवारी याच्या बाबतीतला सर्व घटनाक्रम पुर्ण झाला… माणसाला माणसांत आणणारा आजचा हा शुक्रवार! Good Friday आजच असेल काय…?
तो झोपतो ते ठिकाण – तो उकिरडा आम्ही खराटा-पलटण च्या आज्यांमार्फत उखडुन टाकणार आहोत. नववधु रस्त्यावरच्या गालाचा बट्टा मिटवणार आहोत, हळदीनं तीला माखणार आहोत…!
मी निघालो, खुरडत खुरडत तो माझ्याकडे यायला लागला… त्याला उठायचं होतं, पण ते शक्य होत नव्हतं… पुन्हा हात जोडुन म्हणाला, ‘तुम्ही खुप केलंत माझ्यासाठी… ‘
म्हटलं, ‘अरे अजुन कुठं काय केलंय… आत्ता तर सुरुवात केलीय… पण, लक्षात ठेव आपण कुणाला दिलेलं आठवायचं नाही, आणि दुसऱ्यानं दिलेलं कधी विसरायचं नाही!’
तो हसला आणि म्हणाला, ‘सर एक विनंती करायची होती, मला आईवडिल नाहीत. तुम्ही आणि मॅडम मला पदरात घ्याल? ‘
मी पुन्हा त्याच्या जवळ गेलो, त्याला जवळ घेतलं… तो रडायला लागला. त्याला बोलायचं होतं खुप… पण शब्द डोळ्यांतुन ओघळु लागले…! बऱ्याच वेळानं, पालथ्या मुठीनं डोळे पुसत, हुंदका देत, तो म्हणाला, ‘सर मी आज तुमचं बाळ झालो…! ‘
‘बापाला कुणी ‘सर’ म्हणतं का येड्या… ‘ म्हणत त्याच्या पाठीत मी धपाटा घातला… आणि तो खुद्कन हसला.
जोरदार पाऊस कोसळत होता… बाप होण्याच्या खुशीत मग मी चिंब न्हालो…!
☆ ‘पेन्शनचा चेक आणि पोळपाट’ – लेखक : अज्ञात ☆ प्रस्तुती – सुश्री मीनल केळकर ☆
पुण्यात जोशी कुटुंब राहायचं.
बाबा – सुरेशराव. बँकेत मॅनेजर. वयाच्या ६० व्या वर्षी निवृत्त झाले.
पेन्शन ४५ हजार. सकाळी पेपर, संध्याकाळी क्लब, रविवारी टीव्ही.
आयुष्य “सेट” झालं.
आई – सुमित्रा. वय ५८.
नोकरी नाही. पगार नाही. रजा नाही. सुट्टी नाही. पेन्शन तर नाहीच नाही.
सकाळी ५ ला उठायची… रात्री ११ ला झोपायची.
नाव होतं “हाऊसवाईफ” – पण काम होतं “हाऊस-CEO”.
मुलगा अमेरिकेत. मुलगी लग्न होऊन मुंबईला.
घरात दोघंच. पण आईचं काम तेवढंच.
—
निवृत्तीनंतर २ वर्षांनी बाबांना हार्ट ॲटॅक आला.
३ दिवस हॉस्पिटल. आईने रात्र-रात्र जागून सेवा केली.
बाबा घरी आले. डॉक्टर म्हणाले – “आता पूर्ण आराम. काम नको. “
बाबा आराम करू लागले. पण आई?
सकाळी ६ ला उठून बाबांसाठी गव्हाचा चीक, पथ्याचं जेवण, गोळ्या, तपासण्या…
दुपारी भाजी-चपाती, संध्याकाळी फळं, रात्री खिचडी.
बाबा म्हणायचे – “अगं, तू पण आराम कर. आता आपण दोघे निवृत्त. “
आई हसायची – “अहो, तुम्ही बँकेतून निवृत्त झालात… मी ‘आईपणातून’ कधी निवृत्त होऊ?
पोरगं अमेरिकेत आहे… पण त्याची आवडती पुरणपोळी मी आजही करते… फ्रिजमध्ये ठेवते… वाटतं कधीतरी येईल.
पोरगी म्हणते ‘आई, नको करू त्रास’… पण तिच्या बाळंतपणात मीच ३ महिने खिचडी शिजवली.
तुम्ही आजारी आहात… तुमची औषधं कोण देणार?
आईची ड्युटी ‘मरेपर्यंत’ असते हो… तिला VRS नाही मिळत. “
—
२० वर्षांनंतर… ८० वा वाढदिवस…
बाबा ८० वर्षांचे झाले. पेन्शन चालू. तब्येत ठणठणीत.
आई ७८ वर्षांची. कंबर वाकली. गुडघे दुखतात. डोळ्याला कमी दिसतं.
पण सकाळी ५ ला उठतेच.
बाबांच्या वाढदिवसाला मुलगा अमेरिकेहून आला, मुलगी मुंबईहून.
मोठी पार्टी. केक. फुगे. फोटो.
सगळे म्हणाले – “बाबा, ८० ला पण कसे तरुण दिसता! “
बाबा हसले – “सगळं श्रेय तुमच्या आईचं. तिने जपलं. “
जेवणाची वेळ झाली. टेबलावर १२ पदार्थ.
पुरणपोळी, कटाची आमटी, भात, भाज्या, पापड, लोणचं…
मुलगा म्हणाला – “आई, तू केटरर लावला का? एवढं कसं केलंस? “
आई हळूच म्हणाली – “नाही रे. रात्री २ वाजता उठून केलं. तुम्ही ५ वर्षांनी आलात ना… वाटलं आवडीचं खायला घालावं. “
तेवढ्यात आई चक्कर येऊन पडली.
हॉस्पिटल. ICU. डॉक्टर म्हणाले – “अतिश्रम. शरीर थकलंय. हार्ट वीक आहे. “
बाबा ICU बाहेर रडत बसले. म्हणाले – “डॉक्टर, मला घ्या… तिला सोडा. मी निवृत्त आहे… तिची ड्युटी अजून संपली नाही. “
मुलगा बाबांचा हात धरून म्हणाला – “बाबा, तुम्ही ६० ला पेन्शन घेतली…
आईने ७८ वर्षं ‘नोकरी’ केली… पगार ०… ओव्हरटाइम २४ तास…
आणि आजही ती ‘रिजाइन’ करत नाही… कारण ‘आई’ या पोस्टला रिजाइन नसतंच. “
—
३ दिवसांनी आई गेली, शेवटचा शब्द…
जाताना आई बाबांचा हात हातात घेऊन म्हणाली –
“अहो, मी जाते… पण काळजी करू नका.
फ्रीजमध्ये ८ दिवसांची भाजी करून ठेवलीय. चपात्या डब्यात आहेत.
तुमच्या गोळ्या कपाटात क्रमाने लावल्यात… चिठ्ठी लिहून ठेवलीय.
पोराला आवडते शंकरपाळी केलीय… त्याला द्या.
आणि हो… तुळशीला रोज पाणी घाला. मी नाही टाकू शकणार आता. “
बाबा हमसून हमसून रडले – “अगं, तू गेल्यावर मी काय करू? मी तर काहीच करू शकत नाही. “
आई डोळे मिटत म्हणाली –
“तुम्ही काही करू नका… फक्त ‘आठवण’ ठेवा.
की तुमच्या बायकोला ‘निवृत्ती’ मिळाली नाही…
कारण तिने ‘संसार’ नावाची सरकारी नोकरी केली होती…
जिथे ‘डेथ’ हाच रिटायरमेंटचा दिवस असतो. “
आई गेली. पण फ्रीज ८ दिवस भरलेला होता.
बाबांनी पहिल्यांदा पोळपाट हातात घेतला…
आणि पहिली पोळी जळली… जळताना डोळ्यात पाणी आलं –
“अरे, ७८ वर्षं ही बाई जळत होती… पण आम्हाला ‘गरम पोळी’ देत होती. “
—
या कथेचे काळजाला भिडणारे ५ बोध…
१. बाबा निवृत्त होतात, आई ‘विसर्जित’ होते…
बाबांना पेन्शन, गौरव समारंभ, शाल-श्रीफळ मिळतं. आईला काय मिळतं? “तू दिवसभर करते काय घरी? ” हा प्रश्न. निवृत्तीनंतर बाबांचं “काम” संपतं… आईचं “काम” दुप्पट होतं – नवऱ्याची सेवा + घर.
२. आईचा ‘पगार’ नसतो… म्हणून ‘किंमत’ नसते का?
जर आईच्या २४ तास कामाचा पगार मोजला… तर महिना 1 लाख होईल. कुक १५ हजार, मोलकरीण ८ हजार, नर्स २५ हजार, टीचर २० हजार, मॅनेजर ३० हजार = आई. पण आपण तिला “फुकट” समजतो.
३. माझी आई काही करत नाही – सगळ्यात मोठं खोटं…
ती सकाळी उठून तुमचा डबा करते… म्हणून तुम्ही ऑफिसला जाता. ती गोळ्या देते… म्हणून बाबा ८० वर्ष जगतात. ती ‘दिसत’ नाही… पण तिच्यामुळे घर ‘चालतं’. वीज दिसत नाही… पण वीज गेली की कळतं.
४. आईला ‘रजा’ हवी असते… ‘पेन्शन’ नाही…
आईला महिन्यातून १ दिवस सुट्टी द्या. तिला म्हणा – “आज तू झोप. जेवण मी करतो. ” ती ४० वर्षं तुमच्यासाठी राबली… तुम्ही १ दिवस तिच्यासाठी राबा. तिची ‘निवृत्ती’ तुम्हीच देऊ शकता.
५. मृत्यूनंतर फोटोला हार घालू नका… जिवंतपणी हाताला फोड येऊ देऊ नका…
आई गेल्यावर “मिस यू आई” स्टेटस टाकू नका. ती जिवंत आहे तोवर तिच्या हातातला पोळपाट घ्या. कारण मेल्यावर स्वर्गात पोळपाट मिळत नाही… आणि तुम्हाला पोळी करता येत नाही.
—
|| शेवटचा मंत्र ||
प्रत्येक मुलाने वाचावा..
“बाबा रिटायर होतात…
तेव्हा बँक पेन्शन देते.
आई रिटायर होत नाही…
कारण तिला ‘मरण’ पेन्शन देतं.
बाबा थकले की आराम करतात…
आई थकली तरी स्वयंपाक करते…
कारण पोटाला ‘सुट्टी’ नसते.
जगात एकच नोकरी आहे,
जिथे ‘डेडलाइन’ म्हणजे ‘डेथ’ –
ती नोकरी म्हणजे ‘आईपण’. “
आजच घरी जा…
आईच्या हातातला कपबशी घ्या.
तिला म्हणा – “आई, आजपासून तू निवृत्त.
कारण तू ४० वर्षं काम केलंस…
आता आमची ड्युटी.
ही कथा वाचून डोळ्यात पाणी आलं असेल,
तर ते पाणी वाया घालवू नका.
आज आईला फोन करा…
आणि फक्त ३ शब्द बोला…
“आई, दमलीस का? ” बस्स.
तिचा ४० वर्षांची थकवा, तुमच्या ३ शब्दात जाईल.
(सत्य घटनेवर आधारित एक बोधकथा.)
लेखक : अज्ञात
प्रस्तुती – मीनल केळकर
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
☆ गदिमा यांचे असेही लेखन!!… – लेखक : सुमित्र माडगूळकर ☆ श्री आशिष बिवलकर ☆
गदिमांचे Camlin/Camel ब्रँड साठीचे जाहिरात लेखन!
Camlin/Camel ची शाई अथवा कंपास (कॅमलिन भूमिती बॉक्स) वापरला नाही असा मराठी माणूस सापडणे कठीण. कॅमलिन चा पिवळा ऊंट पाहिला की नक्की क्वालिटी प्रॉडक्ट असणार अशी धारणा होती. मराठमोळ्या दांडेकर कुटुंबीयांनी सुरू केलेला हा सुप्रसिद्ध ब्रँड. गदिमांनी चक्क एकदा यांच्या शाईसाठी जाहिरात लिहिली होती. बहुतेक कालनिर्णयचे जयंतराव साळगावकर यांच्या शिफारसीवरून त्यांनी लिहिली असावी असे ऐकल्याचे आठवते. गदिमांच्या जाहिरात लिखाणाचा एक वेगळा पैलू, खास तुमच्यासाठी.
कॅमलिन शाईबद्दल गदिमा लिहितात..
“सरळ सणाणत जातो वेगे
भात्यामधुनी सुटला बाण
*
असेच साधे सवेग सुंदर
कॅमल शाई मधिल लिखाण
*
मरूभुमिच्या वाटेवरती
उंटा पाठी मदार आहे
*
ज्याची त्याची सोय जाणतो
ऐसा ईश्वर उदार आहे
*
त्याने निर्मिली कॅमल शाई
लिहित्या हाता थकणे नाही”
*
गदिमांना सिद्धहस्त लेखक उगीचच म्हणत नसत…
गदिमांनी मिलिटरी मध्ये म्हणतात तसे Fall in म्हंटल्यावर शब्दांनी ‘अण्णा मी कुठल्या जागी जाऊन बसू? ‘ इतकेच विचारणे बाकी होते असे वाटते.
… सुमित्र माडगूळकर
जाहिरात लेखन: ग. दि. माडगूळकर
आठवण सौजन्य:श्री. सुमित्र श्रीधर
प्रस्तुती : श्री आशिष बिवलकर
बदलापूर – मो 9518942105
≈संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक मंडळ (मराठी) – सौ. उज्ज्वला केळकर/श्री सुहास रघुनाथ पंडित /सौ. मंजुषा मुळे/सौ. गौरी गाडेकर≈
(संस्कारधानी के सुप्रसिद्ध एवं अग्रज साहित्यकार श्री जय प्रकाश श्रीवास्तव जी के गीत, नवगीत एवं अनुगीत अपनी मौलिकता के लिए सुप्रसिद्ध हैं। आप प्रत्येक बुधवार को साप्ताहिक स्तम्भ “जय प्रकाश के नवगीत ” के अंतर्गत नवगीत आत्मसात कर सकते हैं। आज प्रस्तुत है आपका एक भावप्रवण एवं विचारणीय नवगीत “बेचकर ईमान आया हूँ…”।)
जय प्रकाश के नवगीत # १६३ ☆
☆ बेचकर ईमान आया हूँ…☆ श्री जय प्रकाश श्रीवास्तव ☆
A Pathway to Authentic Happiness, Well-Being & A Fulfilling Life! We teach skills to lead a healthy, happy and meaningful life.
The Science of Happiness (Positive Psychology), Meditation, Yoga, Spirituality and Laughter Yoga. We conduct talks, seminars, workshops, retreats and training.
≈संस्थापक संपादक – श्री हेमन्त बावनकर/सम्पादक (हिन्दी) – श्री विवेक रंजन श्रीवास्तव ‘विनम्र’≈
(श्री संजय भारद्वाज जी – एक गंभीर व्यक्तित्व । जितना गहन अध्ययन उतना ही गंभीर लेखन। शब्दशिल्प इतना अद्भुत कि उनका पठन ही शब्दों – वाक्यों का आत्मसात हो जाना है।साहित्य उतना ही गंभीर है जितना उनका चिंतन और उतना ही उनका स्वभाव। संभवतः ये सभी शब्द आपस में संयोग रखते हैं और जीवन के अनुभव हमारे व्यक्तित्व पर अमिट छाप छोड़ जाते हैं। हम आपको प्रति रविवार उनके साप्ताहिक स्तम्भ – संजय उवाच शीर्षक के अंतर्गत उनकी चुनिन्दा रचनाएँ आप तक पहुँचा रहे हैं। सप्ताह के अन्य दिवसों पर आप उनके मनन चिंतन को संजय दृष्टि के अंतर्गत पढ़ सकते हैं।)
अध्यक्ष– हिंदी आंदोलन परिवार ☆ सदस्य– हिंदी अध्ययन मंडल, पुणे विश्वविद्यालय, एस.एन.डी.टी. महिला विश्वविद्यालय, न्यू आर्ट्स, कॉमर्स एंड साइंस कॉलेज (स्वायत्त) अहमदनगर ☆ संपादक– हम लोग ☆ पूर्व सदस्य– महाराष्ट्र राज्य हिंदी साहित्य अकादमी ☆ ट्रस्टी- जाणीव, ए होम फॉर सीनियर सिटिजन्स ☆
मोबाइल– 9890122603
संजयउवाच@डाटामेल.भारत
writersanjay@gmail.com
☆ आपदां अपहर्तारं ☆
श्रीगणेश साधना संपन्न हुई। अगली साधना की जानकारी आपको शीघ्र ही दी जावेगी।
हमारा प्रयास है कि महत्वपूर्ण स्तोत्रों का अधिकाधिक प्रसार हो।
≈≈हेमन्त बावनकर/सम्पादक (हिन्दी) – श्री विवेक रंजन श्रीवास्तव ‘विनम्र’ ≈
(Captain Pravin Raghuvanshi—an ex Naval Officer, possesses a multifaceted personality. He served as a Senior Advisor in prestigious Supercomputer organisation C-DAC, Pune. He was involved in various Artificial Intelligence and High-Performance Computing projects of national and international repute. He has got a long experience in the field of ‘Natural Language Processing’, especially, in the domain of Machine Translation. He has taken the mantle of translating the timeless beauties of Indian literature upon himself so that it reaches across the globe. He has also undertaken translation work for Shri Narendra Modi, the Hon’ble Prime Minister of India, which was highly appreciated by him. He is also a member of ‘Bombay Film Writer Association’.
We present Capt. Pravin Raghuvanshi ji’s amazing poem “~ Writing…~”. We extend our heartiest thanks to the learned author Captain Pravin Raghuvanshi Ji (who is very well conversant with Hindi, Sanskrit, English and Urdu languages) and his artwork.)
मनमंजुषेतून 
इंद्रधनुष्य 
बहुगुणी अंबाडी… 
जय प्रकाश के नवगीत # १६३ ☆
संजय दृष्टि – 
श्री संजय भारद्वाज 
